ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ της Agatha Christie

(The Unexpected Guest - 1958)

Ο "Απρόσκλητος επισκέπτης" γράφτηκε αρχικά για το θέατρο και παρουσιάστηκε το 1958. Η Agatha Christie, έγραψε πάνω από δώδεκα θεατρικά έργα, που την καθιέρωσαν σαν θεατρική συγγραφέα στην ιστορία του θεάτρου.

Υπόθεση: Ο Μάικλ Σταρκγουέντερ, χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, μες στην πυκνή ομίχλη της Νότιας Ουαλίας και πέφτει σ’ ένα χαντάκι. Αναζητώντας βοήθεια σ’ ένα γειτονικό σπίτι, μπαίνει από την ξεκλείδωτη μπαλκονόπορτα στο γραφείο, όπου τον περιμένει η πρώτη έκπληξη: ένας άντρας νεκρός πάνω σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι. Μόλις ανάβει το φως θα δει μια όμορφη κοπέλα μ’ ένα περίστροφο στο χέρι. Πρόκειται για την Λόρα Γουόργουικ, γυναίκα του νεκρού. Τα πάντα είναι ξεκάθαρα. Ο Μάικλ, γοητευμένος από τη νεαρή χήρα, αποφασίζει να τη βοηθήσει, κατασκευάζοντάς της ένα γερό άλλοθι. Ο δυσάρεστος χαρακτήρας του νεκρού βοηθάει αρκετά, καθώς μια σειρά προσώπων θα μπορούσαν να είναι δυνητικά δολοφόνοι του.

Για τοραδιόφωνο:
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Βαγγελιώ Κατσάλη
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Νίκος Κροντηράς
ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Κροντηράς

Χρονολογία Ηχογράφησης: Δευτέρα, 30 Ιουλίου 1990

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ:
Χρήστος Πάρλας .... Starkwedder
Πέμη Ζούνη .... Laura
Τζέση Παπουτσή .... Bennett
Μανώλης Βαμβακούσης .... Jan
Τιτίκα Νικηφοράκη .... Mrs Warwick
Νίκος Δαφνής .... Angell
Γιάννης Μπέζος .... αρχιφύλακας
Σταύρος Ξενίδης .... Επιθεωρητής
Γιάννης Βόγλης .... Julian

Ευχαριστούμε τον Γιάννη Χ από την Θεσ/κη τόσο για το έργο όσο και για το κείμενο.

http://www.megaupload.com/?d=8LKSNEFJ

Θεατρικά τραγούδια

Το γοητευτικό σε μια θεατρική παράσταση (εκτός των άλλων) είναι να ακούς τους ίδιους τους ηθοποιούς να τραγουδούν επί σκηνής. Αν λάβουμε ως δεδομένο ότι ο επαγγελματίας ηθοποιός δεν είναι τραγουδιστής αλλά κατέχει μόνο κάποιες τεχνικές δεξιότητες  το όλο εγχείρημα καθίσταται άκρως γοητευτικό. Επιπλέον, είναι λίγα τα έργα για τις ανάγκες των οποίων κάποιος ηθοποιός κλήθηκε να ερμηνεύσει ένα τραγούδι κι έχω την αίσθηση ότι όσες φορές συνέβη κάτι τέτοιο έμεινε χαραγμένο στις μνήμες των θεατών. 

Ποίος μπορεί να λησμονήσει τη Μελίνα Μερκούρη στο Λεωφορείον ο Πόθος, να κατεβαίνει τη σκάλα τραγουδώντας "αν με πίστευες λιγάκι, όνειρο δε θα' ταν πια". Ιδιαίτερα σε παλιότερες σωζόμενες ηχογραφήσεις, όπου η συστηματική χρήση της μεθόδου playback δεν ήταν διαδεδομένη, οι ηθοποιοί καλούνταν σε κάθε παράσταση να ερμηνεύσουν τα τραγούδια τους. Είναι γνωστό πως ποτέ μια παράσταση στο σύνολό της δεν είναι ίδια με την προηγούμενη ή την επόμενη ακόμη κι όταν ο θίασος παραμένει ίδιος. Έτσι και τα χορικά μέρη (ας μου επιτραπεί ο δανειζόμενος όρος) δεν παραμένουν ανεπηρέαστα από παράσταση εις παράσταση.

Η σημερινή ανάρτηση, λοιπόν, είναι αφιερώνεται στα "τραγούδια των παραστάσεων" που οι ίδιοι οι ηθοποιοί ερμήνευσαν. Το πακέτο περιλαμβάνει τα τραγούδια:

1. "Νανούρισμα" από το Ματωμένο Γάμο, το οποίο ερμηνεύει η Ελένη Χατζηαργύρη στη ραδιοφωνική διασκευή του έργου, με χρονολογία ηχογράφησης 1955.
   
   
2. "Στον ουρανό να σε' βρω" από τη θεατρική παράσταση Ίρμα η Γλυκεία, ερμηνεύει η Έλλη Λαμπέτη με το Δημήτρη Μαλαβέτα, χρονολογία ηχογράφησης 1971.
   
   
3. "Ερωτικό", από τη θεατρική παράσταση Βίκτωρ - Βικτώρια, ερμηνεύει η Αλίκη Βουγιουκλάκη με το Βλάση Μπονάτσο, στο πιάνο ο Θάνος Μικρούτσικος, χρονολογία ηχογράφησης 1983.
   
   
4. "Χάθηκα" από τη θεατρική παράσταση Διαμάντια και Μπλουζ, ερμηνεύει η Τζένη Καρέζη, χρονολογία ηχογράφησης 1991. Τελευταία θεατρική εμφάνιση για αυτή τη σπουδαία ηθοποιό.
   
   
5. "Ο Μακ με το μαχαίρι" από τη θεατρική παράσταση η Όπερα της Πεντάρας, ερμηνεύει η Μελίνα Μερκούρη, χρονολογία ηχογράφησης 1975.
   
   
6. "Κουβάρι κουβαράκι" από το Ματωμένο Γάμο, το οποίο ερμηνεύει η Μαρία Δουράκη.
   
   
7. "Θυμήσου το Σεπτέμβρη" από την ομότιτλη θεατρική παράσταση που ανέβασε ο θίασος της Έλλης Λαμπέτη, ερμηνεύει ο Κώστας Καρράς, χρονολογία ηχογράφησης 1967.
   
   
8. "Η πείνα" από τη θεατρική παράσταση Καμπαρέ, ερμηνεύουν Δάνης Κατρανίδης κι Αλίκη Βουγιουκλάκη, χρονολογία ηχογράφησης 1978.
   
   
9. "After Love" από την παράσταση Ilya darling, θεατρική μεταφορά του Ποτέ την Κυριακή. Η πρώτη και τελευταία φορά που ο Νίκος Κούρκουλος ερμηνεύει κάτι στην αγγλική γλώσσα. Το παρόν σπάνιο ηχητικό έχει χρονολογία ηχογράφησης 1967.
   
   
10. Το τελευταίο ηχητικό είναι έξω από τη λογική της παρούσας ανάρτησης αλλά αξίζει την προσοχή σας. Το περιέλαβα στην παρούσα ανάρτηση διότι μου αρέσει η στιχομυθία μεταξύ των δύο προσώπων και το πάντρεμα στα τραγούδια που έχουν κάνει. Πρόκειται για Πρωτοχρονιάτικο Πρόγραμμα της ΕΡΤ με χρονολογία ηχογράφησης 1988. Δε λέω πρόσωπα...έτσι για να σας ιντριγκάρω λίγο. 
    
    
    Σύνδεσμος για να κατεβάσεις όλα τα αρχεία
    
    
    ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ 
    
    
    Καλές ακροάσεις σε όλους
    Χαιρετώ σας
    Seirios
    
    

    ΥΓ. Παρακαλώ την Προσοχή σας στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση μας. Ευχαριστώ

ΧΑΡΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΤΕΚΤΑΙΝΟΜΕΝΩΝ

Αγαπητοί φίλου του ραδιοφωνικού θεάτρου, του θεάτρου και των θεατρικών blogs.

Μετά από αρκετή σκέψη και περισσότερο συναίσθημα για το θέατρο και τα θεατρικά πράγματα, σκεφτήκαμε πως μέσα από αυτό το blog θα μπορούσαμε να ενημερώνουμε όσους έχουν σχετικό ενδιαφέρον για το τι σχεδιάζεται από ερασιτεχνικές και σχολικές θεατρικές ομάδες, όσο γνωστές ή άγνωστες και αν είναι αυτές, ανά την Ελλάδα ή το εξωτερικό.

Καλούμε λοιπόν όποιον ενδιαφέρεται να στέλνει στο 5radiotheatre@gmail.com (αν δεν έχετε mail, σαν σχόλιο σε κάποια ανάρτηση και εμείς θα το βρούμε) τις σχετικές πληροφορίες – όπως πόλη, φορέα, έργο, τόπο παράστασης, ημερομηνία, σκηνοθέτη, ηθοποιούς, σκηνικά κουστούμια, μουσική και ό,τι άλλο ο καθένας νομίζει πως είναι χρήσιμο για την προβολή της προσπάθειάς του.

Διευκρινίζουμε ότι δεν θα παραπέμπουμε σε άλλες ιστοσελίδες και blogs γι’ αυτό και παρακαλούμε να μας στέλνετε όσα περισσότερα στοιχεία μπορείτε για το έργο και τις προσπάθειές σας.

ΕΝΑ ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΠΑΡΤΙ του Patrick Hamilton

(Rope - 1929)


Ένα μακάβριο πάρτι γύρω από ένα πτώμα κλεισμένο σε ένα μπαούλο. Μια θηλιά που διαχωρίζει το φαίνεσθαι από το είναι, την αθωότητα από την ενοχή, το έγκλημα από την τιμωρία, τη σιωπή από την έκρηξη.

Δεν πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία που μας βάζει το αίνιγμα "ποιός σκότωσε;". Ανήκει στην κατηγορία των έργων, με αγωνία και suspense, που οι Άγγλοι γεννήτορες τους τα ονομάζουν θρίλερ. Δημοφιλές έργο, λόγω της μεταφορά του στον κινηματογράφο το 1948, από τον μετρ των ψυχολογικών θρίλερ Alfred Hitchcock "Rope" (Η "Θηλιά").

Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1998, στο θέατρο "Χώρα".

Υπόθεση: Για να απολαύσουν την ηδονή της εμπειρίας του φόνου δύο νεαροί στραγγαλίζουν έναν συμμαθητή τους κρύβοντας το πτώμα μέσα σε ένα μπαούλο. Την ίδια μέρα διοργανώνουν ένα πάρτι. Καλεσμένοι είναι ο πατέρας του θύματος, η αρραβωνιαστικιά του, ο πρώην φίλος της και ένας παλιός καθηγητής τους, την ευφυΐα του οποίου θαυμάζουν και θέλουν να προκαλέσουν... Η ΘΗΛΙΑ ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ .....

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ:

Κωστής Λειβαδέας, Ορφέας Ζάχος, Γιάννης Κώστογλου, Δημήτρης Κουκής, Μίμης Χρυσομάλλης, Ξένια Καλογεροπούλου, Θόδωρος Εξαρχος, Ντόρα Βολανάκη, Σταύρος Ξενίδης

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ντόρα Βολανάκη
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ράνια Βισβάρδη
ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κωστής Λειβαδέας

Ηχογράφηση 17 Νοεμβρίου 1977 (Πρώτη εκπομπή 25 Ιανουαρίου 1978)

Ο Patrick Hamilton (1904-1962) γεννήθηκε στο Sussex της Αγγλίας. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Δευτέρα πρωί", εκδόθηκε το 1925, όταν ο Χάμιλτον ήταν μόλις 21 χρονών. Με την έκδοση του βιβλίου του "Η καμπάνα του μεσονυκτίου" καθιερώθηκε στους λογοτεχνικούς κύκλους, ως ένας από τους πιο ταλαντούχους και πολλά υποσχόμενους συγγραφείς της γενιάς του.

Το πρώτο του θεατρικό έργο που ανεβαίνει στην Αγγλία είναι το "Rope". Το έργο, του έφερε άμεση οικονομική επιτυχία και αναγνώριση από την διανόηση και το κοινό, γεγονός που δεν συνοδεύτηκε και από προσωπική ευτυχία. Η δυστυχία και η απόγνωση μαζί με την προσωπική του θεώρηση πάνω στον μαρξισμό, είναι τα νέα στοιχεία που θα εμπλουτίσουν τα έργα του. Έχοντας ζήσει ένα διάστημα με μια πόρνη, η οποία τον είχε μυήσει στη θλιβερή ζωή του υποκόσμου του Λονδίνου, το 1930 θα κάνει έναν αποτυχημένο γάμο. Το 1932 θα τραυματιστεί σοβαρά από έναν μοτοσικλετιστή. Κουτσός, παράλυτος στο αριστερό χέρι και με παραμορφωτικές ουλές στο πρόσωπο θα βρει καταφύγιο στο ποτό.

Με το "Φως γκαζιού" που πρωτοπαίχτηκε το 1938, καθιερώνεται παγκόσμια σαν συγγραφέας μελοδραματικών θρίλερ. Θα ακολουθήσει μια σειρά μυθιστορημάτων, που γνώρισαν επίσης μεγάλη επιτυχία, χωρίς όμως να σταματήσουν την πτώση του συγγραφέα, στην απομόνωση, την αρρώστια και την κατάθλιψη. Πέθανε το 1962.

*"Το Φως του Γκαζιού" (Gaslight), είναι το πιο πολυπαιγμένο έργο στην ελληνική σκηνή.

http://www.megaupload.com/?d=BKSZ5152

Ευχαριστούμε τον Γιάννη Χ από την Θεσ/κη τόσο για το έργο όσο και για το κείμενο.

ΤΟ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΓΡΑΜΜΑ του ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΡΩΜΑ

Αστυνομική ιστορία του Διονυσίου Ρώμα, από την σειρά με τον γενικό τίτλο "Από την ζωή του Παύλου Φέλτη", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κωνσταντινίδη και ηχογράφηση του 1956. *(Μεταδόθηκε σε τρεις συνέχειες, τα επεισόδια είναι μονταρισμένα)

Παίζουν: Γιώργος Παππάς, Λυκούργος Καλλέργης, Αθανασία Συγγελάκη, Μιχάλης Μπούχλης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Δέσπω Διαμαντίδου, Δημήτρης Ντουνάκης και Γιώργος Πλούτης. Αφηγήτρια η Τόνια Καράλη.

Ο Διονύσιος Ρώμας (1906-1981), ανέπτυξε πολύπλευρη θεατρική δραστηριότητα, ασχολήθηκε με τη θεατρική μετάφραση και κριτική, ωστόσο η δραματουργική του παραγωγή περιορίζεται σε μόλις πέντε έργα: "Ζακυνθινή Σερενάτα", "Το Ζαμπελάκι", "Καζανόβας στην Κέρκυρα", "Οι Τρεις Κόσμοι" και το βυζαντινό δράμα "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται". Πρόδρομος του ραδιοφωνικού θεάτρου, εισήγαγε το είδος αυτό, το 1938 με το έργο του "Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη" ή "Πώς γράφτηκε ο Εθνικός μας Ύμνος". Ο ίδιος έγραψε και ανέβασε γύρω στα 150 ραδιοφωνικά θεατρικά σκετς - σύντομα δραματικά κείμενα, όπως τα χαρακτήριζε ο ίδιος - με θεματολογία, κυρίως, από την μεταβυζαντινή και νεοελληνική ιστορία, άλλα, με ευθυμογραφικό χαρακτήρα, κωμικά, αισθηματικά και αστυνομικά (Τα εκατομμύρια του Αρλεκίνου) που φαίνεται ότι προσέλκυαν το ενδιαφέρον των ακροατών. Από το 1938 μέχρι και το 1958 εργάζεται, σε διάφορες διοικητικές θέσεις στη Ραδιοφωνία (1938 - 1940 προϊστάμενος του θεατρικού τμήματος, 1954 - 1958 διευθυντής προγράμματος της Ε.Ι.Ρ. όπου ιδρύει και το Τρίτο Πρόγραμμα).

Υπόθεση: Ένα βράδυ, στην Αθήνα της κατοχής, ο Παύλος Φέλτης η γυναίκα του και ο ανακριτής Κάρλακας, θα βρεθούν στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας. Μετά την πρώτη έκπληξη, θα ακολουθήσει και μια δεύτερη... ένας φόνος.
Το γράμμα που βρέθηκε στις τσέπες του θύματος, θα δώσει την λύση....

http://www.megaupload.com/?d=Y6FN7ZO1

Την ηχογράφηση προσφέρει στους φίλους του blog από την Θεσσαλονίκη ο Γιάννης Χ. και τον ευχαριστούμε θερμά

ΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ 47 ΤΟΥ louis Verneuil

(Le Fauteuil 47 - 1926)
Ένα εύθυμο έργο, που καταγράφει μια πλευρά της ζωής των ηθοποιών, καθώς και τα παρασκήνια του θεάτρου.

Υπόθεση: Κάθε βράδυ ένας νεαρός άνδρας έρχεται στο θέατρο για να χειροκροτήσει μια όμορφη ηθοποιό. Πάντα κάθεται στο κάθισμα 47. Η ηθοποιός κολακεύεται και μπαίνει στον πειρασμό για μια περιπέτεια. Μετά από μια παρεξήγηση….

Το έργο ηχογραφήθηκε για την Ελληνική Ραδιοφωνία το 1967 σε μετάφραση Μάρκου Μαλλιαράκη, σκηνοθεσία Κανέλλου Αποστόλου και μουσική επιμέλεια Ειρήνης Σαλβαρλή. Στον κεντρικό ρόλο ακούγεται η αξέχαστη Μαίρη Αρώνη.

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ:Τζόλυ Γαρμπή .... Arsinoe , Θάνος Αρώνης .... Pivert , Μαίρη Αρώνη .... Gilberte Boulanger , Γιώργος Γαβριηλίδης .... Le baron Lebray , Περικλής Κοροβέσης .... Francis , Κώστας Σαντοριναίος .... Tremois , Γιάννης Αργύρης .... Auguste Theillard , Νίκη Τριανταφυλλίδη .... Loulou , Γιώργος Μαρίνος .... Paul Severac

Την ηχογράφηση προσφέρει στους φίλους του blog από την Θεσσαλονίκη ο Γιάννης Χ. και τον ευχαριστούμε θερμά.
Ο Ζακ Λουί Κολίν Ντε Μποκάζ (Louis Jacques Marie Collin du Bocage), γνωστός με το ψευδώνυμο Λουί Βερνέιγ (Louis Verneuil), ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και ηθοποιός. Γεννημένος στο Παρίσι το 1893, έγραψε πάνω από εξήντα θεατρικά έργα, τα περισσότερα κωμωδίες. Θεωρήθηκε ιδανικός κωμικός συγγραφέας. Η φήμη του πέρασε τα σύνορα της Γαλλίας και τα έργα του παίχτηκαν μέχρι το Broadway, όπως : «Η ζήλεια», «Κρατικές υποθέσεις» και «Η δικηγορίνα». Σενάρια του παίχτηκαν στον κινηματογράφο. Παντρεύτηκε την εγγονή της Σάρας Μπερνάρ, Λυσιάν. Το 1952 βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του. Είχε αυτοκτονήσει. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Pere Lachaise.

http://www.megaupload.com/?d=SE2543I1
http://hotfile.com/dl/83439590/88c96fc/KATHISMA_47.MP3.html
http://rapidshare.com/files/431701523/KATHISMA_47.MP3

ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΕΡΩΤΟΣ ΤΟΥ Αλντο Μπενεντέτι

Aldo De Benedetti - 30 segundos de amor (1947)

Χρονολογία Ηχογράφησης, 29 Αυγούστου 1968
Πρώτη εκπομπή: 4 Σεπτεμβρίου 1968
Επαναληπτικές εκπομπές: 24 Απριλίου 1974

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σπύρος Μηλιώνης,ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Νίκη Θεμελή, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ελευθερία Ντάνου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γκέλυ Μαυροπούλου, Κική Ρέππα, Λουίζα Ποδηματά, Νίκος Παπαναστασίου, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Μίνα Χριστοφορίδου,Εμμυ Πολυχρονίδου,Λουκιανός Ροζάν, Τασώ Καββαδία, Παντελής Ζερβός,Χρήστος Δοξαράς,Ελλη Ξανθάκη,Γιώργος Μετσόλης

Την ηχογράφηση προσφέρει στους φίλους του blog από την Θεσσαλονίκη ο Γιάννης Χ. και τον ευχαριστούμε θερμά.


http://www.megaupload.com/?d=P56H7RI6

ΞΥΠΟΛΗΤΟΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ (Barefoot in the Park) του Νηλ Σάιμον

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΣΜΑΡΩΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, καλησπέρα σας. Απόψε για πρώτη φορά θα παρουσιάσουμε έργο του Νηλ Σάιμον, γνωστού πολυγραφότατου και πολυβραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα. Οι " Ξυπόλυτοι στο πάρκο" είναι μία κωμωδία, γραμμένη το 1963, που έγινε ιδιαίτερα γνωστή από την κινηματογραφική της μεταφορά.

Το έργο μας παρουσιάζει την αρχή της ζωής ενός νεόνυμφου ζευγαριού τη δεκαετία του '60 στη Νέα Υόρκη. Ο Πολ (ένας συντηρητικός δικηγόρος) και η Μάγκι (η ανάλαφρη σύζυγος) μετακομίζουν μαζί στο πρώτο τους διαμέρισμα. Καθώς η νιρβάνα του μήνα του μέλιτος δίνει τη θέση της στην σκληρή πραγματικότητα της δημιουργίας ενός νοικοκυριού, ξεκινάνε και τα δύσκολα για το ζευγάρι αλλά και τα παράδοξα μεταξύ τους. Η πεθερά γκρινιάζει επίμονα. Ο μεσόκοπος Λοθάριο του από πάνω διαμερίσματος φλερτάρει ασύστολα. Η χαρά δίνει τη θέση της στο άγχος και σε μια σειρά τρελών κωμικών καταστάσεων.

Ο κυρίαρχος της κωμωδίας του Μπρόντγουεϊ - Νηλ Σάιμον-προσάρμοσε το επιτυχημένο του έργο σε μια κλασική ταινία το 1967 με τον ομώνυμο τίτλο. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ είναι ο Κύριος Στρέιτ και η Τζέιν Φόντα είναι η γυναίκα του Μάγκι.

Μόλις ένα χρόνο μετά τη συγγραφή της δηλ. το 1964 η κωμωδία ανέβηκε στο θέατρο "ΔΙΟΝΥΣΙΑ" σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη και σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη με τους: Λαμπέτη, Καζάν, Καρρά, Καππάτο, Σταρένιο και Σμάρω Στεφανίδου ,που λίγες μέρες πριν έφυγε σε πολύ βαθιά γεράματα. Η φωτογραφία της είναι από το πρόγραμμα της παραπάνω παράστασης και προέρχεται από το αρχείο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη.

Την μεταφορά στα ερτζιανά -σαν ραδιοσκηνοθέτης- ανέλαβε ο Δημήτρης Νικολαΐδης, στηριγμένος στην ίδια μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη και με τους : Βάσω Μανωλίδου, Αντώνης Αντωνίου, Τώνης Γιακοβάκης, Στέφανος Ληναίος, Δήμος Σταρένιος και Σμάρω Στεφανίδου, να ερμηνεύουν τους ρόλους.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα.

O Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Neil Simon γεννήθηκε το 1927 και μεγάλωσε στο Μπρονξ της Ν. Υόρκης. Μαζί με τον αδελφό του Ντάνι Σάιμον έγραφε από το 1948 μικρά σενάρια για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο καθώς και σκετς για το Μπρόντγουέι όπως τα : Catch a star (1955), και το "New faces of 1956. Η πρώτη μεγάλη κωμωδία του ήταν το 1961 με τον τίτλο "Come Blow Your Horn". Ύστερα έγραψε το "Barefoot in the Park" (1963) και το "The Odd Couple "Ένα παράξενο ζευγάρι" το 1965, με το οποίο καθιερώθηκε στη συνείδηση του κοινού ως ένας από τους πλέον επιτυχημένους κωμωδιογράφους στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ακολούθησαν τα "Plaza Suite" (1968), "The Prisoner of Second Avenue" (1971), " The Good Doctor (ελλ. απόδ.=Βότκα Μολότωφ)" (1973), "God`s favourite" (1974), Brighton Beach Memoirs (1983), "Biloxi Blues" (1984), "Broadway Bound" (1986), "Laughter on the 23rd Floor" (1993), και "45 Seconds from Broadway" (2001). Ο Neil Simon είναι πολυγραφότατος και πολυτάλαντος αφού ο ίδιος υπήρξε και παραγωγός και σεναριογράφος, αλλά και θεατρικός συγγραφέας. Πολλά από τα έργα του έγιναν δημοφιλή, παρά το γεγονός ότι η κριτική στην αρχή δεν τα αντιμετώπισε θετικά. Οι κωμωδίες του θίγουν θέματα της μεσοαστικής κοινωνίας. Έχει τιμηθεί με πάρα πολλά βραβεία.

Δε θα κουραστούμε να εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στο ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, την εκτίμησή μας στο πρόσωπο της κυρίας Αιμιλίας Κτενά, που για πολλά χρόνια επιμελείται τις εκπομπές για το θέατρο στο ραδιόφωνο.Ελπίζουμε -ως μεγάλο πια ραδιοθεατρόφιλο κοινό -στην αδιατάρακτη συνέχεια αυτών των εκπομπών.

Καλή σας ακρόαση!

http://www.megaupload.com/?d=Q3IHP39O

Ο ΑΡΧΟΝΤΟΧΩΡΙΑΤΗΣ του Μολιέρου

Ο Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν, γιος του Ζαν Ποκλέν και της Μαρί Κρεσσέ, γεννιέται το 1622. Σπουδάζει νομικά στην Ορλεάνη, ενώ το 1643 έχοντας ήδη συνδεθεί με την ηθοποιό Μαντλέν Μπεζάρ, συγκροτεί μαζί της τον θίασο «L’Illustre Theatre». Με το ψευδώνυμο Μολιέρος, διευθύνει τον θίασο, ο οποίος εγκαθίσταται στο Παρίσι. Ο θίασος περιοδεύει για δεκατρία χρόνια, ως το 1645. Το 1655 έχουμε την παράσταση της πρώτης σωζόμενης κωμωδίας του Μολιέρου Ο ασυλλόγιστος στη Λυών, με τον Μολιέρο στο ρόλο του Μασκαρίλλου. Το 1656 παρουσιάζεται το Ερωτικό πείσμα. Το 1658 ο θίασος μετονομάζεται σε «Θίασο του Κυρίου». Η επιτυχία της φάρσας Ο ερωτευμένος γιατρός είναι τέτοια ώστε του παραχωρείται το θέατρο του Πετί Μπουρμπόν. Επόμενη επιτυχία του θιάσου είναι Οι ψευτοσπουδαίες, το 1659. Το 1660 παρουσιάζεται ο Σγαναρέλος ή Ο κατά φαντασίαν κερατάς. Ακολουθεί με μεγάλη επιτυχία το έργο Σχολείο γυναικών, ενώ στη λογοτεχνική διαμάχη που ξεσπά γύρω από το έργο, ο Μολιέρος απαντά με την Κριτική του Σχολείου γυναικών και με τον Αυτοσχεδιασμό των Βερσαλλιών. Το 1664 δίνεται η πρεμιέρα της κωμωδίας Γάμος με το στανιό ενώ στις 12 Μαΐου παρουσιάζονται οι τρεις πρώτες πράξεις του Ταρτούφου. Ο βασιλιάς απαγορεύει αμέσως το ανέβασμα του Ταρτούφου στο Παρίσι. Το 1665 δίνεται η πρεμιέρα του Δον Ζουάν που, παρά την επιτυχία του, κατεβαίνει μετά από 20 παραστάσεις. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δίνει στον θίασο του Μολιέρου τον τίτλο του «Θιάσου του Βασιλιά» και 6000 λίβρες χορηγία. Ακολουθούν τα έργα Γιατρός με το στανιό και Μισάνθρωπος. Το 1667 ακολουθεί η δεύτερη εκδοχή του Ταρτούφου, παρουσιάζεται στις 5 Αυγούστου και απαγορεύεται την επομένη. Το 1668 ανεβαίνουν ο Ζωρζ Νταντέν και Ο φιλάργυρος. Το 1669 ο Μολιέρος επιστρέφει στον Ταρτούφο για μια τρίτη διασκευή, το έργο παίρνει έγκριση και γνωρίζει θριαμβευτική επιτυχία. Το 1670 ανεβαίνει Ο αρχοντοχωριάτης. Σειρά έχουν Οι κατεργαριές του Σκαπίνου το 1671 καθώς και Οι σοφολογιότατες το 1672. Στις 10 Φεβρουαρίου δίνεται η πρεμιέρα του έργου Ο κατά φαντασίαν ασθενής, με τον Μολιέρο στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αργκάν. Κατά τη διάρκεια της τέταρτης παράστασης ο Μολιέρος νιώθει μεγάλη αδιαθεσία, μεταφέρεται στο σπίτι του και εκεί αφήνει την τελευταία του πνοή. Ο Μολιέρος είναι ο μόνος εκπρόσωπος του γαλλικού κλασικισμού που επιβίωσε πανηγυρικά ως κτήμα του παγκόσμιου θεάτρου. Επηρεασμένος από τον Πλαύτο, τον Τερέντιο αλλά και την Κομμέντια ντελ Άρτε, αναπτύσσει προσωπικό ύφος, επιμένοντας στους χαρακτήρες των έργων του και όχι στην κατάσταση.

Από την παράσταση 1962-63 ΚΘΒΕ

Ο αρχοντοχωριάτης  ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο  τρεις φορές  μέχρι σήμερα, στις σαιζόν 1933,1952 και 1979  σε αντίστοιχες σκηνοθεσίες των  Φώτου Πολίτη,Σωκράτη Καραντινού και Γιώργου Θεοδοσιαδη.Το έργο  περιγράφει την διαδικασία μιας ένταξης, μιας μυητικής τελετουργίας.Ένας πλούσιος αστός επιζητεί να ενταχθεί σε μια άλλη τάξη. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να απαρνηθεί  τους  κοινωνικούς του κώδικες και να μυηθεί στα μυστικά και τους κώδικες μιας άλλης τάξης.Πρέπει για να εισχωρήσει να περάσει από μια σειρά διαδικασιών, να υποστεί μια ταπείνωση. Σύμφωνα με την θεατρική κριτική «στον Αρχοντοχωριάτη ο Μολιέρος  περιγράφει την επιθυμία για αλλοτρίωση και ταυτόχρονα ερμηνεύει το αλλοτριωτικό σύστημα ως  άλλοθι μιας τάξης που βρίσκεται  σε αδιέξοδο,αφού κανένας από τους φορείς της δεν πιστεύει σ’αυτό. Ωστόσο  όλοι το χρησιμοποιούν.Ο Μολιέρος στηλιτεύει εύστοχα την κοινωνία της εποχής του καθώς  αποδεικνύει ότι γελοίος δεν είναι μόνο ο κ.Ζουρνταίν που θέλει να εισχωρήσει σε μια τάξη στην οποία δεν ανήκει.Γελοίο είναι και το ίδιο το σύστημα στο οποίο θέλει να ενταχθεί. Ο συγγραφέας δε μελετά απλώς ένα χαρακτήρα, αλλά κοινωνιολογεί πάνω σε μια πάγια ανθρώπινη κατάσταση. Έτσι  Ο αρχοντοχωριάτης  είναι πολύ κοντά στις  Νεφέλες  του Αριστοφάνη  και ο Στρεψιάδης πολύ κοντύτερα στον κ.Ζουρνταιν από όσο φανταζομαστε» .

Βιβλίο εκδ. Παπαδόπουλος

Ο αρχοντοχωριάτης ηχογραφήθηκε  για το ραδιόφωνο το 1983 σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Γρηγόρη Γρηγορίου. Παιζουν  με την σειρά που ακούγονται οι: Τάσος Κωστής, Γιώργος Μπάρτης, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Γιώργος  Μπαγιώκης, Νίκος Πόγκας, Καίτη Τριανταφύλλου, Αλίκη Αλεξανδράκη, Τρύφων Καρατζάς, Γιώργος Γεωγλερής, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Ματίνα Καρρά, Άννυ Πασπάτη. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κ.Ζουρνταίν ερμηνεύει ο Ανδρέας Φιλιππίδης.
Την ηχογράφηση προσφέρει στους φίλους του blog ο Γιάννης Χ. τον οποίο και ευχαριστούμε  θερμά.

http://www.megaupload.com/?d=MENXV4M7
http://rapidshare.com/files/430109997/O_ARXONTOXWRIATIS.mp3

ΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΒΛΕΠΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΛΩΝΤ ΜΠΑΛ

ΚΛΩΝΤ ΜΠΑΛ

Υπόθεση: Στο σπίτι της ΣΙΣΙΛΙΑ ΤΖΟΟΥΝΣ φτάνουν ο ΜΑΡΤΙΝ ΡΟΪ με έναν ΓΙΑΤΡΟ ο οποίος έχει έρθει για να εξετάσει τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΚΟΛΕΡ. Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ έχει τραυματιστεί από το όπλο του ΣΥΝΤΝΕΪ ΜΠΡΟΥΚ, αφεντικού των ξυλοκόπων και ο φίλος του ο ΡΟΪ τον μετέφερε στο σπίτι της ΣΙΣΙΛΙΑ για να τον περιθάλψει. Το επόμενο πρωί οι δυο φίλοι φεύγουν από το σπίτι της ΣΙΣΙΛΙΑ για να πάνε στην δουλειά τους. Λίγο αργότερα η ΕΣΘΕΡ ΤΖΟΟΥΝΣ επιπλήττει την ΣΙΣΙΛΙΑ που φιλοξένησε τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ επειδή ήταν νέγρος. Η ΣΙΣΙΛΙΑ που είναι τυφλή δεν το αντιλήφθηκε διότι ήταν η πρώτη φορά που είχε παρέα στο σπίτι της. Την επόμενη μέρα ο ΡΟΪ με τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ επιστρέφουν στο σπίτι της ΣΙΣΙΛΙΑΣ. Ο νέγρος ΝΤΕΪΒΙΝΤ και η λευκή ΣΙΣΙΛΙΑ αγαπιούνται και θέλουν να παντρευτούν. Η κοινωνία, όμως, είναι αντίθετη με τον γάμο τους. Ο ΑΙΔΕΣΙΜΟΤΑΤΟΣ ΠΗΤ προσπαθεί να της εξηγήσει ότι η αγάπη της για τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ δεν είναι αληθινή αλλά μια τάση φυγής της από τα προβλήματα που την κυριεύουν: είναι τυφλή και έχει χάσει τον πατέρα της σε μικρή ηλικία. Λίγο αργότερα, ο νέγρος ΠΑΤΕΡ ΔΩΡΟΘΕΟΣ έρχεται για να ανακοινώσει στον ΝΤΕΪΒΙΝΤ ότι έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης εις βάρος του. Ο δικηγόρος του ΤΖΩΝ ΣΜΙΘ είναι πρόεδρος της λεγεώνας για την προστασία των έγχρωμων φυλών και συνοδεύει τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ στο δικαστήριο. Στην δίκη που γίνεται τρεις μήνες μετά την σύλληψή του ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ καταδικάζεται σε δυο χρόνια με αναστολή. Η κοινωνία, όμως, παραμένει αναστατωμένη με αυξημένο το αίσθημα της εκδίκησης. Η ΣΙΣΙΛΙΑ περιμένει με αγωνία τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ να επιστρέψει από το δικαστήριο. Παράλληλα, ο ΑΙΔΕΣΙΜΟΤΑΤΟΣ ΠΗΤ αποφασίζει να ευλογήσει τον γάμο της ΣΙΣΙΛΙΑΣ με τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ. Η εφημερίδα του φωτορεπόρτερ ΠΗΤΕΡ ΜΠΕΪΤΣ προτείνει στην ΣΙΣΙΛΙΑ να εγχειριστεί για να διορθώσει την όρασή της. Εκείνη αφήνει την τελική απόφαση στον ΝΤΕΪΒΙΝΤ, ο οποίος και δίνει την συγκατάθεσή του. Τρεις εβδομάδες αργότερα ο φωτορεπόρτερ ΠΗΤΕΡ ΜΠΕΪΤΣ ενημερώνει τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ πως η εγχείρηση έχει πετύχει και ότι η ΣΙΣΙΛΙΑ δεν θέλει να τον ξαναδεί. Ως αποτέλεσμα, ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ αυτοκτονεί. Όταν η ΣΙΣΙΛΙΑ επιστρέψει στο σπίτι και βγάλει τους επιδέσμους θα καταλάβουν ότι η εγχείρηση δεν πέτυχε και ότι ήταν μια καλοστημένη ιστορία της εφημερίδας. Η ΣΙΣΙΛΙΑ συνεχίζει να μην βλέπει αλλά πιστεύει ότι τουλάχιστον έχει τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ.

ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ (*) ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ «ΠΟΡΕΙΑ» ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1964-1965 ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΛΩΝΤ ΜΠΑΛ «ΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΒΛΕΠΕ ΜΑΖΙ» ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ:


Ο Μαθητής μου ΚλΩΝΤ ΜΠΑΛ
Πρόλογος του γνωστού συγγραφέωs PAUL GUTH

Ο Κλώντ Mπαλ υπήρξε μαθητής μου σε μια από τις τελευταίες τάξεις του λυκείου Ζανσόν - ντε - Σαγίν. Μου είχε κάνει την τιμή να διαβάζει εκείνη τη χρονιά. Ήξερα, λοιπόν, πως ήταν καλός μαθητής, αλλά αγνοούσα πως, σε ηλικία μόλις δεκατριών ετών έγραφε ποιήματα κάτω από το θρανίο.
Τον έχασα μετά για χρόνια, αλλά μπορώ να διαβεβαιώσω πως ο Κλώντ Mπαλ όλο αυτό το διάστημα δεν αποκοιμήθηκε. Αντίθετα μάλιστα, έγινε ο τύπος του ανθρώπου που ξαγρυπνάει, που ή αδικία πάντα συνεγείρει.
Κατέχει μια τόσο οξεία αίσθηση της αδικίας και της μισαλλοδοξίας, ώστε μόλις κάπου εκδηλωθούν, αυτός υποφέρει. Αρρωσταίνει όποτε γίνεται κακό στους αθώους. Ευθύς μεταβάλλεται σε έμπιστο των δυστυχισμένων που η κοινωνία θα έπρεπε ν’ αποκαταστήσει. 0 Κλώντ Mπαλ πάσχει γι’ όσους άδικα κατηγορούνται και άδικα διώκονται.
Αν μια μέρα τύχαινε να με κατηγορήσουν για ένα έγκλημα που δεν θα είχα διαπράξει, θα έσπευδα να προσφύγω στον Κλωντ Μπαλ και να ομολογήσω. Θα με περιμάζευε στο σπίτι του, ώσπου να με ξέπλεναν κι απ' την παραμικρή υποψία. Μια συνηγορία για μια δίκαια υπόθεση μας προσφέρει με το πρώτο θεατρικό έργο ταυ « Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί».
Ο παλιός μαθητής μου Κλωντ Μπαλ μου παρέδωσε το χειρόγραφο του έργου του, όπως μου παρέδιδε άλλοτε τα τετράδια με τις εργασίες τoυ στα γαλλικά ή στα λατινικά. Κι εγώ, με το γνωστό κόκκινο μελάνι, τον βαθμολόγησα με άριστα. Όχι από τρυφερότητα της μνήμης, επειδή είχε υπάρξει ένας καλός μαθητής, μα από δικαιοσύνη. Κι είναι πράγματι το ελάχιστο των πραγμάτων να 'ναι κανείς δίκαιος απέναντι σ' ένα έργο που έχει ακριβώς για θέμα του τη Δικαιοσύνη.
Ωστόσο, πρέπει να πω πως ο Κλωντ Μπαλ μ' έφερε σε πολύ δύσκολη θέση. Κέντησε το έργο του μ' ένα μεγαλειώδες κομπολόι αγωνίας και αναμονής, που απ' την πρώτη κιόλας πράξη κυριολεκτικά με «έδεσε» στην πολυθρόνα μου. Δεν μπορώ παρά ν' ανοίξω το στόμα και να ψελλίσω: «Είναι τόσο ωραίο!» Κι αν επιμένετε, να προσθέσω: «Είμαι αναστατωμένος!» Και θα μείνω έτσι, με το στόμα ανοιχτό. Γιατί η κλοπή που έχει σκαρώσει ο μαθητής μου Κλωντ Μπαλ, η αγωνία που την διατρέχει μου απαγορεύουν να πω περισσότερα. Για να μην αποκαλύψω το θέμα.


Σημείωμα τον μεταφραστή Κώστα Σταματίου

Με την Κάκια Αναλυτή και τον Κώστα Ρηγόπουλο μας συνδέει μακροχρόνια αμοιβαία συμπάθεια. Έτυχε να τους γνωρίσω απ' τα πρώτα τους βήματα στο δρόμο, τον σκληρό και κακοτράχαλο, του θεάτρου και του κινηματογράφου και πάντα μου 'κανε εντύπωση η σεμνότητα και εργατικότητά τους. Ακόμα κι οι δυο τους έχουν ένα προτέρημα, που θεωρώ σαν το άλφα και το ωμέγα κάθε θεατρικής επιτυχίας: είναι νοικοκυραίοι, σοβαροί, συνειδητοί, επαγγελματίες ηθοποιοί. Αγαπάνε τη δουλειά τους κι ότι έχουν κάνει ως τώρα είχε τη σφραγίδα της ολοκληρωμένης και υπεύθυνης θεατρικής εργασίας.

Για όλα αυτά με ιδιαίτερη χαρά δέχτηκα να συνεργαστώ μαζί μεταφράζοντας ένα έργο τόσο τρυφερό κι' ανθρώπινο, που είμαι βέβαιος πως - 'με τη βοήθεια του θεού του θεάτρου – θα καλύψει τις παραστάσεις του ως το τέλος της «σαιζόν».

Πού εδράζω αυτή μου την πεποίθηση; Στο γεγονος ότι το « Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί .. » είναι ένα έργο γραμμένο με πολλή καρδιά και προορισμένο να μιλήσει σ' όλες τις κσρδιές. Ο νεαρός συγγραφέας του πέτυχε, πράγματι, αυτό το δυσκολώτατο: να δώσει ένα έργο με «θέση>, με κοινωνικό περιεχόμενο και ανθρώπινο προβληματισμό χωρίς καμιά προσφυγή σ' εγκεφαλικά «επιχειρήματα», χωρίς το παραμικρό ίχνος προπαγάνδας υπέρ της μιας άποψης ή της άλλης. Και η δυσκολία που υπερπήδησε ειναι προφανής: χειρίστηκε ένα θέμα καυτό, όπως είναι το φυλετικό, ένα θέμα που εμπεριέχει τον πειρασμό να βγάλει κανείς «δεκάρικους» κατά της αδικίας και των αδικούντων. Ο Κλωντ Μπαλ «μαέστρος» της θεατρικής τέχνης απ' τα πρώτα του βήματα, όπως αποδείχνει στην πράξη - απέφυγε με δεξιοτεχνία τον σκόπελο. Άφησε τα πράγματα να μιλήσουν από μόνα τους, άφησε το συναίσθημα να ξεχυθεί και να πείσει αγγίζοντας την καρδιά πρώτα και με διάμεσο την καρδιά, το μυαλό, τη σκέψη.

Αλλ' εκτός από τη βασική αυτή αρετή, την συναισθηματική του ευστοχία, το έργο του Κλωντ Μπαλ έχει και πολλές άλλες, καθόλου ευκαταφρόνητες: (αυτό που οι Γάλλοι λένε «COUR & DE ΤΗΕΑTRE») , δημιουργία ατμόσφαιρας αναμονής και αγωνίας, μεθοδικό «χτίσιμο» ρόλων κ.α.. Το τελευταίο στοιχείο είναι ιδιαίτερα αξιoσημείωτo: όλοι οι ρόλοι, απ' τον πρώτο κι ως τον έσχατο, ,έχουν ανθρώπινη πυκνότητα και ψυχολογική συνέπεια τέτοια, που λες και γράφτηκαν από χέρι δοκιμασμένου θεατρικού δασκάλου κι όχι ενός νέου, σχεδόν παιδιού, όπως ο Κλώντ Μπάλ.

Να λοιπόν, για ποιο λόγο πιστεύω πως το «Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί» πρέπει ν’ αρέσει. Γιατί, με δυο λόγια, έχει όλα τα στοιχεία του καλού, ποιοτικού θεάτρου κι επιπλέον μιλάει κατευθείαν στην καρδιά...

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 4 Απριλίου 1967

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ ΚΩΣΤΑΣ.
Παίζουν οι ηθοποιοί:ΜΟΥΣΟΥΡΗ ΡΙΤΑ,ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ ΒΑΣΟΣ,ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ,ΠΕΤΡΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ,ΡΕΥΜΑΤΑΣ ΜΑΚΗΣ,ΒΑΣΤΑΡΔΗΣ ΝΙΚΟΣ,ΑΝΑΛΥΤΗ ΚΑΚΙΑ,ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ,ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ,ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ.
(*) Σημειώνουμε ότι το πρόγραμμα αυτό όσο και πάρα πολλά άλλα ακόμη, μας παραχωρήθηκαν προσωρινά  για επεξεργασία και αξιοποίηση από τη Β. Νίκα. Την ευχαριστούμε βαθύτατα και δια μέσου αυτής και τον κ. Μέλιο Νίκα με τους απίστευτους θεατρικούς του θησαυρούς.
Την ηχογράφηση προσφέρει στους φίλους του blog ο Γιάννης Χ. τον οποίο και ευχαριστούμε  θερμά.http://www.megaupload.com/?d=JA4KU3E2

ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Με την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου ο Οδυσσέας Ελύτης επιστρατεύεται ως ανθυπολοχαγός. Στις 12 Δεκεμβρίου με το τάγμα του εισδύει στη Βόρεια Ήπειρο. Το 1941 τον βρίσκει σχεδόν ετοιμοθάνατο. Μεταφέρεται στα Ιωάννινα και με τη βοήθεια μιας νοσοκόμου γλιτώνει τον θάνατο. Μεταφέρεται στην Αθήνα. Η ανάρρωση του συμπίπτει με την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα. Από το 1944, μετά την απελευθέρωση, ο ποιητής αρχίζει να δημοσιεύει έργα του που έχουν σχέση με τον πόλεμο…

ΥΠΟΘΕΣΗ

Το 1945 δημοσιεύεται στο Τετράδιο η ελεγεία του Ελύτη «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας». Στο ποίημα ο λυρισμός αφομοιώνει ένα επεισόδιο από τον πόλεμο και τον κάνει τραγούδι. Παρά το υπερρεαλιστικό στοιχείο, στο Άσμα χρησιμοποιείται η φωνή και ο ρυθμός της δεκαπεντασύλλαβης παράδοσης του δημοτικού τραγουδιού. Ένα σπουδαίο έργο σε μία σημαντική ηχογράφηση. Καλή ακρόαση

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Χατζιδάκις
ΣΤΟ ΠΙΑΝΟ: Μάνος Χατζιδάκις
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μήτσος Λυγίζος
ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ: Έλσα Βεργή, Δημήτρης Μυράτ, Θάνος Κωτσόπουλος
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 17 λεπτά και 44 δευτερόλεπτα

http://www.megaupload.com/?d=BQY2QULT

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

Παιδιά της Ελλάδος παιδιά

Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Μεσ' τους δρόμους τριγυρνάνε
οι μανάδες και κοιτάνε
ν' αντικρίσουνε,
τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν
στο σταθμό όταν χωριστήκαν
να νικήσουνε.

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε:

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,
παιδιά στη γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά.

Λέω σ' όσες αγαπούνε
και για κάποιον ξενυχτούνε
και στενάζουνε,
πως η πίκρα κι η τρεμούλα
σε μια τίμια Ελληνοπούλα,
δεν ταιριάζουνε.

Ελληνίδες του Ζαλόγγου
και της πόλης και του λόγγου
και Πλακιώτισσες,
όσο κι αν πικρά πονούμε
υπερήφανα ας πούμε
σαν Σουλιώτισσες.

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,
παιδιά στη γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά.

Με της νίκης τα κλαδιά,
σας προσμένουμε παιδιά

Οι αρχικοί στίχοι κατέληγαν «Αν δεν είστε νικηταί / μη γυρίσετε ποτέ» κατά το δωρικό «ή ταν ή επί τας» Η Βέμπο όμως το βρήκε σκληρό κι έτσι ο Τραϊφόρος έγραψε το θρυλικό «Με της νίκης τα κλαδιά / σας προσμένουμε παιδιά» Φυσικά η μελωδία ανήκει σε ένα παλαιότερο τραγούδι του Σουγιούλ, στη περίφημη «Ζεχρά»

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ Φεντερίκ Νταρ - Ρομπέρ Οσέν

Χρονολογία Ηχογράφησης, 29 Ιουνίου 1982
Πρώτη εκπομπή: 10 Οκτωβρίου 1982

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Αντώνης Δωριάδης, ΠΑΡΑΓΩΓΗ Βίκη Μουνδρέα, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δανάη Ευαγγελίου, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Αντώνης Δωριάδης,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Ιωακειμίδης, Αλέξης Γεωργίου, Θόδωρος Εξαρχος, Λάμπρος Τσάγκας, Στέλιος Λιονάκης, Νίκος Γκλαβάς, Αννα Γεραλή, Λευτέρης Βογιατζής, Γκάρυ Βοσκοπούλου, Γιώργος Μάζης, Κώστας Καστανάς

http://www.megaupload.com/?d=O4934C8Z

AAARobert Hossein AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA Frédéric Dard

Το έργο είναι από το αρχείο του Γιάννη από τη Θεσσαλονίκη και τον ευχαριστούμε πολύ.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΩΟ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ του Άντον Τσέχοφ

ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΩΟ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ

του Άντον Τσέχοφ,

σε διασκευή

του ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΑΡΟΥ

Ο Γάλλος, ρωσικής καταγωγής, συγγραφέας συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στον εμπλουτισμό της λογοτεχνίας και της δραματουργίας στη χώρα του. Το έργο του περιλαμβάνει πρωτότυπα έργα που παίχτηκαν με επιτυχία στο Παρίσι, αλλά και εξαιρετικές μεταφράσεις και θεατρικές διασκευές στα γαλλικά πολλών ρώσικων αριστουργημάτων. Και να, που το σημερινό μας έργο προέρχεται από τη Ρωσία, την «πρώτη» πατρίδα του Αρού, κι από έναν ιδιαίτερα αγαπημένο στην Ελλάδα Ρώσο συγγραφέα, τον Άντον Τσέχοφ. «Αυτό το ζώο το παράξενο» από το ραδιοφωνικό θέατρο…

ΥΠΟΘΕΣΗ

Αυτό το ζώο το παράξενο… Μα ποιο; Φυσικά ο άνθρωπος. Άνθρωποι που μέσα από την αλήθεια τους ξεδιπλώνουν τους ρόλους τους, του άτακτου συζύγου, της ζηλιάρας συντρόφου, της μοναχικής ερωμένης. Και το θέμα τους… Και βέβαια η αγάπη. Ο Αρού διασκεύασε πέντε διηγήματα του Τσέχωφ τα οποία αποτελούν τη σπονδυλική στήλη του θεατρικού αυτού έργου. Καλή ακρόαση…


ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Γκαμπριέλ Αρού
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αλίκη Γεωργούλη
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ράνια Βισβάρδη
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Γιαννίσης
ΠΑΙΖΟΥΝ: Νικήτας Τσακίρογλου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Κούλα Αγαγιώτου, Ντίνος Καρύδης, Κική Ρέππα, Γιώργος Νέζος
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 47 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1977 (21 Απριλίου)

http://www.megaupload.com/?d=DVAGIJII

ΛΙΓΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ

Το σημερινό μας έργο έχει ανέβει αρκετές φορές στο θέατρο τόσο από επαγγελματικούς όσο και ερασιτεχνικούς θιάσους. Αναφέρω το ανέβασμα του 1967 σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Μπούχλη (τον έχουμε συναντήσει πολλές φορές στο ραδιοφωνικό θέατρο ως σκηνοθέτη) με πρωταγωνιστές τους: Μάνο Κατράκη, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Μαίρη Χρονοπούλου, Αλίκη Γεωργούλη κ.α.
Για την ιστορία η σημερινή μετάφραση της Αλίκης Γεωργούλη είναι η ίδια με αυτή της θεατρικής παράστασης του 1967.


Ο Γκαμπριέλ Αρού, με πραγματικό όνομα Γκαμπριέλ Αρουτσέφ, ήταν λογοτεχνικός και θεατρικός συγγραφέας, ενώ διασκεύασε και μετέφρασε στη γαλλική πολλά κείμενα. Γεννήθηκε στη Ρωσία το 1909. Το 1921, μετά τα συμβάντα της ρωσικής επανάστασης, πήγε μαζί με την οικογένειά του στο Παρίσι. Το 1930 αποκτά το πτυχίο λογοτεχνίας από το πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Στην αρχή ξεκίνησε να γράφει μυθιστορήματα, αλλά μετέπειτα ασχολήθηκε και με τα θεατρικά κείμενα. Πρώτο του θεατρικό έργο είναι το «Ορφέας ή ο φόβος των θαυμάτων» που γράφτηκε το 1935. Ακολουθούν τα: «Αυτό το ζώο το παράξενο», «Δύο επί δύο κάνουν πέντε», «Μήλα για την Εύα» κ.α. Από το 1950, ξεκινάει να ασχολείται με τον κινηματογράφο, γράφοντας σενάρια ( «Hussars», «Ο θάνατος σ’ αυτό τον κήπο» κ.α.), είτε διασκευάζοντας για τον κινηματογράφο. Ο Αρού υπήρξε λάτρης του αρχαίου ελληνικού δράματος και των μεγάλων ελληνικών κλασικών κειμένων. Το 1981 βραβεύτηκε με το θεατρικό έπαθλο του Γαλλικού θεάτρου. Πέθανε το 1982.

Ευχαριστούμε πολύ τον NikosPs για το έργο και το κείμενο.

Ο ΟΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑΣ του Αλφρέ Ζαρύ

Ο βασιλιάς Ομπού (1975) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή Π. ΖΕΡΒΌΣ - Μ. ΑΡΏΝΗ

Ο βασιλιάς Ομπού παρουσιάστηκε στην Ελλάδα 80 χρόνια ύστερα από την πρώτη παράστασή του στη Γαλλία(1896).Το συγκεκριμένο έργο θεωρείται σήμερα ο θεμέλιος λίθος του σύγχρονου πρωτοποριακού θεάτρου.Γράφτηκε όταν ο Ζαρύ ήταν 15 ετών(!) και παίχτηκε αρχικά για μαριονέτες.

Έργο με άγριο και αναρχικό χιούμορ, αποτέλεσε μια εξέγερση ενάντια στην κοινωνία και στις συμβάσεις του νατουραλιστικού θεάτρου, σκανδάλισε το κοινό της εποχής και συνεχίζει να έχει σημαντική απήχηση. Ο κυρ-Ομπού ακόλαστος, δειλός, άξεστος, αλαζονικά σκληρός και ξεδιάντροπα αμοραλιστής , είναι ένα φαρσικό αρχέτυπο του μεταγενέστερου αντι-ήρωα της πυρηνικής εποχής. Πολλά στοιχεία του έργου κατάγονται από το κουκλοθέατρο: χρήση προσωπείων, απλών σκηνικών, χονδροειδούς παντομίμας, στυλιζαρισμένης εκφοράς του λόγου, στοιχεία χυδαίας φάρσας και σλάπστικ κ.α. Η τεχνική του παραπέμπει επίσης στον Σαίξπηρ ,στον Καραγκιόζη και στο μιούζικ- χολ. Σύμφωνα μάλιστα με τον έγκυρο κριτικό Κ.Γεωργουσόπουλο "Ο Ομπού εκπροσωπεί μια ιδεολογία που είναι γέννημα-θρέμμα της εποχής του και κάθε εποχής με τα ίδια γνωρίσματα και την ίδια αρρώστια.

Η μυθολογία του αιώνα του θετικισμού και η μυθολογία του αιώνα του καπιταλισμού φωλιάζουν μέσα στο ηλίθιο σουβλερό κεφάλι του ήρωα και χωνεύονται στην ανοικονόμητη κοιλιά του για να καταλήξουν στον μεγαλοπρεπή αφεδρώνα του Ούμπου ως merdre (το μοναδικό προϊόν αυτής της μυθολογίας). Όπως      ο Καραγκιόζης προϋπάρχει των γεγονότων,τα οποία δημιουργεί, ο Ομπού ανήκει στον δυτικό πολιτισμό γιατί τον παράγει. Βασιλιάς ή στρατιώτης, πλούσιος ή πένης, ελεύθερος ή δεσμώτης παράγει τα ιδεώδη, την τέχνη, την επιστήμη και την πολιτική της εποχής μας. Υπουργός εξωτερικών, συνωμότης, βασανιστής, δολοφόνος, χαφιές, άρχων ή αναρχικός παράγει πολιτιστικά και καταναλωτικά αγαθά και ύστερα κάθεται και τα χωνεύει. Κατόπιν θεοποιεί τα απορρίμματά του.

Ο Άμλετ στοχάζεται κρατώντας ένα κρανίο,ο Φάουστ μέσα στο εργαστήρι του,ο Ομπού φιλοσοφεί στον απόπατο".

Υπόθεση: Ο ΟΜΠΟΥ, ένας εντυπωσιακά χοντρός, χαζός και άγριος άνθρωπος, πιέζεται από τη φιλόδοξη γυναίκα του να σκοτώσει το βασιλιά της Πολωνίας Βανσεσλάς, για να σφετεριστεί το θρόνο κι έτσι να κρατάει ομπρέλα και να τρώει πιο πολύ λουκάνικο. Ο ΟΜΠΟΥ που υπήρξε κάποτε βασιλιάς της Αραγωνίας, τώρα είναι συνταγματάρχης των δραγόνων του Βανσεσλάς. Η ηθική του, το απαγορεύει, αλλά η λαιμαργία του υπερισχύει και έτσι την επόμενη κιόλας μέρα, οργανώνει συνωμοσία. Το σύνθημα για την ανταρσία θα είναι το περιβόητο "Merdre!" και ακολουθεί σφαγή. Ο μόνος που γλιτώνει απ' τη βασιλική οικογένεια είναι ο διάδοχος του θρόνου Μπουγκρελάς, που καταφεύγει στη Ρωσία. Ο ΟΜΠΟΥ κυβερνάει δολοφονώντας, βασανίζοντας, βρίζοντας, φορολογώντας και τρώγοντας, με πάθος και όσο περισσότερο μπορεί. Κατακρεουργεί τους ευγενείς, τους αξιωματούχους, τους χωρικούς. Εισπράττει μόνος του τους φόρους (πολλές φορές) και φυλακίζει ακόμα και τον πρώην σύντροφό του Μπορντούρ. Ο τελευταίος όμως δραπετεύει, για να καταφύγει επίσης, στην προστασία του Τσάρου. Ο Τσάρος ορκίζεται εκδίκηση και δικαιοσύνη και έτσι κηρύσσει τον πόλεμο στην Πολωνία και στον βασιλιά ΟΜΠΟΥ. Ο ΟΜΠΟΥ τελικά χάνει, καταδιώκεται και καταφεύγει σε μια σπηλιά όπου έπειτα από μια επική μάχη με μια νεκρή αρκούδα, ξαναβρίσκεται με την γυναίκα του και φεύγουν μαζί για τη Γαλλία.

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 11 Μαρτίου 1991
ΣΚΗΝΟΘΕΣΊΑ Βασίλης Νικολαΐδης, ΜΟΥΣΙΚΉ ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ Ιάκωβος Δρόσος, ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ Γιώργος Μαυροΐδης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Γκιωνάκης, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Κωστής Καπελώνης, Φώτης Πετρίδης, Περικλής Τσαμαντάνης, Παναγιώτης Σακελλαρίου, Απόστολος Σφακιανάκης, Μαρία Κατσιαδάκη, Γιάννης Κρανάς, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Ντίνα Κώνστα, Αγαπητός Μανδαληός, Τάκης Παπαματθαίου.

http://rapidshare.com/files/425830368/______________________________.MP3

http://www.megaupload.com/?d=0V2IH1BG

Την ηχογραφηση προσφερει στους φιλους του blog ο Γιαννης Χ., τον οποιο και ευχαριστουμε θερμα.

Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗ

Υπόθεση: Ο ανώτατος Υπάλληλος κύριος Ολυμπιάδης ψάχνει τρόπο να ζητήσει αύξηση του μισθού του από τον τότε «πρωθυπουργό» (αντιβασιλέα του Όθωνα). Και για επιχείρημα, τού ’ρχεται η φαεινή ιδέα: «Δευτέρα με Δευτέρα οκτώ μέρες, και Δευτέρα 16 και Δευτέρα 24 και Δευτέρα 32. Γιατί λοιπόν τις τέσσερις εβδομάδες μας τις περνούν για τριάντα ημέρες, ενώ είναι κανονικά 32; Δύο ημέρες περιπλέον είναι 33 δραχμαί και 33 λεπτά…». Κι από κει και πέρα σε διαδοχικά καρέ ξεδιπλώνεται ο μηχανισμός της διαφθοράς γύρω από την καρέκλα του Σύμβουλου Διευθυντή κύριου Ολυμπιάδη.

Ο Μ. Χουρμούζης Τριανταφύλλου (1804-1882), γιος του Κωνσταντίνου Χουρμούζιου Τριανταφύλλου, γεννήθηκε στο Γαλατά της Κωνσταντινούπολης και καταγόταν από την Κρήτη ή τη Θεσσαλία. Πέρασε τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια μεταξύ Κρήτης και Πόλης. Μετά το ξέσπασμα της επανάστασης ήρθε για να συμβάλει στον Αγώνα στο πλάι του Εδουάρδου Ραϊνέκ στην Κρήτη. Για την προσφορά του στον αγώνα πήρε τιμητικά τον βαθμό του αξιωματικού και υπηρέτησε στη στρατιωτική φάλαγγα της Λαμίας. Διετέλεσε πρόεδρος του επαρχιακού συμβουλίου Φθιώτιδος και το 1851 εκλέχτηκε βουλευτής Φθιώτιδος. Τρία χρόνια αργότερα εκλέχτηκε αντιπρόεδρος της Βουλής και πήρε μέρος στη Θεσσαλική Επανάσταση. Λόγω των φιλελεύθερων φρονημάτων του διώχτηκε και το 1856 κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέθανε. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες της Πόλης Αρμονία, Νεολόγος και Ομόνοια. Στην Αρμονία μάλιστα δημοσίευσε το 1864 τη διάλεξη Περί Πολιτείας (που εκδόθηκε αργότερα στη Σμύρνη και τη Σύρο) καθώς επίσης συνδικαλιστικά άρθρα. Γνωστός στο χώρο τις λογοτεχνίας είναι κυρίως για τις θεατρικές κωμωδίες του, με βασικό χαρακτηριστικό την καυστική σάτιρα της ελληνικής κοινωνίας μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Πρωτοεμφανίστηκε με τη δημοσίευση των Επτά διαλόγων στην εφημερίδα Εποχή και ακολούθησαν ο Λεπρέντης (1835), ο Τυχοδιώκτης (1835), ο Υπάλληλος (1836) ο Ευγενής (1838) και ο Χαρτοπαίκτης (1839). Το 1842 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του από τον κρητικό αγώνα, με τίτλο Κρητικά και το 1869 τη μονογραφία Η νήσος Αντιγόνη. Το τελευταίο του έργο ήταν το κριτικό δοκίμιο της λαϊκής μυθιστορηματικής σύγχρονής του παραγωγής Παροδική μικρογραφία μυθιστορημάτων και εκδόθηκε το 1882. Εξέδωσε επίσης μια παράφραση του Πλούτου του Αριστοφάνη, και μια μελέτη με τίτλο Συνοπτικός παραλληλισμός ηθών και εθίμων ως και τινών περιέργων των επί Ομήρου Αχαιών προς τινά των νεωτέρων Ελλήνων, ενώ σώζεται επίσης ο τίτλος από μια χαμένη κωμωδία του με τίτλο Ο Οψίπλουτος. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Μιλτιάδη Χουρμούζη βλ. Ευαγγελίδης Τρ.Ε. – Μοάτσος Ερ., «Χουρμούζης Μιχαήλ Βυζάντιος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια24. Αθήνα, Πυρσός, 1934 και Χρονολόγιο του Μ.Χουρμούζη, στον τόμο Μ.Χουρμούζη, Διάλογοι επτά• Καταχωρηθέντες εις την εφημερίδα Η Εποχή (τω 1834 έτει). Αθήνα, Ιθάκη, 1980.

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 16 Μαρτίου 1982

ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΣ ΧΑΝΙΩΤΗΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΤΑΝΙΔΗΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΒΙΚΗ ΜΟΥΝΔΡΕΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ.

Παίζουν οι ηθοποιοί: ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΓΙΑΝΚΑ ΑΒΑΓΙΑΝΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΣΧΙΔΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΚΟΥΤΣΕΛΗΣ, ΠΑΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΛΑΒΡΟΥΖΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΠΕΡΙΔΗΣ, ΝΤΟΡΑ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΑΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΡΕΝΑΤΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΤΖΟΜΠΑΝΑΚΗ, ΚΩΣΤΑΣ ΤΖΟΥΒΑΡΑΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΠΕΚΟΣ, ΜΑΝΟΣ ΤΣΙΛΙΜΙΔΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΛΚΙΑΣ.

http://www.megaupload.com/?d=6QL558KS

ΕΝΑ blog ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ

http://theatrical-evenings.blogspot.com/

Ευχαριστούμε θερμότατα τον NikosPs ο οποίος εκτός από την ιδέα μας προσέφερε όλα τα κείμενα και όσα έργα έλειπαν από το αρχείο μας.

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ DARIO FO

Ευκαιρία να θυμηθούμε μία σπουδαία παράσταση. Τη σεζόν 1979 - 1980 ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου, αυτό το σπουδαίο ζευγάρι, παρουσίασαν για πρώτη φορά το έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Η παράσταση βέβαια άφησε ιστορία. Και για να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Το έργο μας δεν είναι μία κωμωδία. Είναι σάτιρα. Μία ξεκάθαρη σάτιρα που βλέποντας πως όχι μόνο επιβιώνει ακόμα και σήμερα αλλά και κάθε χρόνο γίνεται όλο και περισσότερο επίκαιρη, καταλαβαίνουμε τη διαχρονικότητά της. Σήμερα, λοιπόν, ανεβάζουμε το έργο όπως παρουσιάστηκε από το θέατρο της Δευτέρας. Καλή ακρόαση

ΥΠΟΘΕΣΗ

Σε μια γειτονιά του Μιλάνου, η Ρόζα επιστρέφει στο σπίτι της με τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ. Διηγείται στην φίλη της Μαρία τα περιστατικά που συνέβησαν στο κατάστημα με τον διευθυντή εξαιτίας της αύξησης των τιμών. Οι πελάτες κατάφεραν να πληρώσουν με τις παλιές τιμές φωνάζοντας «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Η Ρόζα προσπαθεί να εξαφανίσει τις πολλές σακούλες με τα ψώνια σκεπτόμενη την αντίδραση του συζύγου της. Έτσι, τα βάζει κάτω από το κρεβάτι της και κάτω από το φόρεμα της Μαρίας. Όταν ο Τζοβάνι γυρνάει από το εργοστάσιο που δουλεύει, διηγείται στην Ρόζα τα όσα είδε να συμβαίνουν στο σούπερ μάρκετ. Δεν φαντάζεται ότι θα μπορούσε να ήταν η γυναίκα του μέσα σε αυτό, λέγοντας ότι αν το έκανε θα την χώριζε. Λίγο αργότερα, στο σπίτι τους έρχεται για έρευνα ένας αστυνόμος. Ο αστυνόμος πείθεται από το φτωχικό διαμέρισμα και φαγητό τους και δεν τους ερευνά. Επιπρόσθετα, κάθεται στο σπίτι και συζητά με τον Τζοβάνι για τα μέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων. Λίγο πριν φύγει ο Τζοβάνι επιμένει να κάνει έρευνα ο αστυνόμος αλλά εκείνος αρνείται. Έπειτα, η Ρόζα φέρνει την Μαρία στο σπίτι της για την ψεύτικη εγκυμοσύνη της. Αλλά, επιστρέφει πάλι ο Αστυνόμος που επιμένει να πάρει την έγκυο να γεννήσει…

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Άννα Βαρβαρέσσου - Τζόγια
ΜΟΥΣΙΚΗ: Βασίλης Δημητρίου
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στέφανος Ληναίος
ΠΑΙΖΟΥΝ: Στέφανος Ληναίος, Έλλη Φωτίου, Σταύρος Ξενίδης, Χριστίνα Στόγια, Δημήτρης Πετράτος, Ζαφείρης Γαλάνης, Γιώργος Καρμάτης
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ώρες και 10 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1986 (10 Νοεμβρίου)

https://rapidshare.com/files/424089570/DEN_PLHRONO_1.mp3

http://www.megaupload.com/?d=L5SFTLFL

ΛΙΓΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ

Το έργο ανέβηκε το 1979 στο θέατρο ΑΛΦΑ από τον Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου. Η επιτυχία της παράστασης ήταν μεγάλη, κι έτσι το έργο συνεχίστηκε μέχρι το 1981.

Ο Φρέντυ Γερμανός γράφει: «….Θα πρέπει να δώσει κάποιος ένα μικρό Όσκαρ στο Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου. Γιατί κατάφεραν, στη θεατρική Αθήνα του 1980, να κάνουν τους θεατές να σκάνε στα γέλια χωρίς, επί τέλους, να δανείζονται έστω και ΕΝΑ αστείο από το καθιερωμένο σεξολογικό ρεπερτόριο. Σε μια εποχή που το θεατρικό χιούμορ δεν μπορεί να σταθεί, πλέον, χωρίς επιβητορικό λεξιλόγιο και χωρίς πέντε-έξη σώβρακα, επί σκηνής, είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε με σεβασμό σε αυτό το αξιοπρόσεκτο γεγονός που συμβαίνει στο θέατρο ΑΛΦΑ. Βλέποντας, το έργο του Ντάριο Φο ‘Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω’ , διαπίστωσα ότι είναι δυνατόν, τελικά, ακόμη και στην Αθήνα του ’80, να μπεις σε ένα θέατρο, να γελάσεις με την καρδιά σου και να μην ντρέπεσαι γι’ αυτό» (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 1980). Το 1986 το έργο ανεβαίνει και πάλι με τους δύο μεγάλους ηθοποιούς μας. Το ίδιο συμβαίνει το 1997 όταν ο Ντάριο Φο τιμήθηκε με Νόμπελ, αλλά και το 2000 σε μία πιο σύγχρονη διασκευή.


ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ
Ο Ντάριο Φο είναι Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, ευθυμογράφος, ηθοποιός, θεατρικός σκηνοθέτης και συνθέτης, που χρησιμοποιεί τεχνικές της κομέντια ντελ άρτε. Γεννήθηκε στο Λεγκιούνο-Σαντζιάνο, στις 24 Μάρτη 1926, στην επαρχία Βαρέζε, κοντά στην ανατολική πλευρά της λίμνης Λάγκο Ματζιόρε. Ο πατέρας του Φελίτσε ήτανε διευθυντής των ιταλικών σιδηροδρόμων κι η οικογένεια άλλαζε συχνά κατοικία λόγω των μεταθέσεων του, ήταν επίσης σοσιαλιστής κι ερασιτέχνης ηθοποιός. Ο Ντάριο έμαθε τη τέχνη της διήγησης από τη γιαγιά του κι από Λομβαρδούς ψαράδες και φυσητές γυαλιού. Το 1940 μετακόμισε στο Μιλάνο για να σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Brera Art Academy, αλλά ο Β' Παγκ. Πόλ., του χάλασε τα σχέδια. Η οικογένειά του πήρε μέρος στην αντιφασιστική αντίσταση και λέγεται πως βοηθούσε τον πατέρα του να φυγαδεύει πρόσφυγες και στρατιώτες των Συμμάχων στην Ελβετία. Προς το τέλος του πολέμου, κλήθηκε στο στρατό της Δημοκρατίας του Σαλό, αλλά δραπέτευσε και κατάφερε να κρυφτεί για το υπόλοιπο του πολέμου. Μετά τον πόλεμο, συνέχισε τις σπουδές αρχιτεκτονικής στο Μιλάνο. Εκεί αναμίχθηκε με τα λεγόμενα μικρά θέατρα (teatri piccoli) κι άρχισε να παρουσιάζει τους αυτοσχέδιους μονολόγους του. Το 1950 άρχισε να εργάζεται στο θέατρο του Φράνκο Παρέντι και σταδιακά εγκατέλειψε την εργασία του ως βοηθός αρχιτέκτονα. Το 1951 συναντά τη Φράνκα Ράμε, γόνο θεατρικής οικογένειας, όταν δούλευανe μαζί στη παραγωγή της επιθεώρησης "Εφτά Μέρες Στο Μιλάνο". Μετά από λίγο αρραβωνιάστηκαν. Τον ίδιο χρόνο προσκλήθηκε να παρουσιάσει τη ραδιοφωνική εκπομπή Κοκορίκο στη RAI. Έκανε 18 σατιρικούς μονολόγους που μετέτρεπε βιβλικές ιστορίες σε πολιτική σάτιρα. Οι αρχές, σκανδαλισμένες, ακυρώσανε την εκπομπή. Το 1953 γράφει και σκηνοθετεί το σατιρικό έργο "Δάχτυλο Στο Μάτι" (Il Dito Nell' Occhio). Μετά από την αρχική επιτυχία, κυβέρνηση κι εκκλησία αντιδρούνε κι εν συνεχεία η θεατρική ομάδα με δυσκολία έβρισκε θέατρο που μπορούσε να παίξει. Παρολαυτά, το έργο έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό. Η Φράνκα κι ο Ντάριο παντρευτήκανε στις 24 Ιουνίου 1954. Ο Φο δούλευε στο Μικρό Θέατρο (Piccolo Teatro) στο Μιλάνο και παρόλο που η σάτιρά του υπέφερε όλο και πιο πολύ από τη λογοκρισία, συνέχιζε να παραμένει δημοφιλής. Το 1955 δουλέψανε σε κινηματογραφικές παραγωγές στη Ρώμη. Έγινε σεναριογράφος και δούλεψε σε πολλές παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων και μερικών του Ντίνο Ντε Λαουρέντις. Ο γιος τους Τζάκοπο, γεννήθηκε στις 31 Μάρτη του ίδιου έτους. Η Ράμε δούλευε στο Τέατρο Στάμπιλε στο Μπολτσάνο. Το 1956 παίξανε μαζί στη ταινία του Κάρλο Λιτσάνι, "Ο Περίεργος" (Lo Svitato). Κι άλλες ταινίες ακολούθησαν. Το 1959 γυρίζουν στο Μιλάνο κι ιδρύουνε τη θεατρική ομάδα Φο-Ράμε. Ο Ντάριο έγραφε σενάρια, έπαιζε, σκηνοθετούσε και σχεδίαζε τα κουστούμια και τα σκηνικά. Η Φράνκα ανάλαβε τις διοικητικές δουλειές. Κάνανε πρεμιέρα στο Μικρό Θέατρο και μετά αρχίσανε, για πρώτη φορά, τις ετήσιες τουρνέ σ' ολάκερη την Ιταλία. Το 1960 κερδίζουν εθνική αναγνώριση με το "Οι Αρχάγγελοι Δε Παίζουν Φλίπερ" στο θέατρο Οντεόν του Μιλάνου. Κι άλλες επιτυχίες ακολουθούν. Το 1961 τα θεατρικά έργα του αρχίζουν να παίζονται σε Σουηδία και Πολωνία. Το 1962 γράφει και σκηνοθετεί την εκπομπή Καντσονίσιμα στη RAI. Χρησιμοποιεί το σόου για να περιγράψει τη ζωή των απλών ανθρώπων και γρήγορα γίνεται επιτυχία. Ένα επεισόδιο για ένα δημοσιογράφο που σκοτώθηκε από τη Μαφία ενόχλησε τους πολιτικούς κι είχε ως συνέπεια ο Φο κι η Ράμε να λάβουν απειλές κατά της ζωής τους και να μπούνε κάτω από αστυνομική προστασία. Φεύγουν από την εκπομπή όταν η RAI αρχίζει να λογοκρίνει το πρόγραμμα. Η ιταλική ένωση ηθοποιών καλεί τα μέλη της ν' αρνηθούν να τους αντικαταστήσουν. Απαγορεύεται η εμφάνισή τους στη RAI για τα επόμενα 15 χρόνια. Συνεχίζουν να παίζουν στο Οντεόν. Το 1962 το έργο τους για τον Χριστόφορο Κολόμβο, ενοχλεί ακροδεξιές ομάδες και προκαλεί βίαιες επιθέσεις. Το ΚΚΙ τους προμηθεύει σωματοφύλακες. Το "La Signora E Da Buttare" (1967) είχε σχόλια για τον πόλεμο του Βιετνάμ, τον Λι Χάρβι Όσβαλντ και τη δολοφονία του Κένεντι. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ το θεώρησε ασέβεια προς τον πρόεδρο Τζόνσον κι ο Φο δε μπορούσε να βγάλει αμερικανική βίζα για πολλά χρόνια μετά. Έγινε διεθνώς διάσημος όταν το έργο του "Οι Αρχάγγελοι Δε Παίζουν Φλίπερ" παίχτηκε στο Ζάγκρεμπ (τότε Γιουγκοσλαβία). Το 1968 ιδρύουν τη θεατρική κολλεκτίβα Νέα Σκηνή (Associazione Nuova Scena) με κινούμενες σκηνές θεάτρου. Στο Μιλάνο μετέτρεψαν εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο σε θέατρο. Ο Φο αφαίρεσε τα δικαιώματα που απαιτούνταν για να παιχτούν τα έργα του στη Τσεχοσλοβακία μετά τη συντριβή της 'Ανοιξης της Πράγας από δυνάμεις του συμφώνου της Βαρσοβίας, σα διαμαρτυρία κι αρνήθηκε να δεχτεί τη λογοκρισία που απαιτούσαν οι σοβιετικοί λογοκριτές. Οι παραγωγές έργων του στο Ανατολικό Μπλοκ σταμάτησαν. Το 1969 παρουσίασε για πρώτη φορά το "Μίστερο Μπούφο", ένα θεατρικό έργο μονολόγων βασισμένο στη μίξη μεσαιωνικών έργων και τοπικών προβλημάτων. Είχε επιτυχία κι έκανε 5.000 παραστάσεις ακόμα και σε γήπεδα. Αυτό το έργο επηρέασε πολλούς νέους ηθοποιούς και συγγραφείς: μπορεί να θεωρηθεί σαν ιδρυτική στιγμή αυτού που οι Ιταλοί αποκαλούν αφηγηματικό θέατρο (teatro di narrazione), είδος θεάτρου που δεν υπάρχουν ηθοποιοί να παίζουνε δραματικό ρόλο, θέατρο παρόμοιο με λαϊκό παραμύθι. Οι πιο διάσημοι Ιταλοί παραμυθάδες είναι οι Μάρκο Παολίνι, Λάουρα Κουρίνο, Ασάνιο Σελεστίνι, Ντάβιντε Ένια κι Αντρέα Κοζεντίνο. Το 1970 ο Φο κι η Ράμε άφησαν τη Νέα Σκηνή λόγω πολιτικών διαφορών. Ξεκινήσανε τη τρίτη τους θεατρική ομάδα Collettivo Teatrale La Comune. Παρήγαγαν έργα βασισμένα στον αυτοσχεδιασμό για τα σύγχρονα προβλήματα με πολλές αναθεωρήσεις. Ο "Τυχαίος Θάνατος Ενός Αναρχικού" (1970) ασκούσε κριτική στη κατάχρηση εξουσίας του συστήματος δικαιοσύνης. Ο Φο το 'γραψε μετά από μια τρομοκρατική επίθεση από ακροδεξιούς στην Εθνική Αγροτική Τράπεζα (Banca Nazionale dell' Agricultura) στο Μιλάνο. Το "Φενταγίν" ήτανε θεατρικό για την ασταθή κατάσταση στα παλαιστινιακά εδάφη κι οι ηθοποιοί αποτελούνταν από πραγματικά στελέχη της PLO (1971). Από το 1971 ως το 1985, η θεατρική ομάδα δώρισε μέρος των εισπράξεών της για την υποστήριξη απεργιών των ιταλικών συνδικαλιστικών οργανώσεων. Το 1973 η ομάδα μετακομίζει στο Σινεμά Ροσίνι στο Μιλάνο. Όταν άσκησε κριτική στην αστυνομία σ' ένα από τα έργα του, ακολούθησαν αστυνομικές επιδρομές κι η λογοκρισία εντάθηκε. Στις 8 Μάρτη, μια νεοφασιστική ομάδα απήγαγε τη Φράνκα, βασανίζοντας και βιάζοντάς την. Η Ράμε επέστρεψε στη σκηνή μετά 2 μήνες με νέους αντιφασιστικούς μονολόγους. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, η ομάδα κατέλαβεν εγκαταλελειμμένο εμπορικό κτίριο στο κέντρο του Μιλάνου και το ονόμασε Παλατάκι Ελευθερία (Palazzina Liberty). Ανοίξανε το Σεπτέμβρη με το "Λαϊκός Πόλεμος Στη Χιλή" (Guerra Di Popolo In Cile), ένα έργο για μιαν εξέγερση ενάντια στη χιλιανή στρατοκρατική κυβέρνηση. Γράφτηκε μετά το θάνατο του Σαλβαντόρ Αλιέντε. Ο Φο συνελήφθη όταν προσπάθησε ν' αποτρέψει την αστυνομία να σταματήσει τη παράσταση. Το έργο του "Δε πληρώνω! Δε πληρώνω!" (1974) ήτανε φάρσα για το κίνημα αυτοδιαχείρισης όπου γυναίκες κι άντρες έπαιρναν ό,τι θέλαν από την αγορά πληρώνοντας μόνον ό,τι μπορούσανε. Το 1975 έγραψε το "Fanfani Rapito" για υποστήριξη ενός δημοψηφίσματος υπέρ νομιμοποίησης της έκτρωσης. Τον ίδιο χρόνο αυτός κι η Ράμε επισκέφτηκανε τη Κίνα. Το 1975 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ πρώτη φορά. Το 1976 ο νέος διευθυντής της RAI τονε προσκαλεί να κάνει ένα καινούριο πρόγραμμα, Το Θέατρο Του Ντάριο (Il Teatro Di Dario). Εντούτοις, όταν η 2η έκδοση του "Μπούφο" παρουσιάζεται στη τηλεόραση το 1977, το Βατικανό το θεωρεί βλάσφημο κι οι Ιταλοί ακροδεξιοί άρχισαν να γκρινιάζουν ξανά. Παρολαυτά, η Ράμε, έλαβε το βραβείο IDI σαν η καλύτερη τηλεοπτική ηθοποιός. Το 1978 ο Φο κάνει τη 3η έκδοση του "Μπούφο". Ξαναγράφει-σκηνοθετεί την "Ιστορία Ενός Στρατιώτη" (La Storia Di Un Soldato), βασισμένο σε μιαν όπερα του Στραβίνσκι. Αργότερα διασκευάζει επίσης, όπερες του Ροσίνι. Γράφει κι ένα έργο για το θάνατο του 'Αλντο Μόρο, που ποτέ δε παίχτηκε δημόσια. Το 1980 ο Φο κι η οικογένεια του βρίσκουν νέο καταφύγιο, το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Αλκατράζ (Libera Universita di Alcatraz), στους λόφους κοντά στο Γκούμπιο και τη Περούτζια. Αγοράσανε τη κοιλάδα κομμάτι-κομμάτι. Το καταφύγιο, επί του παρόντος, διαχειρίζεται ο Τζάκοπο Φο. Το 1981 το America Repertory Theater του Κέιμπριτζ τονε προσκάλεσε να πάρει μέρος στο Φεστιβάλ Ιταλικού Θεάτρου στη Νέα Υόρκη. Το υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ αρχικά αρνήθηκε να του παραχωρήσει βίζα αλλ' αργότερα, το 1984, συμφώνησε να του δώσει για 6 μέρες μετά από διαμαρτυρίες Αμερικανών συγγραφέων. Το 1985 τους παραχωρήθηκε ακόμη μια κι έπαιξαν στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, στο θέατρο του πανεπιστημίου του Νιού Χέιβεν, στο Κέντρο του Κένεντι στην Ουάσινγκτον, στο Θέατρο των Εθνών στη Βαλτιμόρη και στο θέατρο Τζόυς της Νέας Υόρκης. Το 1989 έγραψε "Γράμμα Από Τη Κίνα" (Lettera Dalla Cina) σε διαμαρτυρία για τη σφαγή στη πλατεία Τιενανμέν. Τον ίδιο χρόνο ήταν ο πρώτος Ιταλός που σκηνοθέτησε στη Κομεντί Φρανσέζ (Comedie Francaise). Το 1981 πήρε Βραβείο Σόννινγκ απ' το Πανεπιστήμιο Κοπεγχάγης, το 1985 το Βραβείο Premio Eduardo, το 1986 το Βραβείο Όμπι στη Νέα Υόρκη και το 1987 το Βραβείο Agro Dolce. Στις 9 Οκτώβρη 1997 τού απενεμήθη το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Στις 17 Ιουλίου 1995, έπαθεν εγκεφαλικό επεισόδιο, έχασε σχεδόν όλη την όρασή του. Ανένηψε σ' ένα χρόνο. Η Ράμε τον αντικατέστησε στις παραγωγές για κάμποσο διάστημα. Στα έργα του έχει ασκήσει κριτική, μεταξύ των άλλων, στη πολιτική της Καθολικής Εκκλησίας για τις αμβλώσεις, τις πολιτικές δολοφονίες, το οργανωμένο έγκλημα, τη πολιτική διαφθορά και το Μεσανατολικό. Τα έργα του συχνά βασίζονται στον αυτοσχεδιασμό στο ύφος της commedia dell' arte. Έχουνε μεταφραστεί σε 30 γλώσσες. Το 2006 έκανε μιαν αποτυχημένη προσπάθεια να εκλεγεί δήμαρχος Μιλάνου, η πιο σημαντική, οικονομικά πόλη της Ιταλίας. Πήρε πάνω από 20%, υποστηριζόμενος από τη Κομμουνιστική Επανίδρυση.

Ευχαριστούμε πολύ τον NikosPs για το έργο και το κείμενο

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ Λεονίντ Αντρέγιεφ

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, καλησπέρα σας. Σήμερα κάνουμε γνωριμία με τον πολύ σπουδαίο Ρώσο λογοτέχνη και θεατρικό συγγραφέα Λεονίντ Αντρέγιεφ.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Κάποια μέρα, σ’ ένα τσίρκο που δίνει τις τελευταίες του παραστάσεις στην Μπολόνια, εμφανίζεται ένας μυστηριώδης άνθρωπος, ζητώντας δουλειά. Στη διεύθυνση του τσίρκου επαίρεται ότι ξέρει πολλά κόλπα αλλά η ικανότητα του να δέχεται χαστούκια – ραπίσματα, χωρίς να πονάει είναι αυτό που πείθει το διευθυντή του να τον προσλάβει, παρά το γεγονός ότι ο νεοφερμένος ζητάει να κρατήσει την ανωνυμία του.

Στον κόσμο του τσίρκου, τον πολύβουο, τον πολύχρωμο, το θαυμαστό και γεμάτο μυστικά θα αναζητήσει καταφύγιο από την επωνυμία που του βαραίνει τη ζωή αλλά και θα θελήσει να θεραπευτεί από ένα σοβαρό προσωπικό πλήγμα.

Εντάσσεται πλήρως στη ζωή και την καθημερινότητα του τσίρκου, γίνεται ένας από τους ανθρώπους του και ένα με αυτούς, Θα εντρυφήσει στα προβλήματά τους, θα διαρρήξει τα μυστικά τους, θα ακτινογραφήσει τους χαρακτήρες. θα ερωτευθεί. Καταφέρνει με αυτό τον τρόπο να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ανωνυμία και να καθιερώνεται με το όνομα ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ. Ξάφνου όμως εμφανίζεται κάποιος που τραβάει το σεντόνι και αποκαλύπτεται η κρυμμένη ταυτότητα!

Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, το μεγάλο όνομα, η φίρμα, το πολύ γνωστό δημόσιο πρόσωπο; Ποιοι αδιευκρίνιστοι λόγοι τον σπρώχνουν να κρύψει την επωνυμία του μεσα στον κόσμο των κλόουν, των θηριοδαμαστών, των ακροβατών, του κόσμου ενός τσίρκου; Από ποιον προσπαθεί να ξεφύγει; Τι άφησε πίσω του και σε τι ελπίζει αυτός που όσο γινόταν το μεγάλο όνομα τόσο η ζωή διέρρεε μέσα από τη ζωή του;

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης 1 Δεκεμβρίου 1977

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΚΩΣΤΑΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΙΣΤΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΩΣΤΑΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Παίζουν οι ηθοποιοί: ΡΙΤΑ ΜΟΥΣΟΥΡΗ,ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΜΑΔΩΡΟΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΓΛΥΚΟΦΡΥΔΗ, ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΕΡΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΗΣ,ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΑΛΗΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΥΛΩΝΑΣ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΝΑΝΕΡΗΣ

http://www.megaupload.com/?d=835SV3EO
http://rapidshare.com/files/423583331/EKEINOS_POU_DEXETAI_RAPISMATA.mp3

Ο ΑΝΤΡΕΓΙΕΦ (1871-1919) είναι ο μεγάλος λησμονημένος της ρωσικής λογοτεχνίας. Στις αρχές του 20ου αιώνα η κριτική εκθείαζε τις νουβέλες του και πολλοί τις θεωρούσαν ανώτερες από εκείνες του Τσέχοφ. Ο Γκόρκι, που υπήρξε άνταγωνιστής και φίλος του, έγραφε για τον Αντρέγιεφ: «Το ταλέντο του τον εξουσίαζε, τον κατείχε ήταν βαθιά ριζωμένο μέσα του. Η διαίσθησή του, από την άλλη, ήταν ιδιαίτερη οξυμμένη. Η διορατικότητά του για οτιδήποτε άγγιζε τις σκοτεινές πτυχές της ζωής, τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχής η τους αναβρασμούς του ενστίκτου, ήταν μοναδική». Το έργο του μεταφράστηκε νωρίς σε πολλές γλώσσες, άλλα βυθίστηκε στη λήθη μετά το 1917. Αν και ο Αντρέγιεφ είχε προσχωρήσει με ενθουσιασμό στις ιδέες του σοσιαλισμού, τα γραπτά του τα χαρακτήριζε ένα πνεύμα αλλόκοτα πεσιμιστικό, ελάχιστα συμβατό με την ιδέα ενός ρόδινου μέλλοντος. Οι νουβέλες του, όπως και τα θεατρικά του, απέκλιναν από το ρεαλισμό και το συμβολισμό που ήταν της μόδας και που τύχαινε να καλλιεργεί περιστασιακά, αλλά με τον δικό του «μαύρο» τρόπο και από κάποια απόσταση. Κι επειδή η σαρκαστική πικρία που διαπνέει την έμπνευσή του τον οδηγούσε συνεχώς να παρεκκλίνει από τον αρχικό σκοπό του, η φρίκη του κόσμου και το παράλογο της ύπαρξης έπαιρναν πάντοτε στο τέλος το πάνω χέρι. Θα μπορούσε κανείς να τον τοποθετήσει σ ένα μεσοδιάστημα, κάπου ανάμεσα στον Στρίντμπεργκ και τον Κάφκα.Πέθανε στη Φιλανδία.

Εργα του: Η σκέψη και ο κυβερνήτης, Σάσκα Ζιγκουλιόφ, Ο Κλόουν (ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ), Η ζωή του Βασίλι Φιβεϊσκι, Αναμνήσεις ενός φυλακισμένου, Το ημερολόγιο του Σατανά, Η τρέλα, Η άβυσσος, Οι μαύρες μάσκες, Λάζαρος - Ιούδας ο Ισκαριώτης, Οι επτά κρεμασμένοι, Νυχτερινή κουβέντα.

ΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ

Το σημερινό μας έργο είναι ένα θεατρικό γραμμένο από τη συγγραφέα μας Γαλάτεια Σαράντη, την πρώτη γυναίκα ακαδημαϊκό. «Οι δείκτες του ρολογιού» είναι ένα έργο ρεαλιστικό, αλλά παράλληλα ονειρικό. Παρ’ ότι σαν υπόθεση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δράμα, στην πράξη έχουμε να κάνουμε με ένα κοινωνικό κείμενο. Κι αυτό γιατί; Όσο κι αν κάποιοι από τους ήρωες μας μετατρέπονται σε θύματα από τις καταστάσεις, συνεχίζουν τη ζωή τους σε μία πιο ρεαλιστική φόρμα. Όσο για εμάς; Η Γαλάτεια Σαράντη μας αφήνει παρατηρητές, σαν το ρολόι που δεσπόζει στο σαλόνι του σπιτιού θυμίζοντας τον χρόνο που περνάει και ξυπνώντας κοιμισμένες συνειδήσεις κι ενοχές. Οικογενειακές σχέσεις σε κρίση, η δύναμη του χρήματος που διχάζει, η κυνικότητα και μια κεκαλυμμένη ομοφυλοφιλική επιθυμία συνθέτουν μια ιστορία που μολονότι επιφανειακά φαίνεται άλλης εποχής, είναι απίστευτα επίκαιρη.
Καλή ακρόαση…

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Ιάκωβος και η Άννα ζουν μια συνηθισμένη ζωή μαζί με τα τρία παιδιά τους, χωρίς πολυτέλειες και χωρίς υπερβολές. Η ξαφνική άφιξη της ανάπηρης μητέρας της Άννας όμως, η οποία είχε εγκαταλείψει τον άντρα της και την Άννα για να ζήσει τη ζωή της όπως ονειρευόταν, δεν θα φέρει απλά την αναστάτωση ενός φιλοξενούμενου, αλλά θα αλλάξει οριστικά τις ζωές όλων…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΜΟΥΣΚΙΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Σοφία Μιχαλίτση
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μιχάλης Μπούχλης
ΠΑΙΖΟΥΝ: Όλγα Τουρνάκη, Ξένια Καλογεροπούλου, Μαρία Φωκά, Νικηφόρος Νανέρης, Παύλος Λιάρος, Άννα Ραφτοπούλου, Γιώργος Νέζος, Βαγγέλης Τραϊφόρος, Θεόδωρος Ντόβας, Ειρήνη Κουμαριανού, Μαίρη Ευαγγέλου, Καίτη Τριανταφύλλου
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 45 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1967 (15 Ιανουαρίου)

ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΣΑΡΑΝΤΗ
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1920 και σπούδασε στη Nομική Σχολή του Πανεπιστημίου Aθηνών. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1945 με το διήγημα Tο κάστρο, στο περιοδικό Nέα Eστία. Έγραψε κυρίως διηγήματα και μυθιστορήματα, αλλά και θεατρικά έργα και μελέτες και έργα της μεταφράστηκαν στο εξωτερικό. Συνεργάστηκε με το Kρατικό Pαδιόφωνο σε λογοτεχνικές εκπομπές, καθώς και με τα περιοδικά Nέα Eστία, Eλληνική Δημιουργία, O Aιώνας μας, Eποχές, Eυθύνη, Διαβάζω, Nέα Πορεία κ.ά. Yπήρξε ιδρυτικό μέλος και Γεν. Γραμματέας της Eθνικής Eταιρίας Eλλήνων Λογοτεχνών, μέλος του Eθνικού Συμβουλίου Eλληνίδων, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Πολιτιστικής Ένωσης Eλληνίδων, Γεν. Γραμματέας της Στέγης Γραμμάτων και Kαλών Tεχνών, μέλος της Eθνικής Eπιτροπής για την UNESCO, μέλος της Διοικούσας Eπιτροπής του Iδρύματος Kωστή Παλαμά και του Δ.Σ. της EPT, καθώς και εταίρος της Φιλεκπαιδευτικής Eταιρίας. Eπί σειρά ετών διετέλεσε μέλος της Eπιτροπής του Yπουργείου Πολιτισμού για τα Kρατικά Bραβεία και εκπροσώπησε την Eλλάδα στην 6η Biennale ποιητών στο Bέλγιο (1963). Kύρια αυτοτελή έργα: Tο βιβλίο της Xαράς, νουβέλες (1947), - Πασχαλιές, μυθιστόρημα (1949), - Eπιστροφή, μυθιστόρημα (1953), - Tο παλιό μας σπίτι, μυθιστόρημα (β΄ Kρατικό Bραβείο Mυθιστορήματος, 1959), - Xρώματα εμπιστοσύνης, διήγημα (1962), - Tα Όρια, μυθιστόρημα (1966), - Nα θυμάσαι τη Bίλνα, διήγημα (α΄ Kρατικό Bραβείο Διηγήματος, 1972), - Pωγμές, μυθιστόρημα (Bραβείο Oυράνη της πεζογραφίας, 1979), - Eλένη, διήγημα (1982), - Tα νερά του Eυρίπου, μυθιστόρημα (1988), - Tο ποτάμι, διηγήματα (1992). Bιβλία για τα παιδιά: Στα χρόνια του Παύλου Mελά (1962), - Στη χαραυγή της λευτεριάς (Oι μπαρουτόμυλοι της Δημητσάνας), (1970). Για το έργο της τιμήθηκε με το βραβείο της "Oμάδας των Δώδεκα" (1953).


http://www.megaupload.com/?d=DY31XEUG



Ευχαριστούμε τον NikosPs για το έργο και το κείμενο

ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ της Lillian Hellmann

« Οι Μικρές Αλεπούδες» αποτελούν  το γνωστότερο έργο της Lillian Hellman,η οποία κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου τράβηξε την προσοχή του θεατρικού κόσμου με την στέρεη τεχνική της     και           τους καλοστημένους         χαρακτήρες  των έργων της.

Στις «Μικρές Αλεπούδες» η απροσδόκητη είσοδος του κακού ξεσκεπάζει τις ανθρώπινες αδυναμίες,τις μικρότητες και εκβιάζει τις αποκοιμισμένες συνειδήσεις. Την ίδια στιγμή τα ανυποψίαστα πρόσωπα του έργου (τα θύματα) είτε αφυπνίζονται κι αυτά, είτε καταρρέουν οριστικά.

Το έργο αποτυπώνει με ωμό ρεαλισμό τον αλληλοσπαραγμό μιας οικογένειας του αμερικάνικου Νότου. Έχοντας ως βασικό κίνητρο το κέρδος τρία αδέλφια εξυφαίνουν μακιαβελικές συνωμοσίες,ο ένας σε βάρος του άλλου,και όλοι μαζί σε βάρος του συζύγου της αδελφής. Παράλληλα άλλα τρία πρόσωπα(η γυναίκα και ο γιος του ενός αδελφού,η κόρη της αδελφής) κινούνται σε ένα δεύτερο επίπεδο ως αντιστικτικές μελωδίες. Ο γιος είναι κακός σαν τον πάτερα του και η κόρη καλή σαν τον πάτερα της. Η κληρονομικότητα αποτελεί  καθοριστικό παράγοντα στην διαμόρφωση των χαρακτήρων και στην τελική λύση του δράματος.

Η συγγραφέας προχωράει στην εξιδανίκευση της παλιάς αριστοκρατίας του Νότου και στην απόρριψη της νεόπλουτης αστικής  τάξης που την διαδέχτηκε. Το κυριότερο πλεονέκτημα του έργου είναι ότι προσφέρει στους ηθοποιούς αβανταδόρικους ρόλους, καλοζυγισμένους και αρμονικά δομημένους,ενώ οι συγκρούσεις διαγράφονται με ενάργεια και το παιχνίδι  είναι καλά μοιρασμένο. Η Hellman γνωρίζει να εισάγει,να αναπτύσσει και να λύνει το δράμα με μια αξιοσημείωτη μαστοριά.

«Οι Μικρές Αλεπούδες» γυρίστηκαν ταινία το 1941,με πρωταγωνίστρια την Μπέτι Ντέιβις. Στην Ελλάδα παίχτηκαν το 1972-73 στο θέατρο Διάνα από το θίασο της Κατερίνας, με την ΄Ελλη Λαμπέτη, να  ερμηνεύει τον ρόλο της Ρεγγίνα.

Η ραδιοφωνική ηχογράφηση του έργου έγινε το 1988, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη.

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Μάρθα Βούρτση, Τρύφων Καρατζάς, Θόδωρος Έξαρχος, Νίκος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Τσούτσης,Ράνια Οικονομίδου, Μαρία Μαρτίκα, ΄Ερση Μαλικένζου, Κώστας Κοντογιάννης, Χρήστος Πολίτης

.................................................................http://www.megaupload.com/?d=XOW6HK9V
                                                 http://rapidshare.com/files/423380322/MIKRES_ALEPOUDES.mp3

Η Αμερικανίδα δραματουργός Lillian Ηellman γεννήθηκε το 1905 και πέθανε το 1984. Το πρώτο της έργο The Children’s Hour (1936),προκάλεσε ασυνήθιστο ενδιαφέρον με την ιστορία μιας νευρωτικής μαθήτριας που κατηγορεί άδικα τις δασκάλες της για λεσβιασμό. Με το Little Foxes (1939) και το Watch on the Rhine (1941),που υποστήριζε την αναπόφευκτη είσοδο της Αμερικής στον   αγώνα κατά του φασισμού. Η Hellman εκπλήρωσε τις υποσχέσεις που έδωσε στο ξεκίνημα της. Στο Another Part of the Forest(1946),επιστρέφει στην ιστορία που προηγήθηκε των «Μικρών Αλεπούδων» της. Το The Autumn Garden(1951) είναι μια δυνατή ομαδική σκηνή πάνω στην απόγνωση και το Toys in the Attic (1960)μια διεισδυτική μελέτη της αποτυχίας και της κτητικότητας.

Η Hellman διασκεύασε επίσης αρκετά μυθιστορήματα για τη σκηνή. Η Hellman μετέφρασε στην αγγλική γλώσσα αρκετά γαλλικά έργα,ενώ με τον Richard Wilbour,έγραψε το λιμπρέτο για την μουσική εκδοχή του έργου του Βολταίρου Candide (1955).Το 1931 συνάντησε το συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Dashiell Hammett,ο οποίος παρέμεινε σύντροφος της μέχρι το θάνατό του,το 1961. Ο γυναικείος μονόλογος Lillian(1986) του Γουίλλιαμ Λους είναι βασισμένος στο αυτοβιογραφικό της έργο Scoundrel Time(1976).

Την ηχογράφηση προσφερει στους φίλους του blog o Γιάννης Χ. -Τον ευχαριστούμε θερμά.