• Αρμόδιος φορέας: ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ (ΟΓΑ)
• Τύπος: Ανακοινώσεις Φορέα
• Τελευταία ενημέρωση: 17/06/2010
Από τη Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010 αρχίζει η διανομή των Δελτίων Θεάματος του ΟΓΑ/ΛΑΕ έτους 2010. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προμηθεύονται τα δελτία θεάματος από τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) όλης της χώρας, για μια πληθώρα θεατρικών παραστάσεων ελεύθερης επιλογής τους σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Συνολικά θα διανεμηθούν 100.000 δελτία θεάματος.
Δείτε τα απαραίτητα δικαιολογητικά για τη χορήγηση των Δελτίων Θεάματος
Κατάλογος των συμβεβλημένων θεάτρων.
Τρίτη 29 Ιουνίου 2010
Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010
ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ του Φρήντριχ Ντύρενματ
Οι φυσικοί (1963) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή Αλέξης Μινωτής (Γιόχαν Βίλχεμ Μέμπιους), Λυκούργος Καλλέργης (Ερνστ Χάινριχ Ερνέστι), Θόδωρος Μορίδης (Χέρμπερτ Γκέοργκ Μπόυτλερ)Κατίνα Παξινού (Δεσποινίς Ματθίλδη φον Τσαντ).
Υπόθεση: Τρεις διάσημοι φυσικοί επιστήμονες καταφεύγουν σε ένα ψυχιατρικό άσυλο, επειδή δεν θέλουν να αφήσουν τον κόσμο να εκμεταλλευτεί την ανακάλυψη του πιο λαμπρού από τους τρεις τους καθηγητή Μέμπιους, που είναι «το σύστημα όλων των δυνατών εφευρέσεων».
Μέσα από τους τρεις χαρακτήρες προβάλλεται όλο το θέμα του έργου, που είναι η ευθύνη των επιστημόνων για τις συνέπειες των ανακαλύψεων τους.
Ο ένας από τους φυσικούς έχει την αντίληψη ότι η δουλειά του επιστήμονα είναι η ανακάλυψη την οποία παραδίδει στον κόσμο, χωρίς να αναρωτιέται ποια θα είναι πλέον η χρήση της. Ο δεύτερος πιστεύει ότι, αφού η απόφαση για τον τρόπο χρήσης των ανακαλύψεων ανήκει στους πολιτικούς, θα πρέπει οι φυσικοί να εμπλέκονται στην πολιτική, ώστε τελικά να έχουν λόγω στη χρήση. Ο τρίτος ο Μέμπιους πιστεύει ότι μετά την ολοκλήρωση της ανακάλυψης ο επιστήμονας και μόνον αυτός έχει την ηθική ευθύνη και υποχρέωση να φροντίσει, ώστε να γίνει σωστή χρήση της ανακάλυψης.
Ο Γιόχαν Βίλχελμ Μέμπιους έχει κάνει μια ανακάλυψη, η οποία αν πέσει σε λάθος χέρια θα είναι τρομερά καταστροφική γι αυτό και βρίσκεται εκεί, κρύβοντας όλα τα στοιχεία και τις μελέτες του. Οι άλλοι δυο είναι ο Χέρμπερτ Γκέοργκ Μπόυτλερ (ο επονομαζόμενος Νεύτων) και ο Ερνστ Χάινριχ Ερνέστι (ο επονομαζόμενος Αϊνστάιν) . Αυτοί ανήκουν σε αντίπαλα στρατόπεδα και έχουν στόχο να βγάλουν τον Μέμπιους από το άσυλο και να τον εντάξει ο καθένας στο στρατόπεδο που ανήκει.
Η νοσοκόμα ,που τον ερωτεύεται πέφτει θύμα δολοφονίας, όταν αντιλαμβάνεται ότι έχει σώας τας φρένας και τους λόγους που βρίσκονται όλοι εκεί. Ο Μέμπιους αρνείται να τους ακολουθήσει και, αφού τους λέει ότι αν φύγουν από το άσυλο ως λογικοί θα καταδικαστούν για φόνο, τους πείθει να παραμείνουν μαζί του εκεί ως τρόφιμοι του ψυχιατρείου.
Τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή, όταν αποκαλύπτεται ότι η διευθύντρια του ασύλου Ματθίλδη φον Τσάντ όχι μόνο γνωρίζει την πραγματική ταυτότητα του καθενός αλλά έχει στα χέρια της αντίγραφα των ανακαλύψεων τους με σκοπό να κυριαρχήσει στον κόσμο.
Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης Σάββατο, 12 Απριλίου 1975 Πρώτη εκπομπή: 14 Μαίου 1975 Επαναληπτικές εκπομπές: 28 Νοεμβρίου 1990, 17 Αυγούστου 1997 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κώστας Μπάκας, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Καίτη Γκύλη-Αλεξίου, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Μίτση Κουγιουμτζόγλου.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Λυκούργος Καλλέργης, Τιτίκα Νικηφοράκη, Χρήστος Τσάγκας, Αγγελος Αντωνόπουλος, Χρήστος Βαλαβανίδης, Μπέτυ Βαλάση, Γρηγόρης Βαφειάς, Γιώργος Παληός, Χρήστος Γεωργόπουλος, Βέρα Δεληγιάννη, Θεόδωρος Δημήτριεφ, Λίλη Παπαγιάννη, Σοφοκλής Πέππας, Δημήτρης Πιατάς, Σταύρος Ρωμανός, Χρήστος Μαρκόπουλος. http://rapidshare.com/files/396162904/Oi_Fusikoi_.mp3
Το έργο χαρίζει στους ακροατές του Radiotheatre ο Γιάννης από την Θεσσαλονίκη και τον ευχαριστούμε πολύ !
Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010
ΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ του Λουΐτζι Πιραντέλλο
Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, γεια σας. Αντί οποιασδήποτε άλλης μορφής παρουσίασης του σημερινού έργου, προκρίναμε ένα κολλάζ από δημοσιεύματα του τύπου της εποχής του 1972, οπότε και ΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ανέβηκαν στη σκηνή του ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ.
Πιραντέλλο, Λουίτζι 1867 – 1936 Ιταλία.
Ο Λουίτζι Πιραντέλλο γεννήθηκε σε ένα χωριουδάκι του Ακράγαντος (Αγκριτζέντο), της Σικελίας, με το εμβληματικό όνομα Χάος, στις 28 Ιουνίου του 1867. Ο ίδιος έγραφε: «Εγώ είμαι παιδί του Χάους, και όχι αλληγορικά, αλλά πραγματικά». Ίσως με αυτό να ήθελε να πει, ότι το 1867, ενώ όλοι οι άνθρωποι τριγύρω του πέθαιναν από μία επιδημία χολέρας, αυτός γεννιόταν. Η οικογένειά του είχε ελληνική καταγωγή. Ακολούθησε κλασικές σπουδές, στα Πανεπιστήμια του Παλέρμο και της Ρώμης. Σπούδασε νομική και φιλολογία. Στη συνέχεια πήγε στη Γερμανία και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, φιλοσοφία.Τελειώνοντας τις σπουδές του, επέστρεψε στη χώρα του και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Αρχικά εργάστηκε ως καθηγητής στο Ανώτερο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο, στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο. Δίδαξε εκεί για 25 ολόκληρα χρόνια ως το 1923. Η διδασκαλία δε τον γοήτευσε ποτέ, σε συνδυασμό με την αδιαφορία του κοινού για το έργο του και τη δυστυχισμένη οικογενειακή του κατάσταση, ο Πιραντέλλο ήταν ποτισμένος από απαισιοδοξία και μελαγχολία. Στο σπίτι του, η κατάσταση ήταν μη υποφερτή καθώς η σύζυγός του, την οποία είχε παντρευτεί το 1894, εκδήλωσε ψυχασθένεια το 1904. Για 15 χρόνια τη φρόντιζε μόνος του, στο σπίτι ώσπου αναγκάστηκε να την κλείσει σε ψυχιατρείο. Η τρέλα της γυναίκας του, η απογοήτευση του ίδιου από τη ζωή και τη μοίρα του, ήταν διάχυτες το έργο του. μετά τον εγκλεισμό της γυναίκας του, ο Πιραντέλλο αφιερώθηκε στο μόνο πράγμα που τον ευχαριστούσε και του έδινε νόημα για τη ζωή, στο γράψιμο. Έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους και αναγνωρίστηκε το ταλέντο του, μέσα από δημοσιευμένα άρθρα του σε λογοτεχνικά περιοδικά της Ιταλίας. Από το 1910, ο Πιραντέλλο αρχίζει να κάνει τα πρώτα δειλά του βήματα στο θέατρο. Ο λόγος που τον έκανε να αργήσει να ασχολείται εντατικά με το θέατρο, ήταν κυρίως οικονομικός. Από το 1917 που γνώρισε σημαντική επιτυχία ως θεατρικός συγγραφέας καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους κλασικούς θεατρικούς συγγραφείς. Στα έργα του, γενικεύει τα προσωπικά του βιώματα, κατά κύριο λόγο δεσπόζουν οι αντιθέσεις, οι αντιθέσεις σε έννοιες και σε ατμόσφαιρες. Υπάρχει ωστόσο παράλληλα και η ανάγκη για ενδοσκόπηση. Με άφθαστη ικανότητα διεύρυνε τα όρια της δραματουργίας φέρνοντας στη σκηνή τις πνευματικές και ψυχολογικές ανησυχίες του καιρού του, χρονικογράφος μιας εποχής σήψης και κατακερματισμού. Όλο το λογοτεχνικό έργο του, βασίζεται στον κατακερματισμό του ατόμου, στην πολλαπλότητα του εαυτού μας. Στην αδιάκοπη σύγκρουση του ατόμου με τον εαυτό του και με τους άλλους. Ο ίδιος ο Πιραντέλλο έχει πει "Ο καθένας μας πιστεύει για τον εαυτό του πως είναι ένας. Αυτό είναι αντίληψη αυθαίρετη και λαθεμένη. Ο καθένας από μας είναι τόσοι πολλοί όσες όλες οι δυνατότητες ύπαρξης που υπάρχουν μέσα μας. Εμείς ξέρουμε μόνο ένα μέρος από τον εαυτό μας. Κι αυτό σύμφωνα με τις πιθανότητες είναι το μέρος το λιγότερο ίσως σημαντικό. Υπάρχει σα να πούμε μια εσωτερική μάσκα, αυτή που βλέπει το πρόσωπο που τη φοράει. Υπάρχει και μια εξωτερική μάσκα ή οι εξωτερικές. Μ' αυτές που γίνεται ο άνθρωπος γνωστός στους γύρω του. Η εξωτερική μάσκα μπορεί να είναι κάτι που έχει επιβάλει η κοινωνία, ένα πράγμα που με χαρά θα το πέταγε από πάνω του, αλλά η επιβολή της κοινής γνώμης επιμένει να μας το φοράει". Ο Πιραντέλλο, διετέλεσε διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης της Ρώμης και το 1929 έγινε μέλος της Ιταλικής Ακαδημίας. Το 1934, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και στάθηκε η πιο σπουδαία θεατρική φυσιογνωμία μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Με το έργο του «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα», που το έγραψε το 1915, ο Πιραντέλλο κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση. Πέθανε στη Ρώμη, στις 10 Δεκεμβρίου του 1936.
Για το ραδιόφωνο Χρονολογία Ηχογράφησης 11 Ιανουαρίου 1967 και πήραν μέρος οι ηθοποιοί:
Χρήστος Φράγκος, Λούλα Ιωαννίδου, Γιάννης Καλατζόπουλος, Θόδωρος Σαρρής, Καίτη Τριανταφύλλου, Δημήτρης Μαλαβέτας, Γιώργος Νέζος, Μιχάλης Μαραγκάκης, Κυριάκος Λαζαρίδης, Μάκης Ρευματάς, Πέτρος Λεωκράτης, Τάσος Παπαδάκης, Βαγγέλης Τραϊφόρος, Σούλυ Σαμπάχ - Νικολαΐδη, Λουκιανός Ροζάν, Θεόδωρος Ζηζίκος, Τάκης Ασημακόπουλος, Ολυμπία Παπαδούκα, Χαρά Κανδρεβιώτου Μετάφραση και προσαρμογή για το ραδιόφωνο: Σπύρος Μηλιώνης Μουσική επιμέλεια: Σοφία Μιχαλίτση Ραδιοσκηνοθεσία: Μιχάλη Μπούχλη
http://www.megaupload.com/?d=5UWI23WZ
http://rapidshare.com/files/401299483/GIANTS.mp3
Πιραντέλλο, Λουίτζι 1867 – 1936 Ιταλία.
Ο Λουίτζι Πιραντέλλο γεννήθηκε σε ένα χωριουδάκι του Ακράγαντος (Αγκριτζέντο), της Σικελίας, με το εμβληματικό όνομα Χάος, στις 28 Ιουνίου του 1867. Ο ίδιος έγραφε: «Εγώ είμαι παιδί του Χάους, και όχι αλληγορικά, αλλά πραγματικά». Ίσως με αυτό να ήθελε να πει, ότι το 1867, ενώ όλοι οι άνθρωποι τριγύρω του πέθαιναν από μία επιδημία χολέρας, αυτός γεννιόταν. Η οικογένειά του είχε ελληνική καταγωγή. Ακολούθησε κλασικές σπουδές, στα Πανεπιστήμια του Παλέρμο και της Ρώμης. Σπούδασε νομική και φιλολογία. Στη συνέχεια πήγε στη Γερμανία και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, φιλοσοφία.Τελειώνοντας τις σπουδές του, επέστρεψε στη χώρα του και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Αρχικά εργάστηκε ως καθηγητής στο Ανώτερο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο, στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο. Δίδαξε εκεί για 25 ολόκληρα χρόνια ως το 1923. Η διδασκαλία δε τον γοήτευσε ποτέ, σε συνδυασμό με την αδιαφορία του κοινού για το έργο του και τη δυστυχισμένη οικογενειακή του κατάσταση, ο Πιραντέλλο ήταν ποτισμένος από απαισιοδοξία και μελαγχολία. Στο σπίτι του, η κατάσταση ήταν μη υποφερτή καθώς η σύζυγός του, την οποία είχε παντρευτεί το 1894, εκδήλωσε ψυχασθένεια το 1904. Για 15 χρόνια τη φρόντιζε μόνος του, στο σπίτι ώσπου αναγκάστηκε να την κλείσει σε ψυχιατρείο. Η τρέλα της γυναίκας του, η απογοήτευση του ίδιου από τη ζωή και τη μοίρα του, ήταν διάχυτες το έργο του. μετά τον εγκλεισμό της γυναίκας του, ο Πιραντέλλο αφιερώθηκε στο μόνο πράγμα που τον ευχαριστούσε και του έδινε νόημα για τη ζωή, στο γράψιμο. Έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους και αναγνωρίστηκε το ταλέντο του, μέσα από δημοσιευμένα άρθρα του σε λογοτεχνικά περιοδικά της Ιταλίας. Από το 1910, ο Πιραντέλλο αρχίζει να κάνει τα πρώτα δειλά του βήματα στο θέατρο. Ο λόγος που τον έκανε να αργήσει να ασχολείται εντατικά με το θέατρο, ήταν κυρίως οικονομικός. Από το 1917 που γνώρισε σημαντική επιτυχία ως θεατρικός συγγραφέας καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους κλασικούς θεατρικούς συγγραφείς. Στα έργα του, γενικεύει τα προσωπικά του βιώματα, κατά κύριο λόγο δεσπόζουν οι αντιθέσεις, οι αντιθέσεις σε έννοιες και σε ατμόσφαιρες. Υπάρχει ωστόσο παράλληλα και η ανάγκη για ενδοσκόπηση. Με άφθαστη ικανότητα διεύρυνε τα όρια της δραματουργίας φέρνοντας στη σκηνή τις πνευματικές και ψυχολογικές ανησυχίες του καιρού του, χρονικογράφος μιας εποχής σήψης και κατακερματισμού. Όλο το λογοτεχνικό έργο του, βασίζεται στον κατακερματισμό του ατόμου, στην πολλαπλότητα του εαυτού μας. Στην αδιάκοπη σύγκρουση του ατόμου με τον εαυτό του και με τους άλλους. Ο ίδιος ο Πιραντέλλο έχει πει "Ο καθένας μας πιστεύει για τον εαυτό του πως είναι ένας. Αυτό είναι αντίληψη αυθαίρετη και λαθεμένη. Ο καθένας από μας είναι τόσοι πολλοί όσες όλες οι δυνατότητες ύπαρξης που υπάρχουν μέσα μας. Εμείς ξέρουμε μόνο ένα μέρος από τον εαυτό μας. Κι αυτό σύμφωνα με τις πιθανότητες είναι το μέρος το λιγότερο ίσως σημαντικό. Υπάρχει σα να πούμε μια εσωτερική μάσκα, αυτή που βλέπει το πρόσωπο που τη φοράει. Υπάρχει και μια εξωτερική μάσκα ή οι εξωτερικές. Μ' αυτές που γίνεται ο άνθρωπος γνωστός στους γύρω του. Η εξωτερική μάσκα μπορεί να είναι κάτι που έχει επιβάλει η κοινωνία, ένα πράγμα που με χαρά θα το πέταγε από πάνω του, αλλά η επιβολή της κοινής γνώμης επιμένει να μας το φοράει". Ο Πιραντέλλο, διετέλεσε διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης της Ρώμης και το 1929 έγινε μέλος της Ιταλικής Ακαδημίας. Το 1934, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και στάθηκε η πιο σπουδαία θεατρική φυσιογνωμία μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Με το έργο του «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα», που το έγραψε το 1915, ο Πιραντέλλο κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση. Πέθανε στη Ρώμη, στις 10 Δεκεμβρίου του 1936.
Για το ραδιόφωνο Χρονολογία Ηχογράφησης 11 Ιανουαρίου 1967 και πήραν μέρος οι ηθοποιοί:
Χρήστος Φράγκος, Λούλα Ιωαννίδου, Γιάννης Καλατζόπουλος, Θόδωρος Σαρρής, Καίτη Τριανταφύλλου, Δημήτρης Μαλαβέτας, Γιώργος Νέζος, Μιχάλης Μαραγκάκης, Κυριάκος Λαζαρίδης, Μάκης Ρευματάς, Πέτρος Λεωκράτης, Τάσος Παπαδάκης, Βαγγέλης Τραϊφόρος, Σούλυ Σαμπάχ - Νικολαΐδη, Λουκιανός Ροζάν, Θεόδωρος Ζηζίκος, Τάκης Ασημακόπουλος, Ολυμπία Παπαδούκα, Χαρά Κανδρεβιώτου Μετάφραση και προσαρμογή για το ραδιόφωνο: Σπύρος Μηλιώνης Μουσική επιμέλεια: Σοφία Μιχαλίτση Ραδιοσκηνοθεσία: Μιχάλη Μπούχλη
http://www.megaupload.com/?d=5UWI23WZ
http://rapidshare.com/files/401299483/GIANTS.mp3
Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
ΜΙΑ ΑΥΛΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
H Αυλή των Θαυμάτων είναι ένα νεοελληνικό θεατρικό έργο του Ιακωβου Καμπανελλη που πρωτοπαρουσιάστηκε στις 18 Ιανουαρίου1957 από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία του ιδίου του συγγραφέα. Θεωρείται ένα από τα έργα που σημάδεψαν την πορεία του Ελληνικού Θεάτρου. Σήμερα, 50 χρόνια μετά τη συγγραφή του, διατηρεί ακόμα μέρος της πρώτης του φρεσκάδας κι ανεβαίνει συχνά σε θεατρικές σκηνές επαγγελματικών και μη θιάσων.
Τα θεατρικά δρώμενα εξελίσσονται σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, σε εποχή σύγχρονη με τη συγγραφή του έργου, τη δεκαετία του 1950. Στα δωμάτια μια αυλής, στο συνοικισμό του Βύρωνα, κατοικούν άτομα και οικογένειες που ανήκουν στη λαϊκή τάξη, έχουν όμως διαφορετική προέλευση. Ο γερο-Ιορδάνης με τη γυναίκα του και τα παιδιά του είναι Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η κυρά Αννετώ, χήρα με κόρη παντρεμένη στην Αγγλία. Ο Στέλιος, Αθηναίος ονειροπόλος με πολλές αδυναμίες, και η γυναίκα του Όλγα γεννημένη στην προεπαναστατική Ρωσία. Η Βούλα κι ο Μπάμπης, αντρόγυνο που εναλλάσσει τα χαϊδολογήματα με τα μαλλιοτραβήγματα. Η Μαρία, γυναίκα ναυτικού που τη βασανίζει η μοναξιά της. Η Ντόρα, νέα γυναίκα ανύπαντρη που όμως δεν ξέρει τι θα πει μοναξιά. Στους παραπάνω ένοικους θα προστεθεί αργότερα και ο Στράτος, υδραυλικός στο επάγγελμα, που θα σηκώσει τρικυμία στο αισθηματικό τέλμα της μικρής "αυλικής" κοινωνίας.
Το εργο ηχογραφηθηκε το 1977 σε σκηνοθεσια Γιωργου Μιχαηλιδη.Ερμηνευουν οι ηθοποιοι:Δημητρης Αστεριαδης,Ντορα Σιμοπουλου,Πολυκαρπος Πολυκαρπου,Μαρικα Τζιραλιδου,Νελλη Αγγελιδου,Ρεα Χαλκιαδακη,Νικος Τσιλουνης,Ντινα Κωνστα,Λαζος Τερζας,Μπελλα Μπερδουση,Κωστας Πανουργιας,Θοδωρος Μπογιατζης,Γιωργος Παλιος,Μπαμπης Αλατζας,Χρηστος Βαλταδωρος.Ντινος Δουλγερακης.
Θα πρεπει να σημειωθει οτι το συγκεκριμενο εργο σκοπευαμε να το αναρτησουμε αρκετο καιρο πριν.Ωστοσο η ποιοτητα της εγγραφης που ειχαμε στην διαθεση μας(παρα τις προσπαθειες βελτιωσης που καταβληθηκαν) μας οδηγουσαν σε συνεχεις αναβολες,ωσπου να εξασφαλιστει μια αρτιοτερη ηχητικη αποδοση.Αυτη τελικα η αποδοση βρεθηκε στο αρχειο του φιλου του blog και εξαιρετου ραδιοθεατροφιλου Δημητρη Τ., τον οποιο και ευχαριστουμε θερμα για αυτη την παραχωρηση.
Καλη ακροαση!
http://rapidshare.com/files/399720047/Iakovos_kampanellis_-_1957_-_I_Auli_Ton_Thaumaton.mp3
Τα θεατρικά δρώμενα εξελίσσονται σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, σε εποχή σύγχρονη με τη συγγραφή του έργου, τη δεκαετία του 1950. Στα δωμάτια μια αυλής, στο συνοικισμό του Βύρωνα, κατοικούν άτομα και οικογένειες που ανήκουν στη λαϊκή τάξη, έχουν όμως διαφορετική προέλευση. Ο γερο-Ιορδάνης με τη γυναίκα του και τα παιδιά του είναι Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η κυρά Αννετώ, χήρα με κόρη παντρεμένη στην Αγγλία. Ο Στέλιος, Αθηναίος ονειροπόλος με πολλές αδυναμίες, και η γυναίκα του Όλγα γεννημένη στην προεπαναστατική Ρωσία. Η Βούλα κι ο Μπάμπης, αντρόγυνο που εναλλάσσει τα χαϊδολογήματα με τα μαλλιοτραβήγματα. Η Μαρία, γυναίκα ναυτικού που τη βασανίζει η μοναξιά της. Η Ντόρα, νέα γυναίκα ανύπαντρη που όμως δεν ξέρει τι θα πει μοναξιά. Στους παραπάνω ένοικους θα προστεθεί αργότερα και ο Στράτος, υδραυλικός στο επάγγελμα, που θα σηκώσει τρικυμία στο αισθηματικό τέλμα της μικρής "αυλικής" κοινωνίας.
Ο Ι.Καμπανέλλης, στο Σημείωμα για την παράσταση στο Θέατρο Τέχνης (1957-58), λέει τα εξής:
Αν με ρωτούσε κανείς τί θα ήθελα, σαν συγγραφέας, θα του απαντούσα "Να γράψω έργα με όσο το δυνατόν γνησιότερη την προέλευσή τους από τον τόπο μας". Κι αν με ξαναρωτούσαν ποια είναι η φιλοδοξία μου στο θέατρο, θά'λεγα πως θά ήθελα, με μια σειρά από θεατρικά έργα, ν'ανακαλύψω τον Έλληνα σαν σύγχρονο άνθρωπο. Θέλω να πω, ν'ανακαλύψω τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων του τόπου μου και του καιρού μου, μέσα από την πρόσκαιρη έκφραση της σχέσης τους με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Η "Αυλή των Θαυμάτων" βασίζεται στην έλλειψη σταθερότητας και σιγουριάς, που χαρακτηρίζει τη ζωή του Έλληνα. Η αστάθεια αυτή, όσο γνώριμη σε όλους μας, αρχίζει από το αλλοπρόσαλλο κλίμα μας, τη "στρατηγική" γεωγραφική μας θέση, τη φτώχεια του τόπου μας, και τελειώνει στην ιδιωτική μας οικονομία. Όλα στην Ελλάδα ανεβοκατεβαίνουν πολύ εύκολα, κυλούν, φεύγουν, κι η συνηθισμένη λαχτάρα του Ρωμιού είναι να στεριώσει κάπου, να σιγουρέψει κάτι. Η λαϊκή τάξη εκφράζει πάντα με πιότερη γνησιότητα τα χαρακτηριστικά της ζωής, γι'αυτό δεν είναι τυχαίο που τοποθέτησα το έργο στο χώρο της. Η ρευστότητα στις συνθήκες ζωής του Έλληνα, η μεσογειακή του ιδιοσυγκρασία και μια έμφυτη αντίσταση στις δυσκολίες, μια αισιοδοξία, του διαμορφώνουν ένα χαρακτήρα που δεν έχει στέρεα σύνορα, δεν μπορείς εύκολα να τον καθορίσεις. Μέσα στο ίδιο άτομο βλέπεις να γεννιούνται τα πιο αντίθετα μεταξύ τους αισθήματα, που καλύπτουν όλη την κλίμακα από το καλό ως το κακό - κι αντιστρόφως - μαι διαρκής δηλαδή αποκάλυψη ψυχικού πλούτου, μια σειρά από μικρά θαύματα. Στην "Αυλή των Θαυμάτων" προσπάθησα να μη σταθώ στην εξωτερική έκφραση αυτής της σχέσης του ανθρώπου με τον κοινωνικό του περίγυρο. Προσπάθησα να δω πώς, κι ίσαμε ποιο βαθμό, αυτός ο παράγοντας υποχρεώνει τον συγκεκριμένο άνθρωπο, τον Έλληνα, να λειτουργήσει σαν εσωτερικός μηχανισμός. Στήριξα το έργο σ'ένα μύθο, που θα μου πρόσφερε τα εξωτερικά, τυπικά χαρακτηριστικά μιας ενότητας, αλλά σε μια διαδοχή από απλά, καθημερινά περιστατικά, που συνθέτουν μιαν εικόνα της ελληνικής πραγματικότητας και μέσα σ'αυτά, δοκίμασα να βρω ό,τι μόνιμο και ουσιαστικό στοιχείο ζωής. Κατά τον ίδιο τρόπο θέλησα ώστε τα πρόσωπα, με τις καθημερινές τους, φαινομενικά ασήμαντες αντιδράσεις, που θα τα τοποθετούσανε και πιο ξεκάθαρα μέσα στην εποχή τους, ν'αποκαλύπτανε κι έναν καθολικότερο άνθρωπο. Γράφοντας αυτό το σημείωμα, δεν είχα την πρόθεση, ούτε να προκαταβάλω, ούτε και να εξηγήσω το έργο μου. Δοκίμασα μόνο να σημειώσω ένα μέρος από τις επιδιώξεις μου, που θα διευκολύνουν το θεατή να δει πιο καθαρά τις προθέσεις του συγγραφέα.Το εργο ηχογραφηθηκε το 1977 σε σκηνοθεσια Γιωργου Μιχαηλιδη.Ερμηνευουν οι ηθοποιοι:Δημητρης Αστεριαδης,Ντορα Σιμοπουλου,Πολυκαρπος Πολυκαρπου,Μαρικα Τζιραλιδου,Νελλη Αγγελιδου,Ρεα Χαλκιαδακη,Νικος Τσιλουνης,Ντινα Κωνστα,Λαζος Τερζας,Μπελλα Μπερδουση,Κωστας Πανουργιας,Θοδωρος Μπογιατζης,Γιωργος Παλιος,Μπαμπης Αλατζας,Χρηστος Βαλταδωρος.Ντινος Δουλγερακης.
Θα πρεπει να σημειωθει οτι το συγκεκριμενο εργο σκοπευαμε να το αναρτησουμε αρκετο καιρο πριν.Ωστοσο η ποιοτητα της εγγραφης που ειχαμε στην διαθεση μας(παρα τις προσπαθειες βελτιωσης που καταβληθηκαν) μας οδηγουσαν σε συνεχεις αναβολες,ωσπου να εξασφαλιστει μια αρτιοτερη ηχητικη αποδοση.Αυτη τελικα η αποδοση βρεθηκε στο αρχειο του φιλου του blog και εξαιρετου ραδιοθεατροφιλου Δημητρη Τ., τον οποιο και ευχαριστουμε θερμα για αυτη την παραχωρηση.
Καλη ακροαση!
http://rapidshare.com/files/399720047/Iakovos_kampanellis_-_1957_-_I_Auli_Ton_Thaumaton.mp3
Σάββατο 12 Ιουνίου 2010
ΦΟΝΟΣ ΣΤΟ ΟΡΙΑΝ ΕΞΠΡΕΣ της Agatha Christie
Murder on the Orient Express - 1934 Ένα από τα πιο γνωστά αστυνομικά μυθιστορήματα της Agatha Christie, σε ραδιοφωνική διασκευή του Δημήτρη Πουλικάκου, με τον Θύμιο Καρακατσάνη στον ρόλο του Ηρακλή Πουαρώ. Δημοσιεύτηκε το 1934 και διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο το 1974, με τον Albert Finney στο ρόλο του Πουαρώ (Oscar β' γυναικείου ρόλου Ingrid Bergman).
Ηχογραφήθηκε για το ραδιόφωνο το 1976. Υπόθεση: Το τραίνο Οριάν Εξπρές, στο οποίο επιβαίνει ο Ηρακλής Πουαρώ, κατευθύνεται στην Κωνσταντινούπολη όταν αποκλείεται στη μέση της χιονισμένης διαδρομής του. Ο Πιερ Μισέλ, συνοδός του τρένου, μετά από επανειλημμένες προσπάθειες, θα κατορθώσει να μπει στο κουπέ του κύριου Ράτσετ, επιβάτη, όπου φοβάται ότι έχει συμβεί κάτι ύποπτο. Το μαχαιρωμένο πτώμα του Ράτσετ ανακαλύπτεται, και ο Ηρακλής Πουαρώ θα κληθεί (και ενώ νωρίτερα είχε ήδη αρνηθεί σχετικές υπηρεσίες στον κ. Ράτσετ) να αναλάβει την υπόθεση. Και ο Πουαρώ θα αποκαλύψει ένα τρομερό μυστικό για το θύμα, που συνδέεται με το κίνητρο του εγκλήματος αλλά και την υπόθεση που είχε αρνηθεί να αναλάβει ο ντετέκτιβ. (ΠΗΓΉ: el.wikipedia) Το Οριάν Εξπρές δρομολογήθηκε από την εταιρεία "Βαγκόν-Λι" το 1883, και κάλυπτε μια διαδρομή 3.186 χιλ. μεταξύ Παρισιού και Κωνσταντινούπολης. Ήταν ονομαστό για την εξαιρετική πολυτέλεια και τις ανέσεις που παρείχε στους επιβάτες του, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονταν μέλη βασιλικών οικογενειών και αριστοκράτες. Ο πολυήμερος αποκλεισμός του συρμού στα χιόνια τον χειμώνα του 1926, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, ενέπνευσε την Agatha Christie να γράψει το μυθιστόρημα «Φόνος στο Οριάν Εξπρές». Μετά από πολλές "περιπέτειες" και δυο παγκόσμιους πολέμους, διέκοψε την λειτουργία του το 1977. Ο μύθος της αίγλης του διατηρήθηκε χάρη και σε άλλους συγγραφείς, όπως ο Graham Greene (Stamboul Τrain), Ian Fleming (From Russia with Love) κ.ά. ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αφηγητές: Δημήτρης Μαλαβέτας και Νικήτας Τσακίρογλου Δημήτρης Πουλικάκος, Θόδωρος Δημήτριεφ, Γιώργος Μιχαλάκης, Μπέτυ Λιβανού, Χρήστος Κωστόπουλος, Θόδωρος Κατσαφάδος, Γιάννης Παπαδογιάννης, Κωνσταντίνος Τζούμας, Μάκης Πυθής, Μπάμπης Αλατζάς, Δέσποινα Τομαζάνη, Ελισσάβετ Σφακιανάκη, Ειρήνη Δογάνη, Βλάσσης Μπονάτσος, Πάνος Κουτρουμπούσης, Κώστας Γιαλίνης, Γιάννης Μαργαρίτης, Ρίτα Μπενσουσάν, Γιάννης Κώστογλου, Κώστας Ζιώγας, Στέφανος Μεσσήνης, Εσθήρ Φράγκω.
http://rapidshare.com/files/398154019/ORIENT_1_9.mp3 http://rapidshare.com/files/398154023/ORIENT_10_17.mp3 http://rapidshare.com/files/398163632/ORIENT_18_26.mp3 http://rapidshare.com/files/398163633/ORIENT_27_32.mp3Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΕΣ του Νόελ Κάουαρντ
Υπόθεση: Η ιστορία τοποθετείται στο Regency Brighton στα 1811. Ο Paul - Duc de Chaucigny-Varennes ένας μετανάστης που αναγκάστηκε να φύγει από τη Γαλλία την περίοδο της τρομοκρατίας κατά την Γαλλική επανάσταση, έχει αναλάβει υπό την προστασία του την Melanie, ένα όμορφο κορίτσι, κόρη ενός εκτελεσμένου φίλου του, του Marquis de Tramont. Η Melanie είναι τραγουδίστρια σε μια αίθουσα διασκέδασης. Το σχέδιό του είναι να την παντρέψει με τον πλούσιο Edward, Marquis of Sheere, ο οποίος και ζητά το χέρι της. Η πλούσια Lady Julia Charteris, η οποία συμπαθεί πολύ τον Paul, ενθαρρύνει τα γαμήλια σχέδια του Edward, θέλοντας να κρατήσει τον Paul για τον εαυτό της . Η Melanie είναι ερωτευμένη με τον Paul και για να τον κερδίσει δηλώνει ότι θα επιστρέψει στην Γαλλία. Τότε ο Paul την βλέπει διαφορετικά … και τα πράγματα περιπλέκονται… Για το ραδιόφωνο και το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΤΑΡΤΗΣ: Χρονολογία Ηχογράφησης, 30 Νοεμβρίου 1963 Μετάφραση – Ραδιοφωνική διασκευή – Χρήστος Ζωϊόπουλος Μουσική επιμέλεια – Ιφιγένεια Ευθυμιάτου Μουσική σύνθεση – Ιωσήφ Ριτσιάρδης Σκηνοθεσία – Γιώργος Θεοδοσάδης. Πρώτη μετάδοση 16.12.1964 Παίζουν οι ηθοποιοί: Ζωγράφου Αλίκη, Κρεββατά Μαρίκα, Τσαγανέας Χρήστος, Σκιαδά Νανά, Προέδρου Βέτα, Πάρλας Χρήστος, Παπά Κρινιώ, Γαβριηλίδης Γιώργος, Ποδηματά Λουΐζα, Ολυμπίου Γιάννα, Βρασιβανόπουλος Γιώργος, Ροζάν Λουκιανός, Μουσούρη Ρίτα, Παπαναστασίου Νίκος, Κριτή Ελένη, Σφακιανάκης Λευτέρης, Ρήγα Ελένη, Γλυκοφρύδη Αντιγόνη.
http://rapidshare.com/files/397903303/KOUBENTES_KOUBENTOULES.mp3
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
Η ΚΥΡΙΑ ΜΑΡΚΗΣΙΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ του Noel Coward
(The Marquis - 1927) Η κυρία Μαρκησία επιστρέφει, και τα οικογενειακά μυστικά που ήταν κρυμμένα στο παρελθόν βγαίνουν στο φως, δημιουργώντας απρόβλεπτες καταστάσεις ....
Ο Noel Coward έχει ασχοληθεί με διάφορα είδη λογοτεχνίας και θεάτρου, καθώς και με τον χορό. Τα κωμικά του έργα ανήκουν στην κατηγορία του καλού "μπουλβάρ". Το έργο ανέβηκε το 1927. Στην Ελλάδα παίχτηκε από τον θίασο Ανδρεάδη το 1939 και το 1955 στο θέατρο "Γκλόρια" (κ. Μιράντα - Λ. Κωνσταντάρας) με τον τίτλο "Πάντα μ' αγαπούσες...".
ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ:
Κώστας Ρηγόπουλος .... Raoul de Vriaac,
Σπύρος Κωνσταντόπουλος .... Esteban, El Duco de Santaguano,
Πέτρος Λεωκράτης .... Miguel,
Κική Ρέππα .... Adrienne,
Τρύφων Καρατζάς .... Jacques Rijar,
Τάκης Δρούκας .... Father Clement,
Μαίρη Αρώνη .... Eloise de Kestournel,
Χρήστος Μάντζαρης .... Hubert,
Καίτη Τριανταφύλλου .... Alice’s.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Στάθης Σπηλιωτόπουλος
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Αργυρώ Μεταξά
ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μιχάλης Μπούχλης
Πρώτη εκπομπή: 26 Ιουλίου 1967
http://rapidshare.com/files/396444053/The_Marquis.mp3
Το έργο και το κείμενο χαρίζει στους ακροατές του Radiotheatre ο Γιάννης από την Θεσσαλονίκη και τον ευχαριστούμε πολύ !
Κυριακή 6 Ιουνίου 2010
"ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΝΟΣ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ" ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
"Το έργο αυτό κινείται μέσα στις συνταγές των προθέσεων της κομεντί. Ο συγγραφέας του, ειλικρινής στον προορισμό του, καθορίζει τους σκοπούς του έργου του μ' ένα «σημείωμα» του ειδικά γραμμένο «για το πρόγραμμα» του θεάτρου. Και πρώτα - πρώτα, ό «τόπος του έργου απολύτως αόριστος", μας λέει ό συγγραφέας. Ο αρχαίος τραγικός ποιητής θέλει τον «τόπο» καθορισμένο. Οι «τρείς ενότητες» του Θεάτρου ήταν βασισμένες στ' ανθρώπινα πάθη της Αττικής τραγωδίας, ενώ η κομεντί ασχολείται με τις εκκεντρικότητες ενός κόσμου που πλήττει.
Ο ήρωάς του είναι ένας μελλοθάνατος. 'Έχει όγκο στο κεφάλι κι οι γιατροί του έχουν προκαθορίσει την ημερομηνία του τέλους του. Είναι ένας απελπισμένος. που κρύβει την οδύνη του πίσω από φαινομενικές εκκεντρικότητες. Δεν πιστεύει σε τίποτα, γιατί τίποτα δεν μπορεί να του αλλάξει την αδυσώπητη μοίρα του. Τελευταία του θέληση είναι να τον ενταφιάσουν στον κήπο του σπιτιού του, χωρίς ιερείς; και νεκρώσιμη ακολουθία. Απαιτεί να συνοδέψει το φέρετρό του μονάχα ο σκύλος του, αφού θα 'ναι κι ό μόνος, που θα λυπηθεί για το χαμό του. Αυτόν τον άνθρωπο παίρνει ο συγγραφέας, για να επαληθεύσει τις προθέσεις του, για να μας πείσει, πως «ο σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί πια να ζητάει μια φυγή απ' το περιβάλλον, μα μια φυγή απ' τον ίδιο τον εαυτό του». Αυτόν τον απελπισμένο γνώστη της μοίρας του θα θελήσει να τον «προσγειώσει από τις νεφέλες».
Ο συγγραφέας φαντάζεται το «σημερινό άνθρωπο εξαιρετικά κουρασμένο», που για να βρει τη «φυγή» θα πρέπει να ξεφύγει «απ' τον ίδιο τον εαυτό του!». «Το Παραμύθι ενός Φεγγαριού» έχει πολλά απ' τα προτερήματα και τα ελαττώματα της κομεντί. Έχει τη συγκίνηση της απίθανης. άλλα ρομαντικής πλοκής του μύθου του. 'Έχει έξυπνο και ραφινάτο λόγο. Τα ευφυολογήματα και η ετοιμολογία διασταυρώνονται κάθε στιγμή στους ωραίους διαξιφισμούς ένας περίτεχνου διαλόγου. «Το Παραμύθι ενός Φεγγαριού» πρωτοπαίχτηκε απ' το θίασο Κοτοπούλη στο θέατρο «RΕΧ» την άνοιξη του 1946. Ο συγγραφέας που είχε γράψει κι ένα εννδιαφέρov σενάριο για τον κινηματογράφο την «Κάλπικη λίρα» πέθανε τον Οκτώβριο του 1976". ( Από το βιβλίο του Μήτσου Λυγίζου ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ εκδόσεις ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ )
Γιώργος Τζαβέλλας: Ενας αυθεντικός δημιουργός Ως μαθητής το 1927, στα έντεκά του, παρακολούθησε τις Δελφικές Γιορτές της Eύας και του Aγγελου Σικε
λιανού. Μαγεύτηκε και συγκινήθηκε τόσο με την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος που έβαλε κρυφό του στόχο μια μέρα να ασχοληθεί κι αυτός με την τραγωδία. Έπρεπε, όμως, να γίνει πρώτα συγγραφέας, σκηνοθέτης, να κάνει θέατρο και κινηματογράφο και να γίνει και στ’ αλήθεια ένας Σαρλό, ο αγαπημένος του ήρωας τον οποίο συχνά μιμούνταν στους φίλους του και την οικογένειά του. Tης ιστορικής οικογένειας των Tζαβελλέων, με πατέρα σημαντικό όνομα της αθηναϊκής δημοσιογραφίας, που δεν καλοέβλεπε την ενασχόληση του γιου του με όλα αυτά. Αλλά για τον έφηβο Γιώργο Tζαβέλλα ήταν κάτι περισσότερο από μια νεανική τρέλα. Aπόδειξη ότι με μια μηχανή λήψης Pathe-Baby που είχε αγοράσει συνεταιρικά με έναν φίλο του γύριζε τα πρώτα του ερασιτεχνικά φιλμάκια για την TZAB FILM! Ξημεροβραδιαζόταν στους κινηματογράφους, βλέποντας ξανά και ξανά τις αγαπημένες του ιστορίες δέκα, είκοσι φορές την καθεμία και μελετώντας τον τρόπο με τον οποίο ήταν γυρισμένες όλες εκείνες οι θρυλικές ταινίες, ώστε να μάθει με ποιον τρόπο θα σκηνοθετούσε κι ο ίδιος μια μέρα. Στα μπιλιαρδάδικα της Kυψέλης, όπου μεγάλωσε (τη μόνη διασκέδαση των αγοριών εκείνο τον καιρό), γνώρισε και ανέπτυξε στενή φιλία με τον Nίκο Tσιφόρο. Mαζί του έγραψε και το πρώτο του θεατρικό έργο «O κλέφτης της καρδιάς μου», το οποίο ανέβηκε το 1936 από τον θίασο Mακρή-Xαντά-Oικονόμου σε μορφή οπερέτας και με μουσική δικιά του χωρίς να ξέρει καν νότες! Ήταν μόλις στα δεκαεννέα του και, για χάρη του πατέρα του, φοιτητής της Nομικής... Συμμετείχε ως στρατιώτης στο αλβανικό μέτωπο και όταν επέστρεψε, εν μέσω Kατοχής, το 1944, γύρισε με τη συνδρομή του παραγωγού Mαυρίκιου Nόβακ την πρώτη δραματουργικά και τεχνικά άρτια ελληνική ταινία, τα «Xειροκροτήματα». Το έργο επανέφερε για λίγο στο προσκήνιο τον Aττίκ, έναν τραγουδοποιό-διασκεδαστή που είχε γνωρίσει δόξα στην Aθήνα του ‘30. Η παρακμή και η ένδεια που βίωνε πλέον μες στην αφάνεια συγκίνησαν τον Τζαβέλλα τόσο πολύ που βάσισε εξ ολοκλήρου το σενάριο επάνω του. Eλλείψει στούντιο και σταθερής παροχής ρεύματος, η ταινία γυρίστηκε στο πίσω μέρος της οθόνης του Pεξ, ενός από τα λίγα κτίρια στα οποία οι Γερμανοί παρείχαν ηλεκτρικό όλο το εικοσιτετράωρο. H ταινία άρεσε και έγινε μεγάλη επιτυχία κι ας είχε όλα τα αναμενόμενα λάθη ενός πρωτάρη σκηνοθέτη. Παράλληλα, ως παθιασμένος κινηματογραφιστής, κατέγραφε με την κάμερά του σημαντικές στιγμές εκείνης της περιόδου, όπως την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από την Aκρόπολη. Tο οπτικό αρχειακό υλικό εκείνων των ιστορικών γεγονότων το οφείλουμε στον Tζαβέλλα. Ήρθε η απελευθέρωση. H δίψα για νέο ξεκίνημα που χαρακτήρισε τη γενιά του θα έβρισκε στο πρόσωπό του έναν από τους πλέον άξιους Eλληνες. Tο 1946 ανέβασε ένα έργο με άξονα τρία διαφορετικά σκετς, το ονειρικό «Παραμύθι ενός φεγγαριού» με τους Mυράτ και Kωνσταντάρα. Την ίδια χρονιά γύρισε για τον Φίνο την ταινία «Πρόσωπα λησμονημένα», που έμελλε και να λησμονηθεί. H εμμονή του, όμως, να κάνει μια ταινία ελληνοκεντρικού θέματος τον οδήγησε στο να τολμήσει το 1948 την ηθογραφία του Aργύρη Eφταλιώτη «Mαρίνος Kοντάρας», με τον Kατράκη στον ομώνυμο ρόλο. Δεν κάμφθηκε ούτε στιγμή παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε εξαιτίας των εξωτερικών γυρισμάτων σε Σαντορίνη και Πάρο. Πρόκειται για την ιστορία ενός πειρατή του 19ου αιώνα που, για τα μάτια μιας γυναίκας, μετατρέπεται από σκληροτράχηλος ληστής σε άκακο ερωτευμένο. Aυτή ήταν και η πρώτη ελληνική ταινία που συμμετείχε ποτέ σε φεστιβάλ, στο Bέλγιο, για να λανσάρει στους Eυρωπαίους την πρωτόγνωρη ελληνική κινηματογραφία. Ο Τζαβέλλας δούλευε διεξοδικά τα σενάριά του, μέχρι να νιώσει έτοιμος να ξεκινήσει. Για παράδειγμα, για τη θρυλική ταινία «Mεθύστακας» αφιέρωσε δύο χρόνια. Τον αλκοολικό ήρωα, τσακισμένο από τον χαμό του γιου του στον πόλεμο, ερμήνευσε ο Oρέστης Mακρής ενσαρκώνοντας τη γραφική φιγούρα της ταβέρνας της μεταπολεμικής φτωχογειτονιάς το περιβάλλον, δηλαδή, όπου ο αστός αλλά γνήσια λαϊκός καλλιτέχνης Tζαβέλλας ανίχνευε τόσο το μελοδραματικό στοιχείο όσο και το κωμικό, τα οποία εμπεριέχονταν στις ταινίες του ισορροπημένα και σε σωστές δόσεις, όπως και στην ίδια τη ζωή. Xιούμορ και μελαγχολία ανάμεικτα. O Oρέστης Mακρής, σπουδαίος ηθοποιός της επιθεώρησης, απέδωσε εξαιρετικά και με αξιοσημείωτη εκφραστική οικονομία την κινηματογραφική εκδοχή ενός ρόλου στον οποίο είχε τυποποιηθεί το ελαφρύ θέατρο, δίνοντάς του κοινωνικές διαστάσεις και αναγάγοντας τον «Mεθύστακα» στη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60. O ώριμος, πια, σκηνοθέτης είχε αποκτήσει τον αναγνωρίσιμό του μικρόκοσμο: Την παλιά γειτονιά ιδίως της Πλάκας και των ανθρώπων της την οποία η έλευση της νέας εποχής απειλούσε και, αργά αλλά σταθερά, οδηγούσε στον αφανισμό της. Συγχρόνως, ως συγγραφέας, μέσα από τους εκπληκτικά δουλεμένους διαλόγους του και την ευφυή χρήση των ανθρώπινων τύπων της εποχής του, κατέγραψε καταστάσεις και χαρακτήρες που τόσο στα θεατρικά του έργα και επιθεωρησιακά νούμερα (που συχνά έγραφε για τις μεγαλύτερες σκηνές της Aθήνας) όσο και στα σενάριά του ανέδειξε μοναδικά. Η ταινία «H Aγνή του λιμανιού» (1952) με τη Xατζηαργύρη και τον Aλεξανδράκη, που διαδραματίζεται στο καρνάγιο και στην Tρούμπα του Πειραιά, τον έχρισε τον πιο αυθεντικό εκπρόσωπο του νεορεαλισμού στην Eλλάδα. Σε αυτήν την ταινία ξεκίνησε και τη συνεργασία του με τον Mάνο Xατζιδάκι, η οποία επαναλήφθηκε στις περισσότερες δουλειές του. Aκολούθησαν «O γρουσούζης», όπου ο Oρέστης Mακρής εναλλάσσεται αριστοτεχνικά μεταξύ του κωμικού και του δραματικού, το «Σοφεράκι» με έναν υπέροχο Mίμη Φωτόπουλο, που αποδείχθηκε η πιο εμπορική ταινία του ’53, και τέλος, το φαινόμενο της σπονδυλωτής «Kάλπικης λίρας» του ‘55. Στην ταινία αυτή μια κάλπικη λίρα γίνεται ο συνδετικός κρίκος μεταξύ τεσσάρων ιστοριών δράμα και κοινωνική σάτιρα, κωμωδία και ρομαντική κομεντί στις οποίες εγείρει κάλπικα αισθήματα. Oι ανεπανάληπτες ερμηνείες των Λογοθετίδη, Λυβικού, Φωτόπουλου, Bρανά, Mακρή, Λαμπέτη και Xορν συμβάλλουν καθοριστικά σε αυτήν την ταινία θρύλο, που έτυχε κολοσσιαίας διεθνούς επιτυχίας με ουρές στη Σοβιετική Eνωση, αλλά και την Kίνα και τη Nότιο Aμερική. «O Zηλιαρόγατος», φιλμ βασισμένο σε μπουλβάρ του Γιώργου Pούσσου και γυρισμένο μέσα στα νεότευκτα στούντιο της Aνζερβός, μας ξετύλιξε τα ήθη της νέας αστικής τάξης που αναδυόταν στην Aθήνα του ’56. Kαι μόλις τρία χρόνια μετά, σημείωνε με το «H δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» και τους Λογοθετίδη και Λυβικού, τη μεγαλύτερη του θεατρική επιτυχία. Tο έργο που λίγο αργότερα θα στοίχειωνε τη φιλμογραφία του και θα γινόταν η γέφυρά του με τις επόμενες γενιές, το «Mια ζωή την έχουμε», η κομεντί με τον Δημήτρη Xορν, την Yβόν Σανσόν και τον Bασίλη Aυλωνίτη και, φυσικά, τη μουσική του Xατζιδάκι, παραδόξως δεν ενθουσίασε το κοινό του 1958 όσο το πετυχαίνει σήμερα. Στην Aμερική, με τη βοήθεια του Tζέιμς Πάρις, βρήκε χρηματοδότηση για το παλαιότερο και πιο φιλόδοξό του όνειρο κι έτσι το 1961 προχώρησε στη μεταφορά της «Aντιγόνης» στην οθόνη με πρωταγωνιστές την Eιρήνη Παπά και τον Mάνο Kατράκη. Tο αποτέλεσμα, ιδιαίτερα πρωτοποριακό και ενδιαφέρον, απέδωσε ευρηματικά την πρώτη απόπειρα ενός τέτοιου εγχειρήματος και ενώ στην Eλλάδα χτυπήθηκε από τους κριτικούς, ενθουσίασε τους σινεφίλ στο Φεστιβάλ του Bερολίνου. Tο 1964 επέστρεψε στη γνώριμή του Πλάκα, στα καλντερίμια με τη λατέρνα, τα μπουγαδόνερα και τις αυλές, σε αντιπαράθεση με τους εξωφρενικούς πια ρυθμούς της πλατείας Oμονοίας και τα ρετιρέ που χτίζονταν αβέρτα για να σπιτώσουν τη ανερχόμενη μεσαία τάξη. Eκεί μας αφηγήθηκε την ιστορία της ανύπαντρης Eλενίτσας (Mάρω Kοντού) και του τζαναμπέτη Aντωνάκη (Γιώργος Kωνσταντίνου). Το «H δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» αποδείχθηκε η αρτιότερη καλλιτεχνικά ταινία του (βραβείο σκηνοθεσίας στο Σικάγο), η πιο δημοφιλής, καθώς και η τελευταία... Tο σχέδιό του να γυρίσει την πρώτη δική του -αλλά και της Aλίκης- «ακατάλληλη» ταινία με τίτλο «O αστερισμός της Παρθένου» δεν έμελλε να ολοκληρωθεί ποτέ από τον ίδιο. Aλλωστε τα επόμενα χρόνια τα εισιτήρια ολοένα και λιγόστευαν εξαιτίας της έλευσης της τηλεόρασης και οι παραγωγοί επένδυαν ολοένα και λιγότερα χρήματα, ενώ η χουντική λογοκρισία μεσουρανούσε. Το 1969 πεθαίνει η σύζυγός του, η Mήλια. Aποτραβιέται. Oταν το 1974 γίνεται η μεταπολίτευση, ο Kωνσταντίνος Kαραμανλής του αναθέτει τη θέση του προέδρου της Γενικής Kινηματογραφικών Eπιχειρήσεων, προπομπό του Ελληνικού Kέντρου Κινηματογράφου. Στήριξε με αγάπη τους νέους σκηνοθέτες αλλά ο κύκλος για τον ίδιο είχε πια κλείσει. Λίγες μέρες μετά το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον Oκτώβριο του 1976, πεθαίνει από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. O τζέντλεμαν του ελληνικού σινεμά έφευγε μαζί με την αθωότητα μιας εποχής που ο ίδιος είχε καταγράψει με ειλικρίνεια στα ασπρόμαυρα όνειρά μας.
Το όραμά του «Προσωπικώς πιστεύω ότι θα είχαμε πολλά να κερδίσουμε αν στρεφόμασταν σε θέματα καθαρώς ελληνικού χρώματος, εν συνδυασμώ με τις φυσικές καλλονές του τόπου. Eίναι ο μόνος τρόπος ν’ αποφύγουμε τη συντριπτική σύγκριση με τον πλούτο των σκηνικών που παρουσιάζουν τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά φιλμ. M’ άλλα λόγια, την έλλειψη να την κάνουμε πρωτοτυπία, δημιουργώντας ιδιότυπο ελληνικό φιλμ. Kι άλλωστε, αυτή θα είναι η προσωπικότητα του ελληνικού κινηματογράφου: Το ελληνικό θέμα» - Eφημερίδα Aλεξάνδρεια, Kυριακή 14 Mαρτίου 1948
Με αξία και δουλειά «H δουλειά του συγγραφέα και του σκηνοθέτη είναι από κείνες που δεν παίρνουν μέσον, γιατί κρίνονται από το μεγάλο κοινό, που είναι αμείλικτο και δίκαιο. Mετά από το πρώτο δύσκολο ξεκίνημα, τα εμπόδια εξακολουθούν να έρχονται, τότε όμως δεν πρέπει να τα λογαριάζει κανείς, αλλά να τα πολεμά. Kατά τη γνώμη μου, οι λέξεις "τυχερός" και "τύχη" δεν υπάρχουν και στα δύο επαγγέλματά μου. Yπάρχει μόνον προσωπική αξία, σκληρή δουλειά και καθημερινή πάλη. Tα εμπόδια που μου παρουσιάζονταν τα αντιμετώπιζα με απόλυτη ψυχραιμία. Aρκεί να μη χάσεις την ψυχραιμία σου και την υπομονή σου όταν έχεις ν’ αντιμετωπίσεις κάτι, όσο δύσκολο και μεγάλο κι αν φαίνεται» - Tαχυδρόμος, 7 Oκτωβρίου 1961 Xρήστος Παρίδης
ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΝΟΣ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 23 Αυγούστου 1972 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΑΠΑΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΝΟΣ, ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗΣ.
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΤΣΙΝΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΩΡΤΖΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΑΡΟΦΑΛΛΟΥ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΡΑΝΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΡΡΑ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΙΑΣΚΟΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΑΛΗΣ, ΜΑΚΗΣ ΡΕΥΜΑΤΑΣ, ΡΕΝΑ ΠΑΓΚΡΑΤΗ http://rapidshare.com/files/395567583/paramithi_enos_feggariou.mp3 Το αρχείο προέρχεται από τους θεατρικούς θησαυρούς που βρίσκονται στην όμορφη Σύρο και είναι ευγενική προσφορά του φίλου Γιώργου.
Ο ήρωάς του είναι ένας μελλοθάνατος. 'Έχει όγκο στο κεφάλι κι οι γιατροί του έχουν προκαθορίσει την ημερομηνία του τέλους του. Είναι ένας απελπισμένος. που κρύβει την οδύνη του πίσω από φαινομενικές εκκεντρικότητες. Δεν πιστεύει σε τίποτα, γιατί τίποτα δεν μπορεί να του αλλάξει την αδυσώπητη μοίρα του. Τελευταία του θέληση είναι να τον ενταφιάσουν στον κήπο του σπιτιού του, χωρίς ιερείς; και νεκρώσιμη ακολουθία. Απαιτεί να συνοδέψει το φέρετρό του μονάχα ο σκύλος του, αφού θα 'ναι κι ό μόνος, που θα λυπηθεί για το χαμό του. Αυτόν τον άνθρωπο παίρνει ο συγγραφέας, για να επαληθεύσει τις προθέσεις του, για να μας πείσει, πως «ο σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί πια να ζητάει μια φυγή απ' το περιβάλλον, μα μια φυγή απ' τον ίδιο τον εαυτό του». Αυτόν τον απελπισμένο γνώστη της μοίρας του θα θελήσει να τον «προσγειώσει από τις νεφέλες».
Ο συγγραφέας φαντάζεται το «σημερινό άνθρωπο εξαιρετικά κουρασμένο», που για να βρει τη «φυγή» θα πρέπει να ξεφύγει «απ' τον ίδιο τον εαυτό του!». «Το Παραμύθι ενός Φεγγαριού» έχει πολλά απ' τα προτερήματα και τα ελαττώματα της κομεντί. Έχει τη συγκίνηση της απίθανης. άλλα ρομαντικής πλοκής του μύθου του. 'Έχει έξυπνο και ραφινάτο λόγο. Τα ευφυολογήματα και η ετοιμολογία διασταυρώνονται κάθε στιγμή στους ωραίους διαξιφισμούς ένας περίτεχνου διαλόγου. «Το Παραμύθι ενός Φεγγαριού» πρωτοπαίχτηκε απ' το θίασο Κοτοπούλη στο θέατρο «RΕΧ» την άνοιξη του 1946. Ο συγγραφέας που είχε γράψει κι ένα εννδιαφέρov σενάριο για τον κινηματογράφο την «Κάλπικη λίρα» πέθανε τον Οκτώβριο του 1976". ( Από το βιβλίο του Μήτσου Λυγίζου ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ εκδόσεις ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ )
Γιώργος Τζαβέλλας: Ενας αυθεντικός δημιουργός Ως μαθητής το 1927, στα έντεκά του, παρακολούθησε τις Δελφικές Γιορτές της Eύας και του Aγγελου Σικε
λιανού. Μαγεύτηκε και συγκινήθηκε τόσο με την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος που έβαλε κρυφό του στόχο μια μέρα να ασχοληθεί κι αυτός με την τραγωδία. Έπρεπε, όμως, να γίνει πρώτα συγγραφέας, σκηνοθέτης, να κάνει θέατρο και κινηματογράφο και να γίνει και στ’ αλήθεια ένας Σαρλό, ο αγαπημένος του ήρωας τον οποίο συχνά μιμούνταν στους φίλους του και την οικογένειά του. Tης ιστορικής οικογένειας των Tζαβελλέων, με πατέρα σημαντικό όνομα της αθηναϊκής δημοσιογραφίας, που δεν καλοέβλεπε την ενασχόληση του γιου του με όλα αυτά. Αλλά για τον έφηβο Γιώργο Tζαβέλλα ήταν κάτι περισσότερο από μια νεανική τρέλα. Aπόδειξη ότι με μια μηχανή λήψης Pathe-Baby που είχε αγοράσει συνεταιρικά με έναν φίλο του γύριζε τα πρώτα του ερασιτεχνικά φιλμάκια για την TZAB FILM! Ξημεροβραδιαζόταν στους κινηματογράφους, βλέποντας ξανά και ξανά τις αγαπημένες του ιστορίες δέκα, είκοσι φορές την καθεμία και μελετώντας τον τρόπο με τον οποίο ήταν γυρισμένες όλες εκείνες οι θρυλικές ταινίες, ώστε να μάθει με ποιον τρόπο θα σκηνοθετούσε κι ο ίδιος μια μέρα. Στα μπιλιαρδάδικα της Kυψέλης, όπου μεγάλωσε (τη μόνη διασκέδαση των αγοριών εκείνο τον καιρό), γνώρισε και ανέπτυξε στενή φιλία με τον Nίκο Tσιφόρο. Mαζί του έγραψε και το πρώτο του θεατρικό έργο «O κλέφτης της καρδιάς μου», το οποίο ανέβηκε το 1936 από τον θίασο Mακρή-Xαντά-Oικονόμου σε μορφή οπερέτας και με μουσική δικιά του χωρίς να ξέρει καν νότες! Ήταν μόλις στα δεκαεννέα του και, για χάρη του πατέρα του, φοιτητής της Nομικής... Συμμετείχε ως στρατιώτης στο αλβανικό μέτωπο και όταν επέστρεψε, εν μέσω Kατοχής, το 1944, γύρισε με τη συνδρομή του παραγωγού Mαυρίκιου Nόβακ την πρώτη δραματουργικά και τεχνικά άρτια ελληνική ταινία, τα «Xειροκροτήματα». Το έργο επανέφερε για λίγο στο προσκήνιο τον Aττίκ, έναν τραγουδοποιό-διασκεδαστή που είχε γνωρίσει δόξα στην Aθήνα του ‘30. Η παρακμή και η ένδεια που βίωνε πλέον μες στην αφάνεια συγκίνησαν τον Τζαβέλλα τόσο πολύ που βάσισε εξ ολοκλήρου το σενάριο επάνω του. Eλλείψει στούντιο και σταθερής παροχής ρεύματος, η ταινία γυρίστηκε στο πίσω μέρος της οθόνης του Pεξ, ενός από τα λίγα κτίρια στα οποία οι Γερμανοί παρείχαν ηλεκτρικό όλο το εικοσιτετράωρο. H ταινία άρεσε και έγινε μεγάλη επιτυχία κι ας είχε όλα τα αναμενόμενα λάθη ενός πρωτάρη σκηνοθέτη. Παράλληλα, ως παθιασμένος κινηματογραφιστής, κατέγραφε με την κάμερά του σημαντικές στιγμές εκείνης της περιόδου, όπως την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από την Aκρόπολη. Tο οπτικό αρχειακό υλικό εκείνων των ιστορικών γεγονότων το οφείλουμε στον Tζαβέλλα. Ήρθε η απελευθέρωση. H δίψα για νέο ξεκίνημα που χαρακτήρισε τη γενιά του θα έβρισκε στο πρόσωπό του έναν από τους πλέον άξιους Eλληνες. Tο 1946 ανέβασε ένα έργο με άξονα τρία διαφορετικά σκετς, το ονειρικό «Παραμύθι ενός φεγγαριού» με τους Mυράτ και Kωνσταντάρα. Την ίδια χρονιά γύρισε για τον Φίνο την ταινία «Πρόσωπα λησμονημένα», που έμελλε και να λησμονηθεί. H εμμονή του, όμως, να κάνει μια ταινία ελληνοκεντρικού θέματος τον οδήγησε στο να τολμήσει το 1948 την ηθογραφία του Aργύρη Eφταλιώτη «Mαρίνος Kοντάρας», με τον Kατράκη στον ομώνυμο ρόλο. Δεν κάμφθηκε ούτε στιγμή παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε εξαιτίας των εξωτερικών γυρισμάτων σε Σαντορίνη και Πάρο. Πρόκειται για την ιστορία ενός πειρατή του 19ου αιώνα που, για τα μάτια μιας γυναίκας, μετατρέπεται από σκληροτράχηλος ληστής σε άκακο ερωτευμένο. Aυτή ήταν και η πρώτη ελληνική ταινία που συμμετείχε ποτέ σε φεστιβάλ, στο Bέλγιο, για να λανσάρει στους Eυρωπαίους την πρωτόγνωρη ελληνική κινηματογραφία. Ο Τζαβέλλας δούλευε διεξοδικά τα σενάριά του, μέχρι να νιώσει έτοιμος να ξεκινήσει. Για παράδειγμα, για τη θρυλική ταινία «Mεθύστακας» αφιέρωσε δύο χρόνια. Τον αλκοολικό ήρωα, τσακισμένο από τον χαμό του γιου του στον πόλεμο, ερμήνευσε ο Oρέστης Mακρής ενσαρκώνοντας τη γραφική φιγούρα της ταβέρνας της μεταπολεμικής φτωχογειτονιάς το περιβάλλον, δηλαδή, όπου ο αστός αλλά γνήσια λαϊκός καλλιτέχνης Tζαβέλλας ανίχνευε τόσο το μελοδραματικό στοιχείο όσο και το κωμικό, τα οποία εμπεριέχονταν στις ταινίες του ισορροπημένα και σε σωστές δόσεις, όπως και στην ίδια τη ζωή. Xιούμορ και μελαγχολία ανάμεικτα. O Oρέστης Mακρής, σπουδαίος ηθοποιός της επιθεώρησης, απέδωσε εξαιρετικά και με αξιοσημείωτη εκφραστική οικονομία την κινηματογραφική εκδοχή ενός ρόλου στον οποίο είχε τυποποιηθεί το ελαφρύ θέατρο, δίνοντάς του κοινωνικές διαστάσεις και αναγάγοντας τον «Mεθύστακα» στη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60. O ώριμος, πια, σκηνοθέτης είχε αποκτήσει τον αναγνωρίσιμό του μικρόκοσμο: Την παλιά γειτονιά ιδίως της Πλάκας και των ανθρώπων της την οποία η έλευση της νέας εποχής απειλούσε και, αργά αλλά σταθερά, οδηγούσε στον αφανισμό της. Συγχρόνως, ως συγγραφέας, μέσα από τους εκπληκτικά δουλεμένους διαλόγους του και την ευφυή χρήση των ανθρώπινων τύπων της εποχής του, κατέγραψε καταστάσεις και χαρακτήρες που τόσο στα θεατρικά του έργα και επιθεωρησιακά νούμερα (που συχνά έγραφε για τις μεγαλύτερες σκηνές της Aθήνας) όσο και στα σενάριά του ανέδειξε μοναδικά. Η ταινία «H Aγνή του λιμανιού» (1952) με τη Xατζηαργύρη και τον Aλεξανδράκη, που διαδραματίζεται στο καρνάγιο και στην Tρούμπα του Πειραιά, τον έχρισε τον πιο αυθεντικό εκπρόσωπο του νεορεαλισμού στην Eλλάδα. Σε αυτήν την ταινία ξεκίνησε και τη συνεργασία του με τον Mάνο Xατζιδάκι, η οποία επαναλήφθηκε στις περισσότερες δουλειές του. Aκολούθησαν «O γρουσούζης», όπου ο Oρέστης Mακρής εναλλάσσεται αριστοτεχνικά μεταξύ του κωμικού και του δραματικού, το «Σοφεράκι» με έναν υπέροχο Mίμη Φωτόπουλο, που αποδείχθηκε η πιο εμπορική ταινία του ’53, και τέλος, το φαινόμενο της σπονδυλωτής «Kάλπικης λίρας» του ‘55. Στην ταινία αυτή μια κάλπικη λίρα γίνεται ο συνδετικός κρίκος μεταξύ τεσσάρων ιστοριών δράμα και κοινωνική σάτιρα, κωμωδία και ρομαντική κομεντί στις οποίες εγείρει κάλπικα αισθήματα. Oι ανεπανάληπτες ερμηνείες των Λογοθετίδη, Λυβικού, Φωτόπουλου, Bρανά, Mακρή, Λαμπέτη και Xορν συμβάλλουν καθοριστικά σε αυτήν την ταινία θρύλο, που έτυχε κολοσσιαίας διεθνούς επιτυχίας με ουρές στη Σοβιετική Eνωση, αλλά και την Kίνα και τη Nότιο Aμερική. «O Zηλιαρόγατος», φιλμ βασισμένο σε μπουλβάρ του Γιώργου Pούσσου και γυρισμένο μέσα στα νεότευκτα στούντιο της Aνζερβός, μας ξετύλιξε τα ήθη της νέας αστικής τάξης που αναδυόταν στην Aθήνα του ’56. Kαι μόλις τρία χρόνια μετά, σημείωνε με το «H δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» και τους Λογοθετίδη και Λυβικού, τη μεγαλύτερη του θεατρική επιτυχία. Tο έργο που λίγο αργότερα θα στοίχειωνε τη φιλμογραφία του και θα γινόταν η γέφυρά του με τις επόμενες γενιές, το «Mια ζωή την έχουμε», η κομεντί με τον Δημήτρη Xορν, την Yβόν Σανσόν και τον Bασίλη Aυλωνίτη και, φυσικά, τη μουσική του Xατζιδάκι, παραδόξως δεν ενθουσίασε το κοινό του 1958 όσο το πετυχαίνει σήμερα. Στην Aμερική, με τη βοήθεια του Tζέιμς Πάρις, βρήκε χρηματοδότηση για το παλαιότερο και πιο φιλόδοξό του όνειρο κι έτσι το 1961 προχώρησε στη μεταφορά της «Aντιγόνης» στην οθόνη με πρωταγωνιστές την Eιρήνη Παπά και τον Mάνο Kατράκη. Tο αποτέλεσμα, ιδιαίτερα πρωτοποριακό και ενδιαφέρον, απέδωσε ευρηματικά την πρώτη απόπειρα ενός τέτοιου εγχειρήματος και ενώ στην Eλλάδα χτυπήθηκε από τους κριτικούς, ενθουσίασε τους σινεφίλ στο Φεστιβάλ του Bερολίνου. Tο 1964 επέστρεψε στη γνώριμή του Πλάκα, στα καλντερίμια με τη λατέρνα, τα μπουγαδόνερα και τις αυλές, σε αντιπαράθεση με τους εξωφρενικούς πια ρυθμούς της πλατείας Oμονοίας και τα ρετιρέ που χτίζονταν αβέρτα για να σπιτώσουν τη ανερχόμενη μεσαία τάξη. Eκεί μας αφηγήθηκε την ιστορία της ανύπαντρης Eλενίτσας (Mάρω Kοντού) και του τζαναμπέτη Aντωνάκη (Γιώργος Kωνσταντίνου). Το «H δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» αποδείχθηκε η αρτιότερη καλλιτεχνικά ταινία του (βραβείο σκηνοθεσίας στο Σικάγο), η πιο δημοφιλής, καθώς και η τελευταία... Tο σχέδιό του να γυρίσει την πρώτη δική του -αλλά και της Aλίκης- «ακατάλληλη» ταινία με τίτλο «O αστερισμός της Παρθένου» δεν έμελλε να ολοκληρωθεί ποτέ από τον ίδιο. Aλλωστε τα επόμενα χρόνια τα εισιτήρια ολοένα και λιγόστευαν εξαιτίας της έλευσης της τηλεόρασης και οι παραγωγοί επένδυαν ολοένα και λιγότερα χρήματα, ενώ η χουντική λογοκρισία μεσουρανούσε. Το 1969 πεθαίνει η σύζυγός του, η Mήλια. Aποτραβιέται. Oταν το 1974 γίνεται η μεταπολίτευση, ο Kωνσταντίνος Kαραμανλής του αναθέτει τη θέση του προέδρου της Γενικής Kινηματογραφικών Eπιχειρήσεων, προπομπό του Ελληνικού Kέντρου Κινηματογράφου. Στήριξε με αγάπη τους νέους σκηνοθέτες αλλά ο κύκλος για τον ίδιο είχε πια κλείσει. Λίγες μέρες μετά το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον Oκτώβριο του 1976, πεθαίνει από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. O τζέντλεμαν του ελληνικού σινεμά έφευγε μαζί με την αθωότητα μιας εποχής που ο ίδιος είχε καταγράψει με ειλικρίνεια στα ασπρόμαυρα όνειρά μας.Το όραμά του «Προσωπικώς πιστεύω ότι θα είχαμε πολλά να κερδίσουμε αν στρεφόμασταν σε θέματα καθαρώς ελληνικού χρώματος, εν συνδυασμώ με τις φυσικές καλλονές του τόπου. Eίναι ο μόνος τρόπος ν’ αποφύγουμε τη συντριπτική σύγκριση με τον πλούτο των σκηνικών που παρουσιάζουν τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά φιλμ. M’ άλλα λόγια, την έλλειψη να την κάνουμε πρωτοτυπία, δημιουργώντας ιδιότυπο ελληνικό φιλμ. Kι άλλωστε, αυτή θα είναι η προσωπικότητα του ελληνικού κινηματογράφου: Το ελληνικό θέμα» - Eφημερίδα Aλεξάνδρεια, Kυριακή 14 Mαρτίου 1948
Με αξία και δουλειά «H δουλειά του συγγραφέα και του σκηνοθέτη είναι από κείνες που δεν παίρνουν μέσον, γιατί κρίνονται από το μεγάλο κοινό, που είναι αμείλικτο και δίκαιο. Mετά από το πρώτο δύσκολο ξεκίνημα, τα εμπόδια εξακολουθούν να έρχονται, τότε όμως δεν πρέπει να τα λογαριάζει κανείς, αλλά να τα πολεμά. Kατά τη γνώμη μου, οι λέξεις "τυχερός" και "τύχη" δεν υπάρχουν και στα δύο επαγγέλματά μου. Yπάρχει μόνον προσωπική αξία, σκληρή δουλειά και καθημερινή πάλη. Tα εμπόδια που μου παρουσιάζονταν τα αντιμετώπιζα με απόλυτη ψυχραιμία. Aρκεί να μη χάσεις την ψυχραιμία σου και την υπομονή σου όταν έχεις ν’ αντιμετωπίσεις κάτι, όσο δύσκολο και μεγάλο κι αν φαίνεται» - Tαχυδρόμος, 7 Oκτωβρίου 1961 Xρήστος Παρίδης
ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΝΟΣ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 23 Αυγούστου 1972 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΑΠΑΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΝΟΣ, ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗΣ.
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΤΣΙΝΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΩΡΤΖΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΑΡΟΦΑΛΛΟΥ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΡΑΝΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΡΡΑ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΙΑΣΚΟΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΑΛΗΣ, ΜΑΚΗΣ ΡΕΥΜΑΤΑΣ, ΡΕΝΑ ΠΑΓΚΡΑΤΗ http://rapidshare.com/files/395567583/paramithi_enos_feggariou.mp3 Το αρχείο προέρχεται από τους θεατρικούς θησαυρούς που βρίσκονται στην όμορφη Σύρο και είναι ευγενική προσφορά του φίλου Γιώργου.
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
Ο βιασμός της Λουκρητίας
του Ουίλιαμ Σαίξπηρ .................................................................................................
Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας - Βούλα Δαμιανάκου
Παίζουν: Αλέξης Σταυράκης, Βασίλης Μαυρομάτης, Μαίρη Λαλοπούλου, Νικήτας Τσακίρογλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Κάκια Ιγερινού, Γιώργος Μπαγιώκης, Νίκος Γαροφάλλου, Κώστας Κοντογιάννης
Ραδιοσκηνοθεσία: Γιώργος Θεοδοσιάδης. Ηχογράφηση: 1979
Ο Βασίλης Ρώτας γεννήθηκε το 1889. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Το 1910 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κέρκυρας. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) σαν ανθυπολοχαγός. Στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου πιάστηκε αιχμάλωτος και κλείστηκε σε στρατόπεδα αιχμαλώτων στο Γκαίρλιτς και στο Βέρλ. Πήρε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία, και για δύο χρόνια (1921-1922) υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία του Βερολίνου. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του συνταγματάρχη και από τότε αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και το θέατρο. Στη διάρκεια της κατοχής εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Ξεκίνησε να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό Νουμάς το 1908. Άρθρα,διηγήματα,κριτική θεάτρου και μαρτυρίες του δημοσιεύθηκαν στον παράνομο τύπο στη διάρκεια της κατοχής, τα Ελεύθερα Νέα, τη Βραδυνή, την Πρωία, την Εστία και στο περιοδικό Θέατρο (1961-1965) και στον Λαϊκό Λόγο (1965-1967). Υπήρξε βασικός συνεργάτης του περιοδικού Ελληνικά Γράμματα και ίδρυσε μαζί με άλλους φοιτητές τη Φοιτητική Συντροφιά.Υπήρξε επίσης ιδρυτής του Λαϊκού Θεάτρου Αθηνών (1930-1937) που όμως έκλεισε με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής οργάνωσε το Θεατρικό Σπουδαστήριο με συνεργάτες τον Μάρκο Αυγέρη, τη Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Αντώνη Φωκά, τον Μάνο Κατράκη κ.ά. και το Θέατρο στο Βουνό (1944, με τη συνεργασία μελών της ΕΠΟΝ) και έδωσε θεατρικές παραστάσεις στο βουνό. Δίδαξε επίσης στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Πειραιώς.Εκτός από την ποιήση και το θέατρο ασχολήθηκε και με την μετάφραση. Στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου πέρασε και για τις μεταφράσεις των έργων του Ουίλιαμ Σέξπιρ. Επίσης ιστορική έμεινε η μετάφρασή του της κωμωδίας του Αριστοφάνη Όρνιθες για την παράσταση του 1961 από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν.Ο Βασίλης Ρώτας δεν επηρεάστηκε τόσο από τα αισθητικά ρεύματα της εποχής του όσο από την λαϊκή παράδοση και το δημοτικό τραγούδι αλλά και από τα λαϊκά παραμύθια και τον Καραγκιόζη. Η στάση του αυτή εκφράζει και την άποψή του ότι "δημιουργός, καταλύτης και και αποδέκτης των πάντων είναι ο λαός". Επίσης μεγάλη επιρροή στο έργο του είχε η σεξπηρική δραματουργία και το αρχαίο ελληνικό δράμα. Σε πολλά έργα του, ο Ρώτας ακολούθησε τη μορφή και τη δομή της ελληνικής τραγωδίας (όπως στα Ελληνικά Νιάτα, 1946), των ιστορικών δραμάτων του Σέξπιρ (Ρήγας Βελεστινλής, 1936, Κολοκοτρώνης, 1955) και του Θεάτρου των Σκιών (Καραγκιόζικα, 1955).
Πέθανε το 1977 στην Αθήνα σε ηλικία 88 ετών. .......................................................................
Η Βούλα Δαμιανάκου είναι μια από τις σημαντικές παρουσίες στο χώρο των ελληνικών Γραμμάτων। Εχει ασχοληθεί με πολλά είδη του γραπτού λόγου. Σημαντικότερα έργα της είναι: «Γράμμα σε νεκρό» διηγήματα 1951, «Στην ανεμοζάλη», Διηγήματα 1960, «Υπεύθυνη δήλωση». Διηγήματα 1963. Σε συνεργασία με το σύντροφό της Βασίλη Ρώτα έγραψε τα εξής: «Μνημόσυνο» 1961, «Δραγάτες πνευματικής ελευθερίας» 1963, «Δημοκράτες παραδημοκρατικοί» 1965. Το 1967 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων «Γέφυρες της φιλίας». Εχει μεταφράσει αρκετά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας όπως - WILLA CATHER: «Η Αντωνία μου», 1959, KAMMERHNG: «Αναζητώντας τον Αδάμ», 1959, ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ: «Ο μικρός ήρωας». Σε συνεργασία με τον Βασίλη Ρώτα έχει μεταφράσει Σαίξπηρ και έχει γράψει αρκετά εισαγωγικά κείμενα για τα διάφορα έργα. Τελευταίο της έργο το «Στο σπίτι μου με τον Οτσαλάν». ................................................................................................................................
Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε στην πόλη Statford της Αγγλίας τον Απρίλιο του 1564. Για την παιδική ηλικία του Σαίξπηρ ελάχιστα είναι γνωστά. Θεωρείται πιθανό πως έλαβε την εκπαίδευσή του στο σχολείο του Στράτφορντ, όπου πρέπει να ήρθε σε επαφή με την κλασική λογοτεχνία και τα λατινικά. Κανένα στοιχείο δεν μπορεί να πιστοποιήσει κατά πόσον η εκπαίδευσή του συνεχίστηκε αργότερα.
Το 1582 ο Σαίξπηρ παντρεύτηκε την Anne Hathaway. Μεταξύ αυτής της περιόδου και της μετέπειτα εμφάνισης του Σαίξπηρ - ως θεατρικού συγγραφέα - στο Λονδίνο δεν υπάρχουν ιδιαίτερες πληροφορίες. Διαφορετικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για φυγή του από το Statford με την κατηγορία κλοπής ή για συνεχείς μετακινήσεις του στη χώρα με την ιδιότητα του δασκάλου.Το 1594 ο Σαίξπηρ εμφανίζεται να συμμετέχει στη θεατρική ομάδα Lord Chamberlain's Men, η οποία χρηματοδοτείται από τον λόρδο Chamberlain. Ο θίασος αυτός θεωρείται πως είχε σημαντική αναγνώριση καθώς το 1603 ο νέος μονάρχης, James I, συνέχισε να τον συντηρεί οικονομικά αφού μετονομάστηκε σε King's Men. Ο Σαίξπηρ συμμετείχε ως ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας. Αρκετά νομικά έγγραφα της εποχής που διασώζονται πιστοποιούν πως στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Σαίξπηρ κέρδισε αρκετά χρήματα. Αναφέρονται χαρακτηριστικά η απόκτηση του σπιτιού του (New Place) στο Στράτφορντ, το 1597, το οποίο ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο σπίτι στην περιοχή καθώς και η αγορά έκτασης στο Blackfriars του Λονδίνου. Παράλληλα φέρεται ως συνιδιοκτήτης του θεάτρου Globe στο Λονδίνο. Την ίδια περίοδο θεωρείται πως είναι γραμμένα μερικά από τα πιο γνωστά του έργα, μεταξύ των οποίων οι τραγωδίες Αντώνιος και Κλεοπάτρα, Ιούλιος Καίσαρ, Άμλετ, Βασιλιάς Ληρ, Μακβεθ και Οθέλλος. Ο Σαίξπηρ πρόλαβε να αφήσει πίσω του ένα εντυπωσιακό αριθμό έργων. Πέθανε στις 23 Απριλίου του 1616 και ο τάφος του βρίσκεται στο ιερό της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας του Statford. Ο ενταφιασμός του στο ιερό ήταν μια ιδιαίτερη τιμή που του έγινε όμως όχι λόγω της συγγραφικής του ιδιότητας, αλλά διότι είχε εξαγοράσει ένα μερίδιο της εκκλησίας έναντι 440 λιρών, ποσού σημαντικό για την εποχή. Στον τάφο του Σαίξπηρ τοποθετήθηκε έπειτα από δική του επιθυμία η παρακάτω επιγραφή:
Good friend, for Jesus' sake forbear,To dig the dust enclosed here
Blest be the man that spares these stones,But cursed be he that moves my bones.
και σε ελεύθερη μετάφραση:
Καλέ φίλε, στο όνομα του Θεού συγκρατήσου,Στο να σκάψεις τη σκόνη που εσωκλείεται εδώ.
Ευλογημένος όποιος ήσυχες αφήσει αυτές τις πέτρες, Καταραμένος όμως όποιος ανακινήσει τα κόκκαλα μου.
Σχετικά με την επιγραφή αυτή, καλλιεργήθηκε ένας μύθος σύμφωνα με τον οποίο, αδημοσίευτα έργα του Σαίξπηρ πιθανόν να βρίσκονται εντός του τάφου. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποπειραθεί να διαπιστωθεί η αλήθεια αυτής της υπόθεσης.
Σημειώνουμε τα πιο γνωστά από τα έργα του: Τρικυμία, Πολύ Κακό για το Τίποτα, Αγάπης Αγώνας Άγονος, Όνειρο Θερινής Νυκτός, Ο Έμπορος της Βενετίας, Το Ημέρωμα της Στρίγγλας, Τέλος καλό, όλα καλά, Δωδέκατη νύχτα, Ριχάρδος ο Β', Ερρίκος ο Δ',Ερρίκος ο Ε', Ριχάρδος ο Γ', Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Ιούλιος Καίσαρας, Μάκβεθ, Άμλετ, Βασιλιάς Ληρ, Οθέλλος, Αντώνιος και Κλεοπάτρα.
Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ θεωρείται μια από τις κορυφαίες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, ενώ τα θεατρικά του παίζονται έως σήμερα, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Ο Σαίξπηρ κατάφερε να χειριστεί με απόλυτη δεξιοτεχνία τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα και την τραγωδία. Τα έργα του διαπνέονται από μία βαθειά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και παραμένουν επίκαιρα.
Η επίδραση του, ειδικότερα στην αγγλική λογοτεχνία, θεωρείται τεράστια.
Περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή του και πλήρης εργογραφία στα http://my-space.pblogs.gr/new-proswpikothta-oyiliam-saixphr.html
http://biographies.nea-acropoli.gr/
Υπόθεση του έργου: Ο άξεστος και βίαιος Ταρκήνιος βίασε το 509 π.Χ. μια Ρωμαία αριστοκράτισσα με το όνομα Λουκρητία. Εκείνη για να περισώσει την τιμή της, κάλεσε τους συγγενείς της κι αφού τους αφηγήθηκε τι είχε συμβεί πήρε την ίδια της τη ζωή με ένα εγχειρίδιο που κρατούσε κρυμμένο.Τότε ο αδερφός της ξεσήκωσε το λαό της Ρώμης κατά της βασιλικής οικογένειας θέτοντας σε κοινή θέα το σώμα της. Ξέσπασε επανάσταση με αρχηγό τον ίδιο, με αποτέλεσμα την εκδίωξη των Ταρκηνίων από την πόλη, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στην Ετρουρία. Έτσι έλαβε τέλος η περίοδος της μοναρχίας, η οποία αντικαταστάθηκε με τη δημοκρατία. Ο αδερφός και ο σύζυγος της Λουκρητίας αποτέλεσαν τους πρώτους δύο Υπάτους της Ρώμης. Η αυτοκτονία της Λουκρητίας ενέπνευσε μια πληθώρα από σπουδαίους καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκουμε τους Τιτσιάνο, Ρέμπραντ, Ντύρερ, Ραφαήλ, Μποτιτσέλι, και άλλους.
http://www.megaupload.com/?d=P0P4PL3K
Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας - Βούλα Δαμιανάκου
Παίζουν: Αλέξης Σταυράκης, Βασίλης Μαυρομάτης, Μαίρη Λαλοπούλου, Νικήτας Τσακίρογλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Κάκια Ιγερινού, Γιώργος Μπαγιώκης, Νίκος Γαροφάλλου, Κώστας Κοντογιάννης
Ραδιοσκηνοθεσία: Γιώργος Θεοδοσιάδης. Ηχογράφηση: 1979
Ο Βασίλης Ρώτας γεννήθηκε το 1889. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Το 1910 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κέρκυρας. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) σαν ανθυπολοχαγός. Στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου πιάστηκε αιχμάλωτος και κλείστηκε σε στρατόπεδα αιχμαλώτων στο Γκαίρλιτς και στο Βέρλ. Πήρε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία, και για δύο χρόνια (1921-1922) υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία του Βερολίνου. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του συνταγματάρχη και από τότε αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και το θέατρο. Στη διάρκεια της κατοχής εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Ξεκίνησε να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό Νουμάς το 1908. Άρθρα,διηγήματα,κριτική θεάτρου και μαρτυρίες του δημοσιεύθηκαν στον παράνομο τύπο στη διάρκεια της κατοχής, τα Ελεύθερα Νέα, τη Βραδυνή, την Πρωία, την Εστία και στο περιοδικό Θέατρο (1961-1965) και στον Λαϊκό Λόγο (1965-1967). Υπήρξε βασικός συνεργάτης του περιοδικού Ελληνικά Γράμματα και ίδρυσε μαζί με άλλους φοιτητές τη Φοιτητική Συντροφιά.Υπήρξε επίσης ιδρυτής του Λαϊκού Θεάτρου Αθηνών (1930-1937) που όμως έκλεισε με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής οργάνωσε το Θεατρικό Σπουδαστήριο με συνεργάτες τον Μάρκο Αυγέρη, τη Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Αντώνη Φωκά, τον Μάνο Κατράκη κ.ά. και το Θέατρο στο Βουνό (1944, με τη συνεργασία μελών της ΕΠΟΝ) και έδωσε θεατρικές παραστάσεις στο βουνό. Δίδαξε επίσης στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Πειραιώς.Εκτός από την ποιήση και το θέατρο ασχολήθηκε και με την μετάφραση. Στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου πέρασε και για τις μεταφράσεις των έργων του Ουίλιαμ Σέξπιρ. Επίσης ιστορική έμεινε η μετάφρασή του της κωμωδίας του Αριστοφάνη Όρνιθες για την παράσταση του 1961 από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν.Ο Βασίλης Ρώτας δεν επηρεάστηκε τόσο από τα αισθητικά ρεύματα της εποχής του όσο από την λαϊκή παράδοση και το δημοτικό τραγούδι αλλά και από τα λαϊκά παραμύθια και τον Καραγκιόζη. Η στάση του αυτή εκφράζει και την άποψή του ότι "δημιουργός, καταλύτης και και αποδέκτης των πάντων είναι ο λαός". Επίσης μεγάλη επιρροή στο έργο του είχε η σεξπηρική δραματουργία και το αρχαίο ελληνικό δράμα. Σε πολλά έργα του, ο Ρώτας ακολούθησε τη μορφή και τη δομή της ελληνικής τραγωδίας (όπως στα Ελληνικά Νιάτα, 1946), των ιστορικών δραμάτων του Σέξπιρ (Ρήγας Βελεστινλής, 1936, Κολοκοτρώνης, 1955) και του Θεάτρου των Σκιών (Καραγκιόζικα, 1955).Πέθανε το 1977 στην Αθήνα σε ηλικία 88 ετών. .......................................................................
Η Βούλα Δαμιανάκου είναι μια από τις σημαντικές παρουσίες στο χώρο των ελληνικών Γραμμάτων। Εχει ασχοληθεί με πολλά είδη του γραπτού λόγου. Σημαντικότερα έργα της είναι: «Γράμμα σε νεκρό» διηγήματα 1951, «Στην ανεμοζάλη», Διηγήματα 1960, «Υπεύθυνη δήλωση». Διηγήματα 1963. Σε συνεργασία με το σύντροφό της Βασίλη Ρώτα έγραψε τα εξής: «Μνημόσυνο» 1961, «Δραγάτες πνευματικής ελευθερίας» 1963, «Δημοκράτες παραδημοκρατικοί» 1965. Το 1967 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων «Γέφυρες της φιλίας». Εχει μεταφράσει αρκετά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας όπως - WILLA CATHER: «Η Αντωνία μου», 1959, KAMMERHNG: «Αναζητώντας τον Αδάμ», 1959, ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ: «Ο μικρός ήρωας». Σε συνεργασία με τον Βασίλη Ρώτα έχει μεταφράσει Σαίξπηρ και έχει γράψει αρκετά εισαγωγικά κείμενα για τα διάφορα έργα. Τελευταίο της έργο το «Στο σπίτι μου με τον Οτσαλάν». ................................................................................................................................
Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε στην πόλη Statford της Αγγλίας τον Απρίλιο του 1564. Για την παιδική ηλικία του Σαίξπηρ ελάχιστα είναι γνωστά. Θεωρείται πιθανό πως έλαβε την εκπαίδευσή του στο σχολείο του Στράτφορντ, όπου πρέπει να ήρθε σε επαφή με την κλασική λογοτεχνία και τα λατινικά. Κανένα στοιχείο δεν μπορεί να πιστοποιήσει κατά πόσον η εκπαίδευσή του συνεχίστηκε αργότερα.Το 1582 ο Σαίξπηρ παντρεύτηκε την Anne Hathaway. Μεταξύ αυτής της περιόδου και της μετέπειτα εμφάνισης του Σαίξπηρ - ως θεατρικού συγγραφέα - στο Λονδίνο δεν υπάρχουν ιδιαίτερες πληροφορίες. Διαφορετικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για φυγή του από το Statford με την κατηγορία κλοπής ή για συνεχείς μετακινήσεις του στη χώρα με την ιδιότητα του δασκάλου.Το 1594 ο Σαίξπηρ εμφανίζεται να συμμετέχει στη θεατρική ομάδα Lord Chamberlain's Men, η οποία χρηματοδοτείται από τον λόρδο Chamberlain. Ο θίασος αυτός θεωρείται πως είχε σημαντική αναγνώριση καθώς το 1603 ο νέος μονάρχης, James I, συνέχισε να τον συντηρεί οικονομικά αφού μετονομάστηκε σε King's Men. Ο Σαίξπηρ συμμετείχε ως ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας. Αρκετά νομικά έγγραφα της εποχής που διασώζονται πιστοποιούν πως στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Σαίξπηρ κέρδισε αρκετά χρήματα. Αναφέρονται χαρακτηριστικά η απόκτηση του σπιτιού του (New Place) στο Στράτφορντ, το 1597, το οποίο ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο σπίτι στην περιοχή καθώς και η αγορά έκτασης στο Blackfriars του Λονδίνου. Παράλληλα φέρεται ως συνιδιοκτήτης του θεάτρου Globe στο Λονδίνο. Την ίδια περίοδο θεωρείται πως είναι γραμμένα μερικά από τα πιο γνωστά του έργα, μεταξύ των οποίων οι τραγωδίες Αντώνιος και Κλεοπάτρα, Ιούλιος Καίσαρ, Άμλετ, Βασιλιάς Ληρ, Μακβεθ και Οθέλλος. Ο Σαίξπηρ πρόλαβε να αφήσει πίσω του ένα εντυπωσιακό αριθμό έργων. Πέθανε στις 23 Απριλίου του 1616 και ο τάφος του βρίσκεται στο ιερό της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας του Statford. Ο ενταφιασμός του στο ιερό ήταν μια ιδιαίτερη τιμή που του έγινε όμως όχι λόγω της συγγραφικής του ιδιότητας, αλλά διότι είχε εξαγοράσει ένα μερίδιο της εκκλησίας έναντι 440 λιρών, ποσού σημαντικό για την εποχή. Στον τάφο του Σαίξπηρ τοποθετήθηκε έπειτα από δική του επιθυμία η παρακάτω επιγραφή:
Good friend, for Jesus' sake forbear,To dig the dust enclosed here
Blest be the man that spares these stones,But cursed be he that moves my bones.
και σε ελεύθερη μετάφραση:
Καλέ φίλε, στο όνομα του Θεού συγκρατήσου,Στο να σκάψεις τη σκόνη που εσωκλείεται εδώ.
Ευλογημένος όποιος ήσυχες αφήσει αυτές τις πέτρες, Καταραμένος όμως όποιος ανακινήσει τα κόκκαλα μου.
Σχετικά με την επιγραφή αυτή, καλλιεργήθηκε ένας μύθος σύμφωνα με τον οποίο, αδημοσίευτα έργα του Σαίξπηρ πιθανόν να βρίσκονται εντός του τάφου. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποπειραθεί να διαπιστωθεί η αλήθεια αυτής της υπόθεσης.
Σημειώνουμε τα πιο γνωστά από τα έργα του: Τρικυμία, Πολύ Κακό για το Τίποτα, Αγάπης Αγώνας Άγονος, Όνειρο Θερινής Νυκτός, Ο Έμπορος της Βενετίας, Το Ημέρωμα της Στρίγγλας, Τέλος καλό, όλα καλά, Δωδέκατη νύχτα, Ριχάρδος ο Β', Ερρίκος ο Δ',Ερρίκος ο Ε', Ριχάρδος ο Γ', Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Ιούλιος Καίσαρας, Μάκβεθ, Άμλετ, Βασιλιάς Ληρ, Οθέλλος, Αντώνιος και Κλεοπάτρα.
Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ θεωρείται μια από τις κορυφαίες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, ενώ τα θεατρικά του παίζονται έως σήμερα, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Ο Σαίξπηρ κατάφερε να χειριστεί με απόλυτη δεξιοτεχνία τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα και την τραγωδία. Τα έργα του διαπνέονται από μία βαθειά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και παραμένουν επίκαιρα.
Η επίδραση του, ειδικότερα στην αγγλική λογοτεχνία, θεωρείται τεράστια.
Περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή του και πλήρης εργογραφία στα http://my-space.pblogs.gr/new-proswpikothta-oyiliam-saixphr.html
http://biographies.nea-acropoli.gr/
Υπόθεση του έργου: Ο άξεστος και βίαιος Ταρκήνιος βίασε το 509 π.Χ. μια Ρωμαία αριστοκράτισσα με το όνομα Λουκρητία. Εκείνη για να περισώσει την τιμή της, κάλεσε τους συγγενείς της κι αφού τους αφηγήθηκε τι είχε συμβεί πήρε την ίδια της τη ζωή με ένα εγχειρίδιο που κρατούσε κρυμμένο.Τότε ο αδερφός της ξεσήκωσε το λαό της Ρώμης κατά της βασιλικής οικογένειας θέτοντας σε κοινή θέα το σώμα της. Ξέσπασε επανάσταση με αρχηγό τον ίδιο, με αποτέλεσμα την εκδίωξη των Ταρκηνίων από την πόλη, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στην Ετρουρία. Έτσι έλαβε τέλος η περίοδος της μοναρχίας, η οποία αντικαταστάθηκε με τη δημοκρατία. Ο αδερφός και ο σύζυγος της Λουκρητίας αποτέλεσαν τους πρώτους δύο Υπάτους της Ρώμης. Η αυτοκτονία της Λουκρητίας ενέπνευσε μια πληθώρα από σπουδαίους καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκουμε τους Τιτσιάνο, Ρέμπραντ, Ντύρερ, Ραφαήλ, Μποτιτσέλι, και άλλους.
http://www.megaupload.com/?d=P0P4PL3K
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΕΛΟΙ του ΝΟΕΛ ΚΑΟΥΑΡΝΤ
Δυο κυρίες της υψηλής κοινωνίας είναι φίλες από χρόνια και μοιράζονται σχεδόν τα πάντα. Όταν η Jane πληροφορείται ότι ένας παλιός εραστής της, ο Maurice Duclos, θα έρθει στην πόλη το παρελθόν ξυπνά … και για τις δύο γυναίκες που κάποτε είχαν τον ίδιο εραστή. Τι θα γίνει αν τις ανακαλύψουν οι σύζυγοι τους; Πώς θα γλυτώσουν από τον τολμηρό και ορμητικό Γάλλο πρώην εραστή; Θα αναζωπυρωθούν τα παλιά πάθη; Ποια θα διαλέξει από τις δυο;
Ο Sir Noel Coward είναι Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός, συνθέτης και στιχουργός. Γεννήθηκε στο Teddington στις 16 Δεκεμβρίου 1899, λίγες μέρες πριν τα 
τελευταία Χριστούγεννα του 19ου αιώνα και γι` αυτό του έδωσαν το όνομα Νόελ. Το ταλέντο του δεν άργησε να ξετυλιχτεί. Μόλις σε ηλικία 12 ετών πρωτοεμφανίστηκε ως ηθοποιός σε παραστάσεις του West End. Το πρώτο του έργο "I Leave It to You" παρουσιάστηκε στο West End και τον πρωταγωνιστικό ρόλο το έπαιξε εκείνος. Τα περισσότερα έργα του είναι επιθεωρήσεις που σημείωσαν τεράστια επιτυχία. Πολλά από τα έργα του τα θεατρικά, πέρασαν στο κινηματογραφικό πανί. Ένα από τα πιο σπουδαία του έργα είναι η αυτοβιογραφία του, η οποία χωρίζεται σε τρία μέρη "PresentbIndicative" (1937), "Future Indefinite" (1954), "Past Conditional" (1967). Το 1970 εχρίσθη ιππότης και την επόμενη χρονιά του απονεμήθη το αμερικανικό βραβείο Τόνι, για "Εξαιρετική επίδοση στο θέατρο" (1971). Σε όλη του τη ζωή θεωρείτο πρότυπο κομψότητας. Πέθανε στην Τζαμάικα στις 26 Μαρτίου του 1973.
τελευταία Χριστούγεννα του 19ου αιώνα και γι` αυτό του έδωσαν το όνομα Νόελ. Το ταλέντο του δεν άργησε να ξετυλιχτεί. Μόλις σε ηλικία 12 ετών πρωτοεμφανίστηκε ως ηθοποιός σε παραστάσεις του West End. Το πρώτο του έργο "I Leave It to You" παρουσιάστηκε στο West End και τον πρωταγωνιστικό ρόλο το έπαιξε εκείνος. Τα περισσότερα έργα του είναι επιθεωρήσεις που σημείωσαν τεράστια επιτυχία. Πολλά από τα έργα του τα θεατρικά, πέρασαν στο κινηματογραφικό πανί. Ένα από τα πιο σπουδαία του έργα είναι η αυτοβιογραφία του, η οποία χωρίζεται σε τρία μέρη "PresentbIndicative" (1937), "Future Indefinite" (1954), "Past Conditional" (1967). Το 1970 εχρίσθη ιππότης και την επόμενη χρονιά του απονεμήθη το αμερικανικό βραβείο Τόνι, για "Εξαιρετική επίδοση στο θέατρο" (1971). Σε όλη του τη ζωή θεωρείτο πρότυπο κομψότητας. Πέθανε στην Τζαμάικα στις 26 Μαρτίου του 1973. Ηχογραφήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1972 Σκηνοθεσία: Νίκος Πράπας , ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ ΜΙΡΕΛΛΑ
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ,ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑΝΝΑ,ΑΣΠΡΕΑ ΚΑΙΤΗ, ΚΑΡΥΔΗΣ ΝΤΙΝΟΣ, ΧΩΡΑΦΑ ΝΑΝΤΙΑ,ΠΑΠΑΝΙΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
Κρεατομηχανή του Βασίλη Ανδρεόπουλου
Κρεατομηχανή (1984) Εθνικό Θέατρο: Νέα Σκηνή Θόδωρος Κατσαφάδος (Β΄Διευθυντής), Σπύρος Κουβαρδάς (Ε΄Διευθυντής), Γιάννης Τότσικας (Γ΄Διευθυντής), Θόδωρος Σαρρής (Πρόεδρος συμβουλίου), Πάνος Βασιλειάδης (ΣΤ΄Διευθυντής), Ντίνος Δουλγεράκης (Ζ΄Διευθυντής), Θάνος Κανέλλης (Δ΄Διευθυντής), Κωστής Μεγαπάνος (Α΄Διευθυντής).
"Κρεατομηχανή",που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1984 από τη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Ηχογραφήθηκε για το ραδιόφωνο το 1989 με τον Θύμιο Καρακατσάνη.
Υπόθεση: «Η κρεατομηχανή» δεν είναι άλλο παρά το άγριο παιχνίδι της οποιασδήποτε εξουσίας με κάθε πολίτη, η μάχη να μην αλλοτριωθεί. Ο εξουσιαστής και ο εξουσιαζόμενος έχουν στήσει μια χοάνη που λειτουργεί σε απροσδιόριστο τόπο και χρόνο. Κάθε σύστημα - ιδιαίτερα τις περιόδους κρίσεις - προσπαθεί ακόμα πιο έντονα να παρασύρει τον πολίτη με τη βία, προκειμένου να τον εντάξει. Αν δεν τα καταφέρει, τον καταστρέφει. Ο ήρωας του έργου, ένας απλός νεοέλληνας, που δεν θέλει να υποταχθεί, γιατί είναι γαλουχημένος με τα ιδανικά της εθνικής αντίστασης. Ο άνθρωπος αυτός κουβαλά παντού τον «φάκελο» του. Του προτείνουν να ανταλλάξει αυτό το πολύτιμο φάκελο, την ιστορία της ζωής του, με κάποια ευτελή προϊόντα – αντιμισθίες, σύνταξη, ψυγείο, αυτοκινητάκι. Εκείνος δεν θέλει, αλλά η γυναίκα του τον πιέζει. Υποκύπτει για λίγο. Ανάβει φωτιά καίει τον φάκελο αλλά μαζί καίγεται και ένας «φακελωμένος». Όλα αυτά πριν ο ήρωας καταλήξει στην τρέλα.
(κείμενο ΚΑΤΙΑ ΜΕΡΤΖΗ)Για το ραδιόφωνο ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ Πρώτη εκπομπή: 5 Νοεμβρίου 1989 ΤΕΧΝΙΚΟΣ Πουλόπουλος Δημήτρης, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Παπαϊωάννου Πάνος, ΠΑΡΑΓΩΓΗ Φραγκουδάκης Δημήτρης, ΜΟΥΣΙΚΗ Λεοντής Χρήστος.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Βεάνος Δημήτρης, Μοσχίδης Γιώργος, Λέφας Γιώργος, Ροζάκης Γιάννης, Ζακυνθινός Δημήτρης, Δημητρακόπουλος Σπύρος, Ευδαίμων Γιάννης, Καρακατσάνης Θύμιος, Ιγγλέση Μαίρη, Κώνστα Ντίνα, Μητρούσης Μιχάλης, Μπάλας Κώστας, Φορτούνα Ρέα, Μπακοδήμου Μαρία, Μανθόπουλος Αίας, Βαρούχας Ανδρέας, Κάλλης Ναπολέων.
Το αρχείο προέρχεται από τους θεατρικούς θησαυρούς που βρίσκονται στην όμορφη Σύρο και είναι ευγενική προσφορά του φίλου Γιώργου (μαζί με το έργο «ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΝΟΣ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ» του Γιώργου Τζαβέλα που θα είναι μια από τις προσεχείς αναρτήσεις μας)
http://rapidshare.com/files/391814086/KREATOMHXANH.mp3
Τρίτη 18 Μαΐου 2010
ΜΙΝΑ ΦΟΝ ΜΠΑΡΝΧΕΛΜ ΤΟΥ ΓΚΟΤΧΟΛΝΤ ΕΦΡΑΪΜ ΛΕΣΣΙΝΓΚ
Ο Λέσσινγκ σήμερα είναι σχεδόν «άγνωστος» στο ελληνικό θεατρικό κοινό. Ωστόσο, δεν ήταν πάντα έτσι. Στο παρελθόν, ανάμεσα στον Σαίξπηρ, τον Γκαίτε και τον Σίλλερ δεν ξεχνούσαν να προσθέσουν και τον σημερινό μας συγγραφέα. Ο Λέσσινγκ θεωρείται από τους πρωτεργάτες της μελέτης στη Γερμανία της ελληνικής φιλολογίας και φιλοσοφίας. Πρόδρομος του Γκαίτε και του Σίλλερ, σφράγισε με την πολύπλευρη συγγραφική του προσωπικότητά, καθώς ήταν δημοσιογράφος, δραματουργός και κριτικός, μια ολόκληρη εποχή και θεωρείται ο ιδρυτής της γερμανικής λογοτεχνίας. Ήταν ο πρώτος Γερμανός συγγραφέας ο οποίος κατάφερε να ζήσει κυριολεκτικά από την πέννα του και τα διαφορετικού λογοτεχνικού είδους γραπτά του. Σήμερα, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μία κωμωδία του Λέσσινγκ. Η «Μίνα Φον Μπάρνχελμ» είναι μια διασκεδαστική κωμωδία, κλασσικού τύπου, ένα θεατρικό ερωτικό παιχνίδι. Υπόθεση:: Ο Ταγματάρχης Φον Τελχάιμ μένει σε ένα πανδοχείο, μαζί με τον υπηρέτη του. Ο πανδοχέας όμως, αφού βλέπει πως ο ταγματάρχης αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του, αναγκάζεται να τον διώξει από το δωμάτιό του και να του δώσει ένα μικρότερο, αφού έχει έρθει μία νέα ένοικος, η Μίνα Φον Μπάρνχελμ μαζί με την υπηρέτριά της. Ένα δαχτυλίδι, κάποια χρέη και μία παλιά γνωριμία θα περιπλέξει την υπόθεση και θα οδηγήσει σε ελιγμούς και σε ερωτικά παιχνίδια… ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΉ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ 1967 (9 Ιουνίου) ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Μήτση Κουγιουμτζόγλου, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ: Αργυρώ Μεταξά, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λάμπρος Κωστόπουλος Παίζουν:: Κώστας Καζάκος, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Άννα Κυριακού, Νάσος Κεδράκας, Παντελής Ζερβός, Λουίζα Ποδηματά, Λουκιανός Ροζάν, Δημήτρης Τσούτσης, Ορφέας Ζάχος, Κώστας Κοσμόπουλος, Άγγελος Γιαννούλης ΛΙΓΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ Το σημερινό μας έργο, που γράφτηκε το 1767, έχει ανέβει λίγες φορές στην ελληνική σκηνή. Η πρώτη παράσταση στο ελληνικό θέατρο, ήταν το 1858 στην Ερμούπολη της Σύρου και η παράσταση του Εθνικού θεάτρου, σχεδόν 100 χρόνια αργότερα, το 1944, σε σκηνοθεσία του Πέλου Κατσέλη και με πρωταγωνιστές τους: Θάνο Κωτσόπουλος, Μαρία Αλκαίου, Αλέκα Παίζη, Χρήστο Ευθυμίου, Ελένη Ζαφειρίου. Ο Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ, γιος διαμαρτυρόμενου πάστορα, γεννήθηκε το 1729 στο Κόμεντς της Σαξονί
ας, πρώτος από τα δώδεκα αδέλφια του και η οικογένειά του τον προόριζε για ιερέα. Το 1746 άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας Θεολογία και Ιατρική, αλλά για μεγάλη απογοήτευση της οικογένειάς του αφιέρωσε τη ζωή του στη λογοτεχνία. Το 1748 πήγε στο Βερολίνο και γρήγορα άρχισε να κερδίζει τη ζωή του γράφοντας και μεταφράζοντας. Ήταν ο πρώτος Γερμανός συγγραφέας που έζησε από την πέννα του - εργάστηκε ως κριτικός στην Berlinische privilegierte Zeitung (Προνομιούχος εφημερίδα του Βερολίνου) και ίδρυσε το πρώτο θεατρικό περιοδικό : Beitrage zur Historie und Aufnahme des Theaters (Άρθρα για την ιστορία και την αποδοχή του θεάτρου). Γνωστός ως δραματουργός έγινε το 1755 με τη "Σάρα Σάμσον", την πρώτη αξιόλογη γερμανική αστική τραγωδία. Το 1757 άρχισε να εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό Briefe die neuste Literatur betreffend (Επιστολές που αφορούν τη σύγχρονη λογοτεχνία), το πρώτο ανεξάρτητο περιοδικό της γερμανικής γραμματείας. Επειδή οι ελπίδες του να γίνει Βασιλικός Βιβλιοθηκάριος στο Βερολίνο ήταν ελάχιστες, μετακόμισε στο Αμβούργο και συνέβαλε εκεί στην ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου. Το εγχείρημα απέτυχε, αλλά ο Λέσσινγκ δημοσίευσε τις κριτικές από τις παραστάσεις με τον τίτλο "Hamburgishe Dramaturgie" (1767-1769). Από το 1770 ως το θάνατό του ο Λέσσινγκ ήταν βιβλιοθηκάριος του Δούκα του Μπράουνσβαϊχ. Το 1776 παντρεύτηκε την Εύα Κένιχ, τη χήρα ενός φίλου του. Ταξίδεψε με τον πρίγκιπα Λεοπόλδο για ένα χρόνο στην Ιταλία. Τον Ιανουάριο του 1778 η γυναίκα του πέθανε στη γέννα του γιου τους, που έζησε μόνο δύο ημέρες. Ο Λέσσινγκ έμεινε μόνος να φροντίζει τα τέσσερα παιδιά της, προσπαθώντας να είναι ένας καλός πατέρας. "Ο Σοφός Νάθαν" που γράφτηκε εκείνη την εποχή, ανέβηκε το Πάσχα του 1778. Το 1780 δημοσίευσε μια σειρά από φυλλάδια θρησκευτικού περιεχομένου και ήρθε σε σύγκρουση με τις εκκλησιαστικές αρχές. Στην "Ανατροφή του ανθρωπίνου γένους" συνέδεσε την εξέλιξη της θρησκευτικής σκέψης με τρία διαφορετικά στάδια του ανθρώπινου γένους. Τα κείμενά του περνούσαν από λογοκρισία και έπρεπε πάντα να τα υποβάλλει στον Δούκα για έγκριση. Παρ' όλα αυτά, του πρότειναν να γίνει μέλος της Ακαδημίας του Μάνχαϊμ και ήταν επίσης σύμβουλος του Θεάτρου του Μάνχαϊμ. Όταν άρχισε να αδυνατίζει η όρασή του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις λογοτεχνικές δραστηριότητές του και την εργασία του ως βιβλιοθηκάριος. Ο Λέσσινγκ πέθανε στο Μπράουνσβαιχ στις 15 Φεβρουαρίου 1781, ύστερα από εγκεφαλικό. Τα κυριότερα έργα του: Ο νεαρός σοφός, Σάρα Σάμσον, Μίνα Φον Μπάρνχελμ, Εμίλια Γκαλόττι, Ο σοφός Νάθαν Από το αρχείο του NikosPs
ας, πρώτος από τα δώδεκα αδέλφια του και η οικογένειά του τον προόριζε για ιερέα. Το 1746 άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας Θεολογία και Ιατρική, αλλά για μεγάλη απογοήτευση της οικογένειάς του αφιέρωσε τη ζωή του στη λογοτεχνία. Το 1748 πήγε στο Βερολίνο και γρήγορα άρχισε να κερδίζει τη ζωή του γράφοντας και μεταφράζοντας. Ήταν ο πρώτος Γερμανός συγγραφέας που έζησε από την πέννα του - εργάστηκε ως κριτικός στην Berlinische privilegierte Zeitung (Προνομιούχος εφημερίδα του Βερολίνου) και ίδρυσε το πρώτο θεατρικό περιοδικό : Beitrage zur Historie und Aufnahme des Theaters (Άρθρα για την ιστορία και την αποδοχή του θεάτρου). Γνωστός ως δραματουργός έγινε το 1755 με τη "Σάρα Σάμσον", την πρώτη αξιόλογη γερμανική αστική τραγωδία. Το 1757 άρχισε να εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό Briefe die neuste Literatur betreffend (Επιστολές που αφορούν τη σύγχρονη λογοτεχνία), το πρώτο ανεξάρτητο περιοδικό της γερμανικής γραμματείας. Επειδή οι ελπίδες του να γίνει Βασιλικός Βιβλιοθηκάριος στο Βερολίνο ήταν ελάχιστες, μετακόμισε στο Αμβούργο και συνέβαλε εκεί στην ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου. Το εγχείρημα απέτυχε, αλλά ο Λέσσινγκ δημοσίευσε τις κριτικές από τις παραστάσεις με τον τίτλο "Hamburgishe Dramaturgie" (1767-1769). Από το 1770 ως το θάνατό του ο Λέσσινγκ ήταν βιβλιοθηκάριος του Δούκα του Μπράουνσβαϊχ. Το 1776 παντρεύτηκε την Εύα Κένιχ, τη χήρα ενός φίλου του. Ταξίδεψε με τον πρίγκιπα Λεοπόλδο για ένα χρόνο στην Ιταλία. Τον Ιανουάριο του 1778 η γυναίκα του πέθανε στη γέννα του γιου τους, που έζησε μόνο δύο ημέρες. Ο Λέσσινγκ έμεινε μόνος να φροντίζει τα τέσσερα παιδιά της, προσπαθώντας να είναι ένας καλός πατέρας. "Ο Σοφός Νάθαν" που γράφτηκε εκείνη την εποχή, ανέβηκε το Πάσχα του 1778. Το 1780 δημοσίευσε μια σειρά από φυλλάδια θρησκευτικού περιεχομένου και ήρθε σε σύγκρουση με τις εκκλησιαστικές αρχές. Στην "Ανατροφή του ανθρωπίνου γένους" συνέδεσε την εξέλιξη της θρησκευτικής σκέψης με τρία διαφορετικά στάδια του ανθρώπινου γένους. Τα κείμενά του περνούσαν από λογοκρισία και έπρεπε πάντα να τα υποβάλλει στον Δούκα για έγκριση. Παρ' όλα αυτά, του πρότειναν να γίνει μέλος της Ακαδημίας του Μάνχαϊμ και ήταν επίσης σύμβουλος του Θεάτρου του Μάνχαϊμ. Όταν άρχισε να αδυνατίζει η όρασή του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις λογοτεχνικές δραστηριότητές του και την εργασία του ως βιβλιοθηκάριος. Ο Λέσσινγκ πέθανε στο Μπράουνσβαιχ στις 15 Φεβρουαρίου 1781, ύστερα από εγκεφαλικό. Τα κυριότερα έργα του: Ο νεαρός σοφός, Σάρα Σάμσον, Μίνα Φον Μπάρνχελμ, Εμίλια Γκαλόττι, Ο σοφός Νάθαν Από το αρχείο του NikosPsΠαρασκευή 14 Μαΐου 2010
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ
Η Αποκάλυψη του Ιωάννη ξεχωριστά από τα υπόλοιπα κείμενα της Καινής Διαθήκης, έχει προκαλέσει τις πιο πολλές συζητήσεις για το περιεχόμενό της και σε κύκλους έξω από τη χριστιανική παράδοση και θρησκεία.
Σε κάθε περίπτωση το ίδιο το κείμενο είναι άκρως ποιητικό και συμβολικό(μια ραψωδια για το τελος του κοσμου) και αξίζει να το διαβάσει κανείς εκτός από θρησκευτικούς λόγους και κάτω από αυτό το πρίσμα.Η ηχογραφηση της για το Δευτερο Προγραμμα της Κρατικης Ραδιοφωνιας εγινε μολις το 2010 με ενα εκλεκτο επιτελειο ηθοποιων:Γιωργος Κιμουλης(Ιωαννης),Γρηγορης Βαλτινος(Χριστος),Αντιγονη Αμανιτου(Βαβυλωνα),Ηλιας Λογοθετης(Πλασματα),Χρηστος Στεργιογλου(Πρεσβυτερος),Νικος Κουρης(Αγγελος) και Αντιγονη Βαλακου(φωνη).Η μεταφραση φιλοτεχνηθηκε σε δεκαπεντασυλλαβο στιχο απο τον Γιωργο Παυριανο,ο οποιος ανελαβε επισης και την ευθυνη της σκηνοθεσιας καθως και της μουσικης επιμελειας του εργου.Η μουσικη επενδυση ειναι απο διασημες συνθεσεις του Βαγγελη Παπαθανασιου.Καλη ακροαση!
http://rapidshare.com/files/387250262/______________________1.mp3
ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ
"Τρεις Σωματοφύλακες". το έργο είναι ημιτελές ... και μάλιστα στο καλύτερο σημείο !
Η Mylady de Winter δεν τιμωρήθηκε..... Ομως......
http://rapidshare.com/files/386986292/TPEIS.mp3
Η Mylady de Winter δεν τιμωρήθηκε..... Ομως......
http://rapidshare.com/files/386986292/TPEIS.mp3
Τετάρτη 12 Μαΐου 2010
ΒΑΣΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥ ΜΥΑΛΟ
(ή συμφορά από το πολύ μυαλό) του ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΣΕΡΓΚΕΓΙΕΒΙΤΣ ΓΚΡΙΜΠΟΓΙΕΝΤΩΦ , (Griboedov Aleksandr Sergeevich)
Υπόθεση: Κωμωδία σε τέσσερεις πράξεις που σατυρίζει τη Ρωσσία της μετά τον Ναπολέοντα εποχής.
GRIBOEDOV, SERGEEVICH ALEXANDER (Β. Μόσχα, 15 Ιανουαρίου 1794 Τεχ
εράνη, 11 του Φλεβάρη του 1829) Ρώσος συγγραφέας, ποιητής, του οποίου το πιο γνωστό έργο είναι αυτό που σας παρουσιάζουμε σήμερα.Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας εντάχθηκε πρώτα στο στρατό και στη συνέχεια στη διπλωματική υπηρεσία.Kατόπιν υπηρέτησε στη ρωσική διοίκηση στην Υπερκαυκασία, στις αρχές του 1819 και εστάλη από το Γενικό Διοικητή, Στρατηγό Ermolov, στην Περσία να συμμετάσχει στη ρωσική αποστολή στην Τεχεράνη. Παρέμεινε στην Περσία μέχρι το τέλος του 1821. Με την επιστροφή του πήγε στη Γεωργία, όπου εξέφρασε μεγάλο ενδιαφέρον για τον γεωργιανό πολιτισμό και κάποιο ενδιαφέρον για την ιστορία της Αρμενίας. Μεταξύ 1823 και 1825 ο Griboedov έζησε στην Αγία Πετρούπολη, όπου γνώρισε τους ρεφορμιστές (αργότερα Δεκεμβριστές), αλλά δεν εντάχθηκε στις τάξεις τους. Έφυγε από την Αγία Πετρούπολη το Μάιο του 1825 και έφθασε στον Καύκασο, στο τέλος του ίδιου έτους। Μετά την εξέγερση των Δεκεμβριστών συνελήφθη στο Γκρόζνυ της Τσετσενίας και αποστέλλεται στην Αγία Πετρούπολη, όπου ανακρίθηκε προσωπικά από τον τσάρο Νικόλαο τον Α΄, τον Ιούνιο του 1826। Ύστερα από το ξέσπασμα του Β΄ Ρωσο-Περσικού πολέμου εστάλη πίσω στη Γεωργία. Πήρε μέρος στην πολιορκία του Έρεβαν από τον Στρατηγό Ιβάν Paskevich. Τον Αύγουστο του 1827 είχε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Torkamānčāy το Φεβρουάριο του 1828. Λίγους μήνες αργότερα ο Griboedov έφερε τη συνθήκη στην Αγία Πετρούπολη για επικύρωση. Μετά την επικύρωσή της, διορίστηκε πληρεξούσιος πρεσβευτής, στην Περσία, τον Απρίλιο του 1828. Στο δρόμο προς την Τεχεράνη, σταμάτησε στην Τιφλίδα και παντρεύτηκε τη Νίνα Chavchavadze. Έφτασε στην Περσία, τον Οκτώβριο. Η συμπεριφορά του, σύμφωνα με περσικές πηγές, ήταν αποτρόπαια. Ο ίδιος και το προσωπικό του προσέβαλαν τους μουσουλμάνους και οι ενέργειές τους προκάλεσαν ταραχές στην Τεχεράνη, κατά την οποία ο όχλος επιτέθηκε στην αποστολή και σκότωσε τον Griboedov και ορισμένα μέλη του προσωπικού του. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Τιφλίδα, και ετάφη στο παρεκκλήσι της Μονής το Αγίου Δαβίδ. Ρωσικές πηγές υποστηρίζουν ότι Βρετανοί πράκτορες, οι οποίοι φοβούνταν την επιρροή της Ρωσίας στην Τεχεράνη, και Πέρσες αντιδραστικοί, οι οποίοι δεν ήταν ικανοποιημένοι με τη Συνθήκη Torkamānčāy, ήταν υπεύθυνοι για την υποκίνηση του όχλου. Ο θάνατος του Griboedov, ο οποίος υποστήριζε την περιφερειακή αυτονομία για τους χριστιανούς στην Υπερκαυκασία, δεν ήταν, πιθανόν, μεγάλη απώλεια για τον τσάρο Νικόλαο και τον Στρατηγό Paskevich, οι οποίοι επιθυμούσαν να εκρωσίσουν τις μειονότητες στην περιοχή του Καυκάσου. Η Περσία, φοβούμενη ότι οι Ρώσοι μπορεί να εκμεταλλευτούν το θάνατο του Griboedov ως πρόσχημα για ένα νέο πόλεμο, έστειλαν μια αποστολή, με επικεφαλής τον πρίγκιπα Mirza Ḵosrow, στη Ρωσία για να ζητήσει συγνώμη, να μεταφέρει βαρύτιμα δώρα, να μιλήσει για την ανάρμοστη συμπεριφορά του Griboedov, και να διαβεβαιώσει ότι η κυβέρνηση της Περσίας δεν είχε καμία σχέση με τον θάνατό του.
Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης 10 Οκτωβρίου 1980
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΧΕΛΜΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ,ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΟΤΣΙΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΒΟΛΑΝΑΚΗ ΝΤΟΡΑ, ΓΙΑΚΩΒΑΚΗΣ ΤΩΝΗΣ,ΚΑΚΑΡΕΛΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ,ΜΠΟΥΡΛΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΠΛΑΚΙΔΗΣ ΗΛΙΑΣ, ΧΕΛΜΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΠΟΛΥΔΕΡΑΚΗ ΝΕΛΗ, ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ ΝΙΚΗΤΑΣ, ΚΩΝΣΤΑ ΝΤΙΝΑ, ΔΗΜΗΤΡΙΕΦ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΒΕΝΙΕΡΗ ΡΕΝΑ, ΡΑΜΣΗΣ ΤΑΣΟΣ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΜΠΡΑΟΥΔΑΚΗ ΕΛΠΙΔΑ
http://hotfile.com/dl/42577412/637eec9/BASANA_APO_TO_POLY_MYALO.mp3.html
http://rapidshare.com/files/386756073/BASANA_APO_TO_POLY_MYALO.mp3
Υπόθεση: Κωμωδία σε τέσσερεις πράξεις που σατυρίζει τη Ρωσσία της μετά τον Ναπολέοντα εποχής.
GRIBOEDOV, SERGEEVICH ALEXANDER (Β. Μόσχα, 15 Ιανουαρίου 1794 Τεχ
εράνη, 11 του Φλεβάρη του 1829) Ρώσος συγγραφέας, ποιητής, του οποίου το πιο γνωστό έργο είναι αυτό που σας παρουσιάζουμε σήμερα.Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας εντάχθηκε πρώτα στο στρατό και στη συνέχεια στη διπλωματική υπηρεσία.Kατόπιν υπηρέτησε στη ρωσική διοίκηση στην Υπερκαυκασία, στις αρχές του 1819 και εστάλη από το Γενικό Διοικητή, Στρατηγό Ermolov, στην Περσία να συμμετάσχει στη ρωσική αποστολή στην Τεχεράνη. Παρέμεινε στην Περσία μέχρι το τέλος του 1821. Με την επιστροφή του πήγε στη Γεωργία, όπου εξέφρασε μεγάλο ενδιαφέρον για τον γεωργιανό πολιτισμό και κάποιο ενδιαφέρον για την ιστορία της Αρμενίας. Μεταξύ 1823 και 1825 ο Griboedov έζησε στην Αγία Πετρούπολη, όπου γνώρισε τους ρεφορμιστές (αργότερα Δεκεμβριστές), αλλά δεν εντάχθηκε στις τάξεις τους. Έφυγε από την Αγία Πετρούπολη το Μάιο του 1825 και έφθασε στον Καύκασο, στο τέλος του ίδιου έτους। Μετά την εξέγερση των Δεκεμβριστών συνελήφθη στο Γκρόζνυ της Τσετσενίας και αποστέλλεται στην Αγία Πετρούπολη, όπου ανακρίθηκε προσωπικά από τον τσάρο Νικόλαο τον Α΄, τον Ιούνιο του 1826। Ύστερα από το ξέσπασμα του Β΄ Ρωσο-Περσικού πολέμου εστάλη πίσω στη Γεωργία. Πήρε μέρος στην πολιορκία του Έρεβαν από τον Στρατηγό Ιβάν Paskevich. Τον Αύγουστο του 1827 είχε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Torkamānčāy το Φεβρουάριο του 1828. Λίγους μήνες αργότερα ο Griboedov έφερε τη συνθήκη στην Αγία Πετρούπολη για επικύρωση. Μετά την επικύρωσή της, διορίστηκε πληρεξούσιος πρεσβευτής, στην Περσία, τον Απρίλιο του 1828. Στο δρόμο προς την Τεχεράνη, σταμάτησε στην Τιφλίδα και παντρεύτηκε τη Νίνα Chavchavadze. Έφτασε στην Περσία, τον Οκτώβριο. Η συμπεριφορά του, σύμφωνα με περσικές πηγές, ήταν αποτρόπαια. Ο ίδιος και το προσωπικό του προσέβαλαν τους μουσουλμάνους και οι ενέργειές τους προκάλεσαν ταραχές στην Τεχεράνη, κατά την οποία ο όχλος επιτέθηκε στην αποστολή και σκότωσε τον Griboedov και ορισμένα μέλη του προσωπικού του. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Τιφλίδα, και ετάφη στο παρεκκλήσι της Μονής το Αγίου Δαβίδ. Ρωσικές πηγές υποστηρίζουν ότι Βρετανοί πράκτορες, οι οποίοι φοβούνταν την επιρροή της Ρωσίας στην Τεχεράνη, και Πέρσες αντιδραστικοί, οι οποίοι δεν ήταν ικανοποιημένοι με τη Συνθήκη Torkamānčāy, ήταν υπεύθυνοι για την υποκίνηση του όχλου. Ο θάνατος του Griboedov, ο οποίος υποστήριζε την περιφερειακή αυτονομία για τους χριστιανούς στην Υπερκαυκασία, δεν ήταν, πιθανόν, μεγάλη απώλεια για τον τσάρο Νικόλαο και τον Στρατηγό Paskevich, οι οποίοι επιθυμούσαν να εκρωσίσουν τις μειονότητες στην περιοχή του Καυκάσου. Η Περσία, φοβούμενη ότι οι Ρώσοι μπορεί να εκμεταλλευτούν το θάνατο του Griboedov ως πρόσχημα για ένα νέο πόλεμο, έστειλαν μια αποστολή, με επικεφαλής τον πρίγκιπα Mirza Ḵosrow, στη Ρωσία για να ζητήσει συγνώμη, να μεταφέρει βαρύτιμα δώρα, να μιλήσει για την ανάρμοστη συμπεριφορά του Griboedov, και να διαβεβαιώσει ότι η κυβέρνηση της Περσίας δεν είχε καμία σχέση με τον θάνατό του. Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης 10 Οκτωβρίου 1980
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΧΕΛΜΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ,ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΟΤΣΙΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΒΟΛΑΝΑΚΗ ΝΤΟΡΑ, ΓΙΑΚΩΒΑΚΗΣ ΤΩΝΗΣ,ΚΑΚΑΡΕΛΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ,ΜΠΟΥΡΛΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΠΛΑΚΙΔΗΣ ΗΛΙΑΣ, ΧΕΛΜΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΠΟΛΥΔΕΡΑΚΗ ΝΕΛΗ, ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ ΝΙΚΗΤΑΣ, ΚΩΝΣΤΑ ΝΤΙΝΑ, ΔΗΜΗΤΡΙΕΦ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΒΕΝΙΕΡΗ ΡΕΝΑ, ΡΑΜΣΗΣ ΤΑΣΟΣ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΜΠΡΑΟΥΔΑΚΗ ΕΛΠΙΔΑ
http://hotfile.com/dl/42577412/637eec9/BASANA_APO_TO_POLY_MYALO.mp3.html
http://rapidshare.com/files/386756073/BASANA_APO_TO_POLY_MYALO.mp3
Δευτέρα 3 Μαΐου 2010
Ο ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ του Μολιερου
Ο φιλάργυρος (1941) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή Βάσω Μανωλίδου (Λίζα), Μαρία Αλκαίου (Μαριάννα), Χρήστος Ευθυμίου (Σαΐτας), Γεώργιος Ταλάνος (Κυρ Γιάκουμος), Ιωάννης Αυλωνίτης (Αστυνόμος), Χριστόφορος Νέζερ (Αρπαγκόν), Άρης Μαλλιαγρός (Βαλέριος), Αλέκος Δεληγιάννης (Κλεάνθης). ........................................................ 
................................................................................... Ο φιλάργυρος (1960) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή Ελένη Χαλκούση (Φροσύνη), Πόπη Παπαδάκη (Μαριάννα), Θάνος Λειβαδίτης (Βαλέριος), Βιβέτα Τσιούνη (Λίζα), Αλέκος Δεληγιάννης (Κλεάνθης), Χριστόφορος Νέζερ (Αρπαγκόν). Ο Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν, γιος του Ζαν Ποκλέν και της Μαρί Κρεσσέ, γεννιέται το 1622. Σπουδάζει νομικά στην Ορλεάνη, ενώ το 1643 έχοντας ήδη συνδεθεί με την ηθοποιό Μαντλέν Μπεζάρ, συγκροτεί μαζί της τον θίασο «L’Illustre Theatre». Με το ψευδώνυμο Μολιέρος, διευθύνει τον θίασο, ο οποίος εγκαθίσταται στο Παρίσι. Ο θίασος περιοδεύει για δεκατρία χρόνια, ως το 1645. Το 1655 έχουμε την παράσταση της πρώτης σωζόμενης κωμωδίας του Μολιέρου Ο ασυλλόγιστος στη Λυών, με τον Μολιέρο στο ρόλο του Μασκαρίλλου. Το 1656 παρουσιάζεται το Ερωτικό πείσμα. Το 1658 ο θίασος μετονομάζεται σε «Θίασο του Κυρίου». Η επιτυχία της φάρσας Ο ερωτευμένος γιατρός είναι τέτοια ώστε του παραχωρείται το θέατρο του Πετί Μπουρμπόν. Επόμενη επιτυχία του θιάσου είναι Οι ψευτοσπουδαίες, το 1659. Το 1660 παρουσιάζεται ο Σγαναρέλος ή Ο κατά φαντασίαν κερατάς. Ακολουθεί με μεγάλη επιτυχία το έργο Σχολείο γυναικών, ενώ στη λογοτεχνική διαμάχη που ξεσπά γύρω από το έργο, ο Μολιέρος απαντά με την Κριτική του Σχολείου γυναικών και με τον Αυτοσχεδιασμό των Βερσαλλιών. Το 1664 δίνεται η πρεμιέρα της κωμωδίας Γάμος με το στανιό ενώ στις 12 Μαΐου παρουσιάζονται οι τρεις πρώτες πράξεις του Ταρτούφου. Ο βασιλιάς απαγορεύει αμέσως το ανέβασμα του Ταρτούφου στο Παρίσι. Το 1665 δίνεται η πρεμιέρα του Δον Ζουάν που, παρά την επιτυχία του, κατεβαίνει μετά από 20 παραστάσεις. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δίνει στον θίασο του Μολιέρου τον τίτλο του «Θιάσου του Βασιλιά» και 6000 λίβρες χορηγία. Ακολουθούν τα έργα Γιατρός με το στανιό και Μισάνθρωπος. Το 1667 ακολουθεί η δεύτερη εκδοχή του Ταρτούφου, παρουσιάζεται στις 5 Αυγούστου και απαγορεύεται την επομένη. Το 1668 ανεβαίνουν ο Ζωρζ Νταντέν και Ο φιλάργυρος. Το 1669 ο Μολιέρος επιστρέφει στον Ταρτούφο για μια τρίτη διασκευή, το έργο παίρνει έγκριση και γνωρίζει θριαμβευτική επιτυχία. Το 1670 ανεβαίνει Ο αρχοντοχωριάτης. Σειρά έχουν Οι κατεργαριές του Σκαπίνου το 1671 καθώς και Οι σοφολογιότατες το 1672. Στις 10 Φεβρουαρίου δίνεται η πρεμιέρα του έργου Ο κατά φαντασίαν ασθενής, με τον Μολιέρο στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αργκάν. Κατά τη διάρκεια της τέταρτης παράστασης ο Μολιέρος νιώθει μεγάλη αδιαθεσία, μεταφέρεται στο σπίτι του και εκεί αφήνει την τελευταία του πνοή. Ο Μολιέρος είναι ο μόνος εκπρόσωπος του γαλλικού κλασικισμού που επιβίωσε πανηγυρικά ως κτήμα του παγκόσμιου θεάτρου. Επηρεασμένος από τον Πλαύτο, τον Τερέντιο αλλά και την Κομμέντια ντελ Άρτε, αναπτύσσει προσωπικό ύφος, επιμένοντας στους χαρακτήρες των έργων του και όχι στην κατάσταση. Ο "Φιλάργυρος" είναι το έργο που διακρίνεται για τη φραστική του εφευρετικότητα, όπου μέσα από μια σειρά ευφρόσυνες παρεξηγήσεις κατακρίνεται το ελάττωμα της φιλαργυρίας με τρόπο κωμικό, σκωπτικό και όχι τόσο διδακτικό. Η ηχογράφηση του έργου στο ελληνικό ραδιόφωνο έγινε το 1965 για την εκπομπή "Το θέατρο της Κυριακής".Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αρπαγκόν υποδύεται ο εκλεκτός κωμικός Χριστοφόρος Νέζερ.Είχε προηγηθεί η εμφάνιση του στο Εθνικό Θέατρο στον ίδιο ρόλο,η οποία χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς της εποχής ως μια από τις κορυφαίες ερμηνείες του. Για το ραδιόφωνο: Ηχογράφηση, 16 Σεπτεμβρίου 1965 Πρώτη εκπομπή: 31 Οκτωβρίου 1965, Επαναληπτικές εκπομπές: 20 Ιανουαρίου 1971,29 Ιουλίου 1984, 19 Απριλίου 1998, 23 Φεβρουαρίου 1999 ΣΚΗΝΟΘΕΣΊΑ Λάμπρος Κωστόπουλος,ΜΟΥΣΙΚΉ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Έλλη Σολωμονίδη Μπαλάνου,ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Λέων Κουκούλας ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ελένη Χαλκούση,Βάσος Ανδρονίδης,Τάκης Δρούκας,Ευάγγελος Πρωτοπαπάς, Παντελής Ζερβός, Κική Ρέππα Νίκος Καζής,Μιχάλης Καλογιάννης,Λουκιανός Ροζάν, Στέλιος Λιονάκης,Άρης Μαλλιαγρός,Νίκος Τζόγιας,Νέζερ Χριστόφορος,Παπανίκας Βασίλης,Ρουσσέα Τζένη,Καρζή Ντίνα. http://rapidshare.com/files/382587971/O_filargyros.mp3
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ
Οι Τρεις Σωματοφύλακες ( Les Trois Mousquetaires) είναι ένα μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά, πατέρα.
Υπόθεση Το μυθιστόρημα περιγράφει τις περιπέτειες ενός νεαρού, που ονομάζεται ντ’ Αρτανιάν από τη στιγμή που εγκαταλείπει το σπίτι του για να γίνει σωματοφύλακας. Ο ντ’ Αρτανιάν δεν είναι ένας από τους τρεις σωματοφύλακες του τίτλου. Αυτοί είναι οι φίλοι του, ο Άθως, ο Πόρθος και ο Άραμις, τρεις αχώριστοι φίλοι, που ενώνονται υπό το σύνθημα «Ένας για όλους, όλοι για έναν».
Η ιστορία του ντ’ Αρτανιάν συνεχίζεται στο Είκοσι Έτη Μετά και στον Υποκόμη της Βραζελόνης. Τα τρία αυτά μυθιστορήματα του Δουμά είναι γνωστά ως Μυθιστορήματα του ντ’ Αρτανιάν.
Πρωτοεκδόθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Le Siècle από το Μάιο έως και τον Ιούλιο του 1844. Ο Δουμάς ισχυρίστηκε ότι ήταν βασισμένο σε χειρόγραφα, που ανακάλυψε στην εθνική βιβλιοθήκη (Bibliothèque Nationale). Αργότερα αποδείχθηκε ότι είχε βασιστεί στο βιβλίο Τα Απομνημονεύματα του κυρίου Ντ' Αρτανιάν, υπολοχαγού των σωματοφυλάκων του βασιλιά, του Γκατιέν ντε Κουρτιλ ντε Σάντρας (Κολωνία 1770). Το βιβλίο είχε γίνει αντικείμενο δανεισμού από τη βιβλιοθήκη της Μασσαλίας και δεν επιστράφηκε ποτέ, αφού ο Δουμάς το πήρε μαζί του στο Παρίσι. Η κάρτα δανεισμού σώζεται έως σήμερα.
Η εκδοχή του Δουμά καλύπτει χρονικά την περίοδο από το 1625 έως το 1628. Οι τέσσερεις ήρωες αναμιγνύονται σε ίντριγκες, που περιλαμβάνουν τον αδύναμο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ΄, τον πανίσχυρο και πανούργο καρδινάλιο Ρισελιέ, την όμορφη βασίλισσα Άννα την Αυστριακή, τον Άγγλο εραστή της, Ζωρζ Βιλλιέ, πρώτο δούκα του Μπάκιγχαμ και την πολιορκία της Λα Ροσέλ. Στην πλοκή προστίθενται και η μυστηριώδης λαίδη ντε Γουίντερ και ο κόμης ντε Ροσφόρ, δεξί χέρι του Ρισελιέ.
Για το ραδιόφωνο: ΤΡΕΙΣ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ, ΟΙ, -ΣΕ 2 ΜΕΡΗ
Χρονολογία Ηχογράφησης, 17 Φεβρουαρίου 1966
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΤΑΡΤΗΣ Πρώτη εκπομπή: 23 Φεβρουαρίου 1966
Επαναληπτικές εκπομπές: 27 Φεβρουαρίου 1966, 30 Ιουλίου 1972, 28 Ιουλίου 1976
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Μιχάλης Μπούχλης, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Σοφία Μιχαλίτση, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Χάρης Λαμπίδης,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Περγιάλης Νότης, Μητσάκης Βασίλης, Ανδρονίδης Βάσος, Βουλαλάς Τάκης, Τζώρτζης Γιώργος, Ροζάν Λουκιανός, Κυριακού Αννα, Κατσιγιάννης Χρήστος, Παληός Κώστας, Ξανθάκη Ελλη, Χρυσομάλλης Μίμης, Σκούρα Δάφνη, Γκούμα Αλίκη, Γιακωβάκης Τώνης, Φωτίου Ελλη, Ράπτης Σταμάτης, Προέδρου Βέτα, Πρέκας Κώστας, Ξενίδης Σταύρος, Μπουμπούκης Χριστόφορος, Μιχαλόπουλος Γιάννης, Φωκά Μαρία, Μαραγκάκης Μιχάλης,Μιχαλακόπουλος Γιώργος, Βογιατζής Γιάννης, Αντωνίου Αντώνης, Καζάκος Κώστας, Καστανάς Κώστας, Λεωκράτης Πέτρος, Ληναίος Στέφανος.
(mp3 από κασέτα - Ευγενική προσφορά του φίλου ΑΚ)
http://rapidshare.com/files/386986292/TPEIS.mp3
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟ ΒΑΝΙΑ ΓΙΑ ΣΠΑΡΑΓΓΙΑ του Άρι Αλεβίζου
Αγαπητοί φίλοι του θεάτρου στο ραδιόφωνο, καλησπέρα σας. Σήμερα θα μας επιτρέψετε μια μικρή παρέκκλιση. Αντί για ραδιοφωνικό θεατρικό έργο δημοσιεύουμε ένα διήγημα με θέμα το θέατρο στο ραδιόφωνο. Γράφτηκε πριν λίγο καιρό από τον φίλο του μπλογκ, λάτρη του ραδιοφωνικού θεάτρου και συγγραφέα Άρι Αλεβίζο. Θεωρούμε εξαιρετική τιμή την πρώτη δημοσίευση αυτού του διηγήματος στο RADIOTHEATRE.
Φίλε Άρι, σ' ευχαριστούμε θερμά
Πριν καμιά εικοσαριά μέρες ήταν που τον είχα συναντήσει.
Στο Πεδίον του Άρεως. Πήγαινα προς τα Δικαστήρια κι αυτός γύριζε. Κοστούμι, γραβάτα, δερμάτινη τσάντα και ακουστικά γουόκμαν στ’ αυτιά. Χαμογέλασα.
«Κύριε συνάδελφε !», διέκοψα την απορρόφησή του με ειρωνική φωνή.
Στράφηκε προς το μέρος μου, « ω! τον κύριο συνάδελφο…», ανταπέδωσε την ειρωνεία, ενώ το βλέμμα του σπίθιζε χαρούμενα.
Από τότε που ήμασταν νέοι δικηγόροι είχαμε καθιερώσει την αμοιβαία ειρωνική προσφώνηση, όποτε συναντιόμασταν. Ακούγαμε κατά κόρον από τους παλιούς το «κύριε συνάδελφε και κύριε συνάδελφε» και δεν ξέρω πώς, είχαμε από κοινού επισημάνει κάποια δόση γελοιότητας πίσω από αυτή την πεποιημένη αβρότητα. Με διάθεση συνωμοτική σκουντάγαμε ο ένας τον άλλον τότε και γελούσαμε. Παλιώσαμε ωστόσο κι εμείς με το «κύριε συνάδελφε» να μπερδεύεται στη γλώσσα μας χρόνια και χρόνια επί καθημερινής βάσεως. Με κάποια φειδώ απέναντι στους άλλους είναι αλήθεια και με ειρωνική κατάχρηση μεταξύ μας, αυτό ίσως ήταν το μόνο κέρδος από την παλιά μας επισήμανση.
«Τι έγινε Σταυράκο, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κατάντησες ………..γουόκμαν σε αυτή την ηλικία…..»
«Είδες τι μπορεί να πάθει ο άνθρωπος;», χαμογέλασε πλατιά.
«Ομολογώ ότι αυτή η κομφορμιστική και καλωδιωμένη εμφάνιση δεν συνάδει και τόσο με την αισθητική που πίστευα πως έχεις…»
Σοβαρεύτηκε.
« Είχα ένα ποινικό σήμερα και το κοστούμι, ως γνωστόν, συνιστά φόρμα εργασίας για εμένα, η δε τσάντα, κατά Ηλία Πετρόπουλον, αποτελεί το φέρετρον της αυτοπεποιθήσεως κάθε δικηγόρου. Όσο για τα καλώδια, περίμενε να δεις τι ακούω….»
Έβγαλε τα ακουστικά από πάνω του και τα έβαλε στ’ αυτιά μου, μέσα στα οποία ακόμη καμπάνιζαν τα τελικά –ν- από το λογύδριό του.
«Η φωνή της Λαμπέτη είναι;», απόρησα.
«Ακριβώς», θριάμβευσε, «και τώρα κερνάω καφέ ….»
Παράγγειλε εσπρέσο γκέι.
«Αμέσως» δέχτηκε με φυσικότητα την παραγγελία του ο σερβιτόρος, που τον ήξερε.
«Ντεκαφεϊνέ είναι», έλυσε την απορία μου, « μ’ έχουν λιώσει οι αϋπνίες τον τελευταίο καιρό. Λοιπόν, άκου να σου εξηγήσω για την καλωδίωση την… απάδουσα στην αισθητική μου όπως είπες. Όλα ξεκίνησαν από ένα φιλαράκο, δεν τον ξέρεις, πάμε μαζί και περπατάμε στο βουνό. Αυτός που λες έχει κόλλημα με το ραδιοφωνικό θέατρο. Έχει μαζέψει πεντακόσια τόσα θεατρικά που έχουν μεταδοθεί από το ραδιόφωνο, μάλιστα τώρα τελευταία έχει φτιάξει στο διαδίκτυο κι έναν ιστότοπο γύρω από αυτά. Εκεί έχουν συρρεύσει και άλλοι ψωνισμένοι που αναρτούν, ανταλλάσσουν έργα και λένε τα δικά τους. Από καιρό με είχε φάει ο φίλος, “εσύ δεν θέλεις να ακούσεις κανένα;”, “όχι” του έλεγα. “Καλά παιδί δεν άκουγες θέατρο από το ραδιόφωνο;” επέμενε. “Άκουγα, αλλά σήμερα τι να μου πει;”, απαντούσα.
Ώσπου κάποια μέρα, “μήπως έχεις τις μάγισσες του Σάλεμ;”, τον ρωτάω. “Kaι το ρωτάς;”, μου λέει. Γιατί ζήτησα αυτό το έργο, χωρίς ούτε καν να θυμάμαι τον συγγραφέα του, μπορείς να φανταστείς; Άκου να δεις από ποια τρίχα μπορεί να ξεκινήσει καμιά φορά μια περιπέτεια για έναν άνθρωπο. Εκείνα τα χρόνια στο χωριό ερχόταν, ξέρεις, περιοδεύων κινηματογράφος. Έβαζαν όλοι από μια καρέκλα στην πλάτη και τράβαγαν για την πλατεία, να στηθούν μπροστά στο λευκό πανί. Μια τέτοια Τετάρτη λοιπόν, κίνησαν ο πατέρας μου με τη μάνα μου για τον κινηματογράφο, κι εμένα, θα’μουνα δέκα έντεκα χρονών, μαζί με τον μικρότερο αδερφό μου, μας έβαλαν να κοιμηθούμε στρωματσάδα στο δωμάτιο της γιαγιάς μας, για να μην είμαστε μόνοι μας. Εγώ κόλλησα το αυτί στο ραδιόφωνο να ακούσω το θέατρο της Τετάρτης, “oι μάγισσες του Σάλεμ” είπε ο εκφωνητής. Σε λίγο ο αδερφός μου είχε αποκοιμηθεί και η γιαγιά μου ροχάλιζε. Με τεντωμένα αυτιά άρχισα να ακούω για κάποιες γυναίκες που νύχτα μέσα στο δάσος χορεύανε γυμνές και κάνανε μάγια πίνοντας κάτι μαντζουνοειδή υγρά. Χόντρυνε το κεφάλι μου τότε, κοίταζα από δω από κει, η κοιμισμένη ανάσα του αδερφού μου και το ροχαλητό της γιαγιάς μου δεν βοηθάγανε καθόλου. Έκλεισα βιαστικά το ραδιόφωνο και χώθηκα κάτω από τα σκεπάσματα. Εκεί λοιπόν είχε κοπεί η σκηνή και θυμήθηκα να την συνεχίσω μετά από τόσα χρόνια….
Αυτό ήταν. Μου έγραψε ο φίλος καμιά δεκαπενταριά έργα στην αρχή και σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα αγκιστρωμένος. Όλες αυτές οι υπέροχες φωνές από το παρελθόν με μαγέψανε. Τι Μινωτής και Παξινού, τι Λαμπέτη και Χορν, τι Αρώνη, τι Τζόγιας, τι Νέζερ, τι Χατζηαργύρη, τι Χατζίσκος, τι,τι,τι……… Και να τους χαίρεσαι όλους μαζί σε μια εγγραφή για το ραδιόφωνο, ενώ το ίδιο έργο δεν το είχαν ανεβάσει σχεδόν ποτέ σε κανονική παράσταση. Και από την άλλη άρχισα να ρίχνω κλεφτές ματιές πίσω από τα μεγάλα ονόματα του θεάτρου που μέχρι τότε δεν ήταν για μένα παρά μονάχα ονόματα. Γιατί κακά τα ψέματα, κάπου εκεί στα φοιτητικά μας χρόνια είχαμε αποκτήσει κάποια επαφή με το θέατρο, επιδερμική όμως εν πολλοίς. Τουλάχιστον εγώ άντε να είδα καμιά τριανταριά σαράντα παραστάσεις άντε και κανά δυο τρεις το χρόνο μετά το στρατό και από κει και πέρα νέκρα. Τώρα όμως έχω πέσει στα γερά πάνω σε Ιψεν, Τσέχωφ, Γκόγκολ, Μπέκετ, Πίντερ, Ιονέσκο, Λόρκα, Ράτιγκαν, Κοκτώ, Άρθρουρ Μίλερ, Τένεσι Ουίλιαμς και σε τόσους άλλους. Και ξέρεις τι κάνω; Ακούω ένα έργο, μερικά και δύο φορές, - το τέλος του παιχνιδιού του Μπέκετ το άκουσα πέντε φορές- κι ύστερα χώνομαι στο Ίντερνετ και μαζεύω πληροφορίες. Δεν ξέρεις πόσο γλυκά χάνομαι εκεί μέσα……. Κι έπειτα προσπαθώ να διαμορφώσω προσωπική άποψη για καθέναν από αυτούς, εδώ και το δύσκολο……..»
Είχε πάρει φόρα για τα καλά. Το βλέμμα του είχε ανάψει, η φωνή του είχε υγραθεί, τα χέρια του επιδίδονταν σε ένθερμες συνοδευτικές κινήσεις. Συνέχισε επί ώρα να μου μιλάει, για το μεγαλείο του Ίψεν – «Θεέ μου, πόσο σημερινός εξακολουθεί να είναι!»-, για το εύρημα από την « Αγριόπαπια» που του έκλεψε ο Άρθρουρ Μίλερ στο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», για την μοναδική Τσεχική ατμόσφαιρα -«Τέλμα, νοσταλγία και αδιέξοδοι έρωτες στο παρόν κι από κοντά ένας ρομαντικός ή αφελής προφήτης να προβλέπει πάντα ρόδινο το μέλλον…..» - για τον Μπέκετ και τον Πίντερ – «…που ενώ με ρεαλιστικούς όρους αδυνατείς να παρακολουθήσεις την αφήγησή τους, εν τούτοις σε κρατάνε εκεί περίεργα δεμένο στο άρμα τους….» -, για τον Λόρκα που σήμερα δε νομίζει ότι μπορεί να λειτουργήσει, για τον Ιονέσκο που αντίθετα λειτουργεί κι ας λέει ό,τι θέλει ο Γεωργουσόπουλος, για τον άλλο που έτσι, για τον παράλλο που αλλιώς…….
«Για να μην στα πολυλογώ», κατέληξε, «περιμένω σαν το πρεζόνι ν’ ακούσω κάθε φορά εκείνο το “λαμβάνουν μέρος με την σειρά που θ’ ακουστούν οι καλλιτέχναι” του εκφωνητή, μόλις ξεκινάει το έργο. Πρόσεξε τώρα τι σου λέω, ε; Καλλιτέχναι, όχι καλλιτέχνες….. Γιατί αυτό το –αι της κατάληξης σηματοδοτεί ένα…….»
«Το μόνο που έχω να πω», διέκοψα τον οίστρο του είναι ότι δεν μπορώ παρά να σεβαστώ το πάθιασμά σου. Αυτό είναι που αξίζει. Τώρα όσα για τ’ άλλα που μου αραδιάζεις, τι να πω; Έτσι είναι αφού έτσι σας αρέσει….… Αλλά δε μου είπες τι έγινε τελικά με τις μάγισσες του Σάλεμ, τις άκουσες;»
«Φυσικά, δε μου είπαν όμως πολλά πράγματα. Ξέρεις πρόκειται για ένα θέμα που σε άλλες εποχές προφανώς είχε πέραση. Σήμερα όμως δεν τραβάει…… Αν και θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι όχι το θέμα αλλά ο τρόπος χειρισμού του θέματος κάνουν ένα έργο διαχρονικό…….»
Είχε πάρει πάλι φόρα και συνέχισε επί ώρα να μου αναλύει τη θέση του.
«Καλά», τον διέκοψα, «στο γουόκμαν όμως πώς έφτασες;»
«Μα απλώς ήθελα να εκμεταλλευτώ όλες τις ώρες. Στο δρόμο, που περπατάω, στο χτήμα μου όταν κάνω δουλειές, στο βουνό όταν τρέχω…. Είπα όμως βουνό και το θυμήθηκα. Άκου να σου περιγράψω μια εικόνα: Την προηγούμενη Κυριακή το πρωί είχα πάει στο βουνό από νωρίς. Μάζευα σπαράγγια, ξέρεις είναι εποχή τους αυτό τον καιρό. Άρχισα να ακούω τον Θείο-Βάνια, κάπου στα φοιτητικά μου χρόνια τον είχα δει, ελάχιστα όμως θυμόμουν από εκείνη την παράσταση. Ανεβοκατέβαινα τις πλαγιές σκυμμένος κάτω από τα πεύκα, κορφολόγαγα τις σπαραγγιές κι άκουγα. Το έργο με είχε καθηλώσει, ούτε κατάλαβα πώς φύγανε κοντά δυο ώρες. Στο τέλος, όταν ο Βάνια με την Σόνια μένουν μόνοι τους παραιτημένοι πια και αποφασισμένοι να ζήσουν μηχανικά το υπόλοιπο της ματαιωμένης ζωή τους, όταν ο Βάνια αρχίζει πάλι τους τετριμμένους λογαριασμούς του “την δευτέραν Φεβρουαρίου λάδι είκοσι οκάδες …….., την δεκάτην έκτην……….. τόσες οκάδες” και η Σόνια τον παρηγορεί ότι θα ζήσουν μαζί πολλές μέρες και ατέλειωτα βράδια, ότι θα ζήσουν υπομονετικά και στο τέλος θα πεθάνουν ήσυχα ήσυχα χωρίς κανένα παράπονο, ε, δεν ντρέπομαι να σου πω ότι άρχισα να κλαίω σα μωρό παιδί……»
Έμεινα να τον κοιτάζω. Με στιγμιότυπα από παρελθόν να εναλλάσσονται σαν σε οθόνη μπροστά στα μάτια μου: Ο Σταύρος χωριατάκι, πρωτοετής της νομικής. Ο Σταύρος στέλεχος της ΚΝΕ να αγορεύει με πάθος σε πηγαδάκια. Ο Σταύρος, προχωρημένος φοιτητής πια να κάνει και εμπόριο πιάτων και να κονομάει τόσα όσα ούτε στον ύπνο μας εμείς. Ο Σταύρος ως δικηγόρος πάλι να κονομάει. Να τον φωνάζουμε Γύπα επειδή έπεφτε σαν αρπακτικό πάνω στον πελάτη. Ο Σταύρος να παντρεύεται, ο Σταύρος να χωρίζει, ο Σταύρος με γκρίζα μαλλιά, ο Σταύρος μετά από όλα αυτά να πηγαίνει πια στο βουνό…. με το θείο Βάνια για σπαράγγια.
Έγραψε και σ’ εμένα κάποια έργα. Άρχισα να τ’ ακούω κυρίως στο αυτοκίνητο. Προσηλωνόμουν για λίγο, έπειτα χανόμουν, έχανα φράσεις, έχανα κομμάτια ολόκληρα του έργου. Στο τέλος τα παράτησα. Μάλλον ήμουν αρκετά μεγάλος πια για νέα πάθη.
Πριν καμιά εικοσαριά μέρες ήταν που τον είχα συναντήσει για τελευταία φορά. Πριν από εκείνο το κυριακάτικο πρωινό που τον βρήκαν στην Πάρνηθα, στο Βούντημα. Πεθαμένο μέσα στο λιβάδι με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά.
Ο Άρις Αλεβίζος γεννήθηκε στη Χάστεμη (Λευκοχώρα) Μεσσηνίας. Σπούδασε νομικά και δικηγορεί στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τα έργα:
Δεινός καβαλάρης, διηγήματα, Πλανόδιον, Αθήνα 2000
Το αόρατο άσυλο, μυθιστόρημα, Κέδρος, Αθήνα 2001
Σφαίρες στο Αιγάλεω, διηγήματα, Σοκόλης, Αθήνα 2003
Ένας Αύγουστος χωρίς επίλογο, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, Αθήνα 2005
Ας μην ενοχληθεί κανείς, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, Αθήνα 2008
Φίλε Άρι, σ' ευχαριστούμε θερμά
ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟ ΒΑΝΙΑ ΓΙΑ ΣΠΑΡΑΓΓΙΑ
Στο Πεδίον του Άρεως. Πήγαινα προς τα Δικαστήρια κι αυτός γύριζε. Κοστούμι, γραβάτα, δερμάτινη τσάντα και ακουστικά γουόκμαν στ’ αυτιά. Χαμογέλασα.
«Κύριε συνάδελφε !», διέκοψα την απορρόφησή του με ειρωνική φωνή.
Στράφηκε προς το μέρος μου, « ω! τον κύριο συνάδελφο…», ανταπέδωσε την ειρωνεία, ενώ το βλέμμα του σπίθιζε χαρούμενα.
Από τότε που ήμασταν νέοι δικηγόροι είχαμε καθιερώσει την αμοιβαία ειρωνική προσφώνηση, όποτε συναντιόμασταν. Ακούγαμε κατά κόρον από τους παλιούς το «κύριε συνάδελφε και κύριε συνάδελφε» και δεν ξέρω πώς, είχαμε από κοινού επισημάνει κάποια δόση γελοιότητας πίσω από αυτή την πεποιημένη αβρότητα. Με διάθεση συνωμοτική σκουντάγαμε ο ένας τον άλλον τότε και γελούσαμε. Παλιώσαμε ωστόσο κι εμείς με το «κύριε συνάδελφε» να μπερδεύεται στη γλώσσα μας χρόνια και χρόνια επί καθημερινής βάσεως. Με κάποια φειδώ απέναντι στους άλλους είναι αλήθεια και με ειρωνική κατάχρηση μεταξύ μας, αυτό ίσως ήταν το μόνο κέρδος από την παλιά μας επισήμανση.
«Τι έγινε Σταυράκο, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κατάντησες ………..γουόκμαν σε αυτή την ηλικία…..»
«Είδες τι μπορεί να πάθει ο άνθρωπος;», χαμογέλασε πλατιά.
«Ομολογώ ότι αυτή η κομφορμιστική και καλωδιωμένη εμφάνιση δεν συνάδει και τόσο με την αισθητική που πίστευα πως έχεις…»
Σοβαρεύτηκε.
« Είχα ένα ποινικό σήμερα και το κοστούμι, ως γνωστόν, συνιστά φόρμα εργασίας για εμένα, η δε τσάντα, κατά Ηλία Πετρόπουλον, αποτελεί το φέρετρον της αυτοπεποιθήσεως κάθε δικηγόρου. Όσο για τα καλώδια, περίμενε να δεις τι ακούω….»
Έβγαλε τα ακουστικά από πάνω του και τα έβαλε στ’ αυτιά μου, μέσα στα οποία ακόμη καμπάνιζαν τα τελικά –ν- από το λογύδριό του.
«Η φωνή της Λαμπέτη είναι;», απόρησα.
«Ακριβώς», θριάμβευσε, «και τώρα κερνάω καφέ ….»
Παράγγειλε εσπρέσο γκέι.
«Αμέσως» δέχτηκε με φυσικότητα την παραγγελία του ο σερβιτόρος, που τον ήξερε.
«Ντεκαφεϊνέ είναι», έλυσε την απορία μου, « μ’ έχουν λιώσει οι αϋπνίες τον τελευταίο καιρό. Λοιπόν, άκου να σου εξηγήσω για την καλωδίωση την… απάδουσα στην αισθητική μου όπως είπες. Όλα ξεκίνησαν από ένα φιλαράκο, δεν τον ξέρεις, πάμε μαζί και περπατάμε στο βουνό. Αυτός που λες έχει κόλλημα με το ραδιοφωνικό θέατρο. Έχει μαζέψει πεντακόσια τόσα θεατρικά που έχουν μεταδοθεί από το ραδιόφωνο, μάλιστα τώρα τελευταία έχει φτιάξει στο διαδίκτυο κι έναν ιστότοπο γύρω από αυτά. Εκεί έχουν συρρεύσει και άλλοι ψωνισμένοι που αναρτούν, ανταλλάσσουν έργα και λένε τα δικά τους. Από καιρό με είχε φάει ο φίλος, “εσύ δεν θέλεις να ακούσεις κανένα;”, “όχι” του έλεγα. “Καλά παιδί δεν άκουγες θέατρο από το ραδιόφωνο;” επέμενε. “Άκουγα, αλλά σήμερα τι να μου πει;”, απαντούσα.
Ώσπου κάποια μέρα, “μήπως έχεις τις μάγισσες του Σάλεμ;”, τον ρωτάω. “Kaι το ρωτάς;”, μου λέει. Γιατί ζήτησα αυτό το έργο, χωρίς ούτε καν να θυμάμαι τον συγγραφέα του, μπορείς να φανταστείς; Άκου να δεις από ποια τρίχα μπορεί να ξεκινήσει καμιά φορά μια περιπέτεια για έναν άνθρωπο. Εκείνα τα χρόνια στο χωριό ερχόταν, ξέρεις, περιοδεύων κινηματογράφος. Έβαζαν όλοι από μια καρέκλα στην πλάτη και τράβαγαν για την πλατεία, να στηθούν μπροστά στο λευκό πανί. Μια τέτοια Τετάρτη λοιπόν, κίνησαν ο πατέρας μου με τη μάνα μου για τον κινηματογράφο, κι εμένα, θα’μουνα δέκα έντεκα χρονών, μαζί με τον μικρότερο αδερφό μου, μας έβαλαν να κοιμηθούμε στρωματσάδα στο δωμάτιο της γιαγιάς μας, για να μην είμαστε μόνοι μας. Εγώ κόλλησα το αυτί στο ραδιόφωνο να ακούσω το θέατρο της Τετάρτης, “oι μάγισσες του Σάλεμ” είπε ο εκφωνητής. Σε λίγο ο αδερφός μου είχε αποκοιμηθεί και η γιαγιά μου ροχάλιζε. Με τεντωμένα αυτιά άρχισα να ακούω για κάποιες γυναίκες που νύχτα μέσα στο δάσος χορεύανε γυμνές και κάνανε μάγια πίνοντας κάτι μαντζουνοειδή υγρά. Χόντρυνε το κεφάλι μου τότε, κοίταζα από δω από κει, η κοιμισμένη ανάσα του αδερφού μου και το ροχαλητό της γιαγιάς μου δεν βοηθάγανε καθόλου. Έκλεισα βιαστικά το ραδιόφωνο και χώθηκα κάτω από τα σκεπάσματα. Εκεί λοιπόν είχε κοπεί η σκηνή και θυμήθηκα να την συνεχίσω μετά από τόσα χρόνια….
Αυτό ήταν. Μου έγραψε ο φίλος καμιά δεκαπενταριά έργα στην αρχή και σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα αγκιστρωμένος. Όλες αυτές οι υπέροχες φωνές από το παρελθόν με μαγέψανε. Τι Μινωτής και Παξινού, τι Λαμπέτη και Χορν, τι Αρώνη, τι Τζόγιας, τι Νέζερ, τι Χατζηαργύρη, τι Χατζίσκος, τι,τι,τι……… Και να τους χαίρεσαι όλους μαζί σε μια εγγραφή για το ραδιόφωνο, ενώ το ίδιο έργο δεν το είχαν ανεβάσει σχεδόν ποτέ σε κανονική παράσταση. Και από την άλλη άρχισα να ρίχνω κλεφτές ματιές πίσω από τα μεγάλα ονόματα του θεάτρου που μέχρι τότε δεν ήταν για μένα παρά μονάχα ονόματα. Γιατί κακά τα ψέματα, κάπου εκεί στα φοιτητικά μας χρόνια είχαμε αποκτήσει κάποια επαφή με το θέατρο, επιδερμική όμως εν πολλοίς. Τουλάχιστον εγώ άντε να είδα καμιά τριανταριά σαράντα παραστάσεις άντε και κανά δυο τρεις το χρόνο μετά το στρατό και από κει και πέρα νέκρα. Τώρα όμως έχω πέσει στα γερά πάνω σε Ιψεν, Τσέχωφ, Γκόγκολ, Μπέκετ, Πίντερ, Ιονέσκο, Λόρκα, Ράτιγκαν, Κοκτώ, Άρθρουρ Μίλερ, Τένεσι Ουίλιαμς και σε τόσους άλλους. Και ξέρεις τι κάνω; Ακούω ένα έργο, μερικά και δύο φορές, - το τέλος του παιχνιδιού του Μπέκετ το άκουσα πέντε φορές- κι ύστερα χώνομαι στο Ίντερνετ και μαζεύω πληροφορίες. Δεν ξέρεις πόσο γλυκά χάνομαι εκεί μέσα……. Κι έπειτα προσπαθώ να διαμορφώσω προσωπική άποψη για καθέναν από αυτούς, εδώ και το δύσκολο……..»
Είχε πάρει φόρα για τα καλά. Το βλέμμα του είχε ανάψει, η φωνή του είχε υγραθεί, τα χέρια του επιδίδονταν σε ένθερμες συνοδευτικές κινήσεις. Συνέχισε επί ώρα να μου μιλάει, για το μεγαλείο του Ίψεν – «Θεέ μου, πόσο σημερινός εξακολουθεί να είναι!»-, για το εύρημα από την « Αγριόπαπια» που του έκλεψε ο Άρθρουρ Μίλερ στο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», για την μοναδική Τσεχική ατμόσφαιρα -«Τέλμα, νοσταλγία και αδιέξοδοι έρωτες στο παρόν κι από κοντά ένας ρομαντικός ή αφελής προφήτης να προβλέπει πάντα ρόδινο το μέλλον…..» - για τον Μπέκετ και τον Πίντερ – «…που ενώ με ρεαλιστικούς όρους αδυνατείς να παρακολουθήσεις την αφήγησή τους, εν τούτοις σε κρατάνε εκεί περίεργα δεμένο στο άρμα τους….» -, για τον Λόρκα που σήμερα δε νομίζει ότι μπορεί να λειτουργήσει, για τον Ιονέσκο που αντίθετα λειτουργεί κι ας λέει ό,τι θέλει ο Γεωργουσόπουλος, για τον άλλο που έτσι, για τον παράλλο που αλλιώς…….
«Για να μην στα πολυλογώ», κατέληξε, «περιμένω σαν το πρεζόνι ν’ ακούσω κάθε φορά εκείνο το “λαμβάνουν μέρος με την σειρά που θ’ ακουστούν οι καλλιτέχναι” του εκφωνητή, μόλις ξεκινάει το έργο. Πρόσεξε τώρα τι σου λέω, ε; Καλλιτέχναι, όχι καλλιτέχνες….. Γιατί αυτό το –αι της κατάληξης σηματοδοτεί ένα…….»
«Το μόνο που έχω να πω», διέκοψα τον οίστρο του είναι ότι δεν μπορώ παρά να σεβαστώ το πάθιασμά σου. Αυτό είναι που αξίζει. Τώρα όσα για τ’ άλλα που μου αραδιάζεις, τι να πω; Έτσι είναι αφού έτσι σας αρέσει….… Αλλά δε μου είπες τι έγινε τελικά με τις μάγισσες του Σάλεμ, τις άκουσες;»
«Φυσικά, δε μου είπαν όμως πολλά πράγματα. Ξέρεις πρόκειται για ένα θέμα που σε άλλες εποχές προφανώς είχε πέραση. Σήμερα όμως δεν τραβάει…… Αν και θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι όχι το θέμα αλλά ο τρόπος χειρισμού του θέματος κάνουν ένα έργο διαχρονικό…….»
Είχε πάρει πάλι φόρα και συνέχισε επί ώρα να μου αναλύει τη θέση του.
«Καλά», τον διέκοψα, «στο γουόκμαν όμως πώς έφτασες;»
«Μα απλώς ήθελα να εκμεταλλευτώ όλες τις ώρες. Στο δρόμο, που περπατάω, στο χτήμα μου όταν κάνω δουλειές, στο βουνό όταν τρέχω…. Είπα όμως βουνό και το θυμήθηκα. Άκου να σου περιγράψω μια εικόνα: Την προηγούμενη Κυριακή το πρωί είχα πάει στο βουνό από νωρίς. Μάζευα σπαράγγια, ξέρεις είναι εποχή τους αυτό τον καιρό. Άρχισα να ακούω τον Θείο-Βάνια, κάπου στα φοιτητικά μου χρόνια τον είχα δει, ελάχιστα όμως θυμόμουν από εκείνη την παράσταση. Ανεβοκατέβαινα τις πλαγιές σκυμμένος κάτω από τα πεύκα, κορφολόγαγα τις σπαραγγιές κι άκουγα. Το έργο με είχε καθηλώσει, ούτε κατάλαβα πώς φύγανε κοντά δυο ώρες. Στο τέλος, όταν ο Βάνια με την Σόνια μένουν μόνοι τους παραιτημένοι πια και αποφασισμένοι να ζήσουν μηχανικά το υπόλοιπο της ματαιωμένης ζωή τους, όταν ο Βάνια αρχίζει πάλι τους τετριμμένους λογαριασμούς του “την δευτέραν Φεβρουαρίου λάδι είκοσι οκάδες …….., την δεκάτην έκτην……….. τόσες οκάδες” και η Σόνια τον παρηγορεί ότι θα ζήσουν μαζί πολλές μέρες και ατέλειωτα βράδια, ότι θα ζήσουν υπομονετικά και στο τέλος θα πεθάνουν ήσυχα ήσυχα χωρίς κανένα παράπονο, ε, δεν ντρέπομαι να σου πω ότι άρχισα να κλαίω σα μωρό παιδί……»
Έμεινα να τον κοιτάζω. Με στιγμιότυπα από παρελθόν να εναλλάσσονται σαν σε οθόνη μπροστά στα μάτια μου: Ο Σταύρος χωριατάκι, πρωτοετής της νομικής. Ο Σταύρος στέλεχος της ΚΝΕ να αγορεύει με πάθος σε πηγαδάκια. Ο Σταύρος, προχωρημένος φοιτητής πια να κάνει και εμπόριο πιάτων και να κονομάει τόσα όσα ούτε στον ύπνο μας εμείς. Ο Σταύρος ως δικηγόρος πάλι να κονομάει. Να τον φωνάζουμε Γύπα επειδή έπεφτε σαν αρπακτικό πάνω στον πελάτη. Ο Σταύρος να παντρεύεται, ο Σταύρος να χωρίζει, ο Σταύρος με γκρίζα μαλλιά, ο Σταύρος μετά από όλα αυτά να πηγαίνει πια στο βουνό…. με το θείο Βάνια για σπαράγγια.
Έγραψε και σ’ εμένα κάποια έργα. Άρχισα να τ’ ακούω κυρίως στο αυτοκίνητο. Προσηλωνόμουν για λίγο, έπειτα χανόμουν, έχανα φράσεις, έχανα κομμάτια ολόκληρα του έργου. Στο τέλος τα παράτησα. Μάλλον ήμουν αρκετά μεγάλος πια για νέα πάθη.
Πριν καμιά εικοσαριά μέρες ήταν που τον είχα συναντήσει για τελευταία φορά. Πριν από εκείνο το κυριακάτικο πρωινό που τον βρήκαν στην Πάρνηθα, στο Βούντημα. Πεθαμένο μέσα στο λιβάδι με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά.
Ο Άρις Αλεβίζος γεννήθηκε στη Χάστεμη (Λευκοχώρα) Μεσσηνίας. Σπούδασε νομικά και δικηγορεί στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τα έργα:
Δεινός καβαλάρης, διηγήματα, Πλανόδιον, Αθήνα 2000
Το αόρατο άσυλο, μυθιστόρημα, Κέδρος, Αθήνα 2001
Σφαίρες στο Αιγάλεω, διηγήματα, Σοκόλης, Αθήνα 2003
Ένας Αύγουστος χωρίς επίλογο, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, Αθήνα 2005
Ας μην ενοχληθεί κανείς, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, Αθήνα 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
